II SA/Gl 1186/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na akt Starosty W. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE Aktem z dnia [...]r., nr [...] Starosta [...] odmówił uwzględnienia wniosku M. P. z dnia [...] r. o zwrot części kosztów za wydanie karty pojazdu nr [...] dla samochodu osobowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] . Aktów został wysłany w dniu [...]r. na podany we wniosku adres strony wraz z pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia nań skargi do sądu administracyjnego oraz o konieczności uprzedniego wezwania wydającego go organu do usunięcia naruszenia prawa. Na skutek nie zastania adresata, przesyłkę tę złożono w placówce pocztowej, o czym w dniu [...]r. (i powtórnie – w dniu [...]r.) pozostawiono zawiadomienie. Następnie zwrócono ją nadawcy z adnotacją, iż nie została podjęta w terminie. Przesyłkę tę organ wysłał ponownie na ten sam adres strony w dniu [...]r. Na skutek nie zastania adresata, złożono ją w placówce pocztowej, o czym w dniu [...]r. (i powtórnie – w dniu [...]r.) pozostawiono zawiadomienie. Następnie zwrócono ją nadawcy z adnotacją, iż nie została podjęta w terminie. Powyższą przesyłkę w dniu [...]r. strona odebrała osobiście w Starostwie, a następnie wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa (pismo to wpłynęło do organu w dniu [...]r.). W udzielonej na nie odpowiedzi, którą doręczono stronie w dniu [...]r., organ podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko. W dniu [...]r. do organu wpłynęła skarga inicjująca postępowanie w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Obejmuje ona również orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzja administracyjna lub postanowienie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Aktem zaskarżonym w niniejszej sprawie odmówiono skarżącej uwzględnienia żądania zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity - Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) organ nie ma podstaw do załatwienia tej sprawy w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia; zarazem z przepisów tych wynika obowiązek uiszczenia rzeczonej opłaty. Oznacza to, iż zaskarżony akt spełnia cechy aktów określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a w konsekwencji – przysługuje nań skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skargę taką można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Zdarzeniem inicjującym bieg wskazanego terminu czternastodniowego w niniejszej sprawie było doręczenie stronie zaskarżonego aktu, co zgodnie z art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) nastąpiło w dniu 16 lipca 2010 r. Wyjaśnienia przy tym wymaga, iż art. 44 k.p.a. reguluje kwestię doręczeń w postępowaniu administracyjnych w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi ani bezpośrednio, o czym stanowi art. 42 k.p.a., ani za pośrednictwem osoby uprawnionej zgodnie z art. 43 k.p.a. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 44 § 1 k.p.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata) umieszcza się zaś zawiadomienie o złożeniu tego pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. W przypadku niepodjęcia pisma we wskazanym terminie siedmiodniowym, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu tegoż (art. 44 §§ 2 i 3 k.p.a.). Jeżeli w tym terminie również nie zostanie ono podjęte, doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia jego złożenia w placówce pocztowej (art. 44 § 4 k.p.a.). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Przesyłka, zawierająca zaskarżony akt, została, jak już wspomniano, wysłana na adres skarżącej, jednakże wskutek nie zastania adresata pozostawiono ją w placówce pocztowej, o czym stronę zawiadomiono, informując zarazem o możliwości odbioru tej przesyłki. Pierwsze zawiadomienie umieszczono w skrzynce do doręczania korespondencji w dniu [...]r., drugie - w dniu [...]r., a następnie przesyłkę tę zwrócono nadawcy z adnotacją, iż nie została podjęta w terminie. W konsekwencji uznać należy, iż jej doręczenie nastąpiło, jak już wspomniano, w dniu [...]r. (piątek), tj. z upływem czternastego dnia od dnia jej złożenia w placówce pocztowej. Mając to na względzie uznać należy, iż określony w art. 52 § 3 p.p.s.a. termin do wniesienia przez stronę wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa upłynął z dniem [...]r. (piątek). Tymczasem czynności tej strona dokonała w dniu [...]r., czyli po upływie wskazanego terminu. Należy ją zatem uznać za bezskuteczną, a w konsekwencji wniesienie skargi na oznaczony w sentencji akt - za niedopuszczalne. Ponieważ okoliczność ta nie została wskazana przez ustawodawcę w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a. jako przesłanka odrzucenia skargi, to na podstawie jego punktu 6, który stanowi, iż Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne, należało orzec jak w sentencji. Na marginesie wymaga wyjaśnienia, iż ponowne wysłanie przez organ rzeczonej przesyłki nie znajduje oparcia w przepisach prawa i nie ma wpływu na przyjętą wyżej kwalifikację. Brak bowiem podstaw do twierdzenia, by zarówno skutek doręczenia stronie zaskarżonego aktu, jak i upływ terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa nie nastąpiły we wskazanych wyżej dniach.