II FSK 3534/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Małgorzata Wolf-Kalamala po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 1478/12 w sprawie ze skargi T. K. na postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 11 września 2012 r. nr ... w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2006 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Skarga kasacyjna T. K. dotyczy postanowienia z dnia 3 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1478/12, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej jako "Ppsa", umorzył postępowanie ze skargi T. K. z uwagi na jej uwzględnienie w trybie samokontroli przez Samorządowe Kolegium Odwoławczy w W. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że organ odwoławczy, w oparciu o art. 54 § 3 Ppsa uwzględnił skargę T. K. w całości, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je orzeczenie organu pierwszej instancji, a także przywrócił termin do wniesienia odwołania w sprawie podatku od nieruchomości za 2006 r. Na powyższe orzeczenie skarżący, działający za pośrednictwem pełnomocnika, ustanowionego na zasadzie prawa pomocy, złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o stwierdzenie nieważności postępowania na podstawie art. 183 § 2 Ppsa. Jako podstawy kasacyjne wskazał naruszenie art. 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3, art. 34 w zw. z art. 37 § 1, art. 209 w zw. z art. 210 § 2 oraz art. 67 § 5 Ppsa poprzez niezawarcie w postanowieniu rozstrzygnięcia co do zwrotu kosztów oraz skierowania tego orzeczenia do osoby, która nie była jeszcze pełnomocnikiem skarżącego. Uzupełniając skargę kasacyjną pismem z dnia 2 lipca 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3 Ppsa. Wyjaśnił, że zwrot ten obejmuje nie tylko koszty sądowe, których skarżący nie poniósł w związku z przyznaniem mu prawa pomocy, ale również koszty postępowania takie jak np. sporządzenie wysyłki pism procesowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. Jeśli chodzi o zarzuty koncentrujące się wokół kwestii braku rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w pierwszej instancji, zakończonego postanowieniem o umorzeniu postępowania, zauważyć trzeba, że z akt sprawy nie wynika aby istniały podstawy faktyczne, a zatem i prawne, do orzekania przez Sąd pierwszej instancji w tym przedmiocie. Zwrot kosztów postępowania, którego zasądzenia na podstawie 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3 Ppsa domaga się skarżący, obejmuje bowiem wydatki wymienione w art. 205 § 1 Ppsa, które w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Sąd nie mógł zatem orzekać z urzędu o zwrocie kosztów stosownie do art. 209 Ppsa z uwzględnieniem art. 210 § 2 tej ustawy i z tego też względu orzekł jedynie o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego. Jeśli chodzi natomiast o pozostałe zarzuty kasacyjne postawione w związku z doręczeniem postanowienia pełnomocnikowi przed datą otrzymania przezeń pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego należy wskazać, że zgodnie z art. 244 § 2 Ppsa ustanowienie doradcy podatkowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Z tego też względu pełnomocnik skarżącego, wyznaczony w dniu 7 maja 2013 r. przez Krajową Radę Doradców Podatkowych, był umocowany do występowania w sprawie w dniu doręczenia mu zaskarżonego postanowienia, a zatem również w tym względzie Sąd pierwszej instancji nie naruszył wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów proceduralnych, tj. art. 34 w zw. z art. 37 § 1 oraz art. 67 § 5 Ppsa. Z tych też powodów na podstawie art. 184 Ppsa orzeczono jak w sentencji. Z kolei wobec faktu, że skarga kasacyjna oraz uzupełniające ją pismo procesowe z dnia 2 lipca 2013 r. nie zawierały wniosku wraz z oświadczeniem, o którym mowa w § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153) Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do orzekania w kwestii wynagrodzenia dla pełnomocnika strony skarżącej.