I SA/Łd 910/11

SENTENCJA Dnia 13 grudnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2005 roku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE W dniu [...] r. J. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. określającą skarżącej kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2005 r. W toku postępowania podatniczka wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podała, że zaległości podatkowe wynikające z zaskarżonej decyzji oraz innych decyzji będących przedmiotem odrębnych skarg skierowanych do tutejszego Sądu, dotyczących jej zobowiązań podatkowych w podatku VAT za grudzień 2004 r. oraz poszczególne miesiące 2005 r., są jedynymi zaległościami jakie posiada jej firma. Skarżąca nie zalega z płatnościami wobec ZUS, urzędu gminy, bieżącymi płatnościami na rzecz urzędu skarbowego. Terminowo reguluje także raty kredytu i leasingu. Nie zamierza także uchylać się od zapłaty zaległości wynikających z zaskarżonych decyzji jednak nie jest w stanie uregulować tak dużej kwoty jednorazowo. Dotychczas na poczet zaległości wpłaciła do urzędu skarbowego kwotę 10.000 zł. W 2010 r. skarżąca postanowiła rozszerzyć prowadzoną działalność gospodarczą o salę zabaw dla dzieci. Inwestycja ta pociągnęła za sobą znaczne koszty, nakłady te zwrócą się dopiero za pięć lat. Wstrzymanie wykonania decyzji pozwoli na podjęcie kroków, które nie dopuszczą do likwidacji firmy i zwolnienia pracowników, a także na terminowe płacenie rat leasingowych oraz rat kredytu inwestycyjnego zaciągniętego na zakup nieruchomości w której znajduje się sala zabaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu jest zamknięty. Powołany art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/04, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, iż w złożonym wniosku strona powinna nie tylko wymienić jedną z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu, ale także uzasadnić swoje żądanie podając konkretne okoliczności przemawiające za jego zasadnością. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl.). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła, aby wykonanie zaskarżonej decyzji groziło niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatniczki są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Skarżąca wprawdzie podała, że wykonanie decyzji może spowodować po jego stronie trudności w spłacie rat kredytu, rat leasingowych oraz zaległości w wypłacie wynagrodzenia pracownikom, jednakże nie załączyła żadnej dokumentacji, która wskazywałaby na to, że sytuacja finansowa faktycznie nie pozwala jej wywiązać się ze zobowiązań podatkowych. Samo bardzo ogólne przedstawienie możliwych konsekwencji egzekucji należności podatkowych objętych kwestionowaną decyzją, bez wskazania chociażby na konkretne dane liczbowe określające wartość majątku firmy czy jej przeciętny dochód, nie pozwala na zweryfikowanie twierdzeń skarżącej w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nadto skarżąca wskazała, że na poczet zaległości sama dokonała już częściowej wpłaty oraz zwróciła się do organów z wnioskiem o rozłożenie zaległości na raty oraz o umorzenie odsetek. Powyższe okoliczności przemawiają za uznaniem, że w stosunku do wnioskodawczyni wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie jest uzasadnione. Ponieważ strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności uzasadniających uwzględnienie wniosku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. P.Z-C.