II SAB/Op 59/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.C. na bezczynność Wójta Gminy Lubsza w przedmiocie informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE J. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Wójta Gminy Lubsza w przedmiocie braku udostępnienia jej informacji publicznej na temat stanu wykonania planu budżetu sołectwa [...]. W odpowiedzi na skargę, Wójt Gminy Lubsza udostępnił skarżącej przedmiotową informację. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 października 2011 wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie przesłane zostało na adres wskazany w skardze i pod tym adresem, doręczone skarżącej w dniu 28 października 2011 r. Termin do uiszczenia wpisu upływał w dniu 4 listopada 2011 r. Pismem z dnia 4 listopada 2011 r. skarżąca oświadczyła, iż w związku z udostępnieniem jej informacji publicznej, której dotyczyła jej skarga, cofa skargę. Do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Przesłanką skutecznego złożenia skargi, która wymagana jest przez przepisy P.p.s.a., stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a., jest także uiszczenie wpisu od skargi. Dokonując zatem oceny przedmiotowej skargi pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta podlegała odrzuceniu z powodu nieuiszczenia, w terminie 7 dni od daty odbioru przez skarżącą wezwania, wpisu od skargi. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. od skargi pobiera się wpis, który w niniejszej sprawie, według przepisu § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), jest wpisem stałym i wynosi 100 złotych. Brak wpisu od skargi, skutkował wezwaniem skarżącej przez Sąd do uiszczenia wymaganego wpisu w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi, w przypadku niezachowania terminu. Przepis art. 220 § 3 P.p.s.a. stanowi bowiem, że Sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Pismo Sądu zobowiązujące do uiszczenia wpisu od skargi, zostało doręczone skarżącej w dniu 28 października 2011 r., o czym świadczy stosowna adnotacja i podpis na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Siedmiodniowy zatem termin do uiszczenia żądanego wpisu upłynął z dniem 4 listopada 2011 r., w piątek, który to dzień był dniem roboczym. Pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżąca nie uiściła należnej opłaty. Uznać tym samym należało, że w sprawie zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi, określona w art. 220 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd. Zauważyć należy także, że skarżąca w piśmie z dnia 4 listopada 2011 r. oświadczyła, że cofa wniesioną skargę. W związku z tym koniecznym jest wyjaśnienie, że jeśli strona cofnie skargę przed uiszczeniem należnego wpisu, Sąd nie rozpatruje skuteczności cofnięcia skargi lecz odrzuca ją w przypadku bezskutecznego upływu terminu do jej opłacenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987 r. sygn. akt SA/Gd 537/87. OSP z 1990 r. nr 4, poz. 207). W tym stanie rzeczy, na podstawie cyt. wyżej art. 220 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.