I SA/Wa 1290/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu w dniu 15 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.J. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w sprawie ze skargi H. J. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] zezwalającą Generalnemu Dyrektorowi Dróg i Autostrad na niezwłoczne zajęcie położonej w gminie B., obręb [...] nieruchomości, w skład której wchodziły działki nr: [...], [...], [...], [...], [...] i [...], stanowiące w ¾ współwłasność H.J., a w ¼ współwłasność Skarbu Państwa, w celu budowy drogi ekspresowej [...] na odcinku [...], odcinek [...]: Węzeł "[...]"- węzeł "[...]". Decyzja Wojewody [...] opatrzona została rygorem natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia 20 lipca 2009 r. H.J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra Infrastruktury, żądając jednocześnie wstrzymania jej wykonania, z uwagi "na trudną do odwrócenia sytuację". Skarżąca wskazywała, iż budowana droga [...] na odcinku objętym kwestionowaną decyzją przebiegała będzie w odległości 20 m od jej domu oraz dwóch szkół wraz z kompleksem sportowym i kościoła. W związku z powyższym, ze względu na rezonans i mikrowstrząsy, które są nieuniknione w trakcie budowy drogi i jej późniejszej eksploatacji istnieje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób korzystających z kompleksu sportowego (w tym korzystających z basenu niemowląt) z powodu możliwości zawalenia się sali gimnastycznej do basenu jak również zagrożone będzie bezpieczeństwa osób uczestniczących w mszy świętej w kościele, który zbudowany jest na wapiennej skale. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W myśl par. 6 cytowanego artykułu wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Celem tego przepisu jest udzielenie ochrony tymczasowej skarżącemu przed trudnymi, czy wręcz niemożliwymi do odwrócenia skutkami jakie może wywołać kwestionowany akt w sytuacji gdy ostatecznie na skutek prawomocnego orzeczenia sądowego zostanie on wyeliminowany z obrotu prawnego. Udzielenie tej ochrony uzależnione jest od wykazania przez stronę skarżącą, że wykonanie kwestionowanej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze to, że wniosek H.J. dotyczy rozstrzygnięcia wydanego w trybie art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721, ze zm.). Celem zaś powyższej regulacji jest uproszczenie i usprawnienie procedur przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie budowy dróg, poprzez umożliwienie wejścia inwestorowi na teren nieruchomości i rozpoczęcia prac jeszcze przed zakończeniem postępowania wywłaszczeniowego. W tym stanie rzeczy wstrzymanie wykonania wydanej w tym trybie decyzji byłoby niewątpliwie działaniem sprzecznym z założeniem ustawodawcy i niweczyłoby cel powyższego uregulowania. To zaś oznacza, że określona w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanka "trudnych do odwrócenia skutków" w kontekście wydawanych na podstawie art. 17 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. decyzji musi być zawsze interpretowane ze szczególna ostrożnością, a samo udzielenie ochrony tymczasowej przed skutkami wykonania takiej decyzji może nastąpić jedynie w wyjątkowych sytuacjach. Taka sytuacja zaś w niniejszej sprawie w ocenie Sądu nie zachodzi. Skarżąca bowiem nie wykazała w sposób przekonujący, iż w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji grozi jej, jeszcze przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania skutków, które nie dadzą się odwrócić w przypadku uchylenia kwestionowanej decyzji. Nie można bowiem uznać za wykazanie przesłanki, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. powołanie się przez skarżącą na hipotetyczne zagrożenia katastrofą budowlaną jakie mogą pojawić się w trakcie budowy i późniejszej eksploatacji drogi na terenie obiektów zlokalizowanych w jej otoczeniu. Wskazywane zagrożenia stanowią w istocie niczym nie poparte spekulacje strony skarżącej na temat oddziaływania inwestycji na otoczenie, a nie realnie istniejące konsekwencje wykonania zaskarżonej decyzji, której przedmiotem jest wyłącznie umożliwienie inwestorowi wejście na sporną nieruchomość i rozpoczęcie w jej granicach realizacji inwestycji. Skoro zaś przesłanką udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej jest zabezpieczenie go przed ewentualną szkodą lub trudnymi do odwrócenie skutkami wynikającymi z wykonania kwestionowanego aktu, niewskazanie przez wnioskodawcę realnego zagrożenia i jego związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji oznacza, iż nie ma podstaw do jej wstrzymania. Podkreślić przy tym należy, iż podejmując niniejsze rozstrzygnięcie Sąd nie oceniał legalności kwestionowanej decyzji, a tym bardziej zasadności i legalności ostatecznej decyzji o lokalizacji inwestycji drogowej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji postanowienia.