I SA/Wa 2125/06
Административные суды2008-10-23
Номер дела
I SA/Wa 2125/06
Суд
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Дата решения
2008-10-23
Тип
Postanowienie WSA w Warszawie
Судьи
Dariusz Pirogowicz
Текст решения
SENTENCJA
Referendarz sądowy Dariusz Pirogowicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 23 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. W. G. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. W. G. prowadzącego Kancelarię Adwokacką w W. przy ul. [...]: tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 146,40 (sto czterdzieści sześć 40/100) złotych, w tym tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 26,40 (dwadzieścia sześć 40/100) złotych.
UZASADNIENIE
Ustanowiony w ramach prawa pomocy adwokat W. G., w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 2125/06 oddalającego skargę T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego, wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu T. G.
Wyrokiem z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1443/07 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wspomnianą wyżej skargę kasacyjną, wskazując jednocześnie w uzasadnieniu wyroku, iż wynagrodzenie dla ustanowionego z urzędu pełnomocnika przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny. W tym stanie rzeczy adwokat W. G. pismem z dnia 15 października 2008 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconego wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku z postępowaniem w pierwszej instancji oraz postępowaniem w drugiej instancji. Adwokat oświadczył, że zarówno koszty wynagrodzenia z tytułu postępowania przed WSA jak również koszty wynagrodzenia z tytułu postępowania przed NSA nie zostały opłacone w całości przez jego klienta.
W tym stanie sprawy stwierdzono co następuje.
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W myśl § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2) niezbędne udokumentowane wydatki adwokata. Stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) powołanego rozporządzenia, wynosi nie 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji -75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych.
W niniejszej sprawie stawka 120 złotych jest adekwatna do nakładu pracy wykonanej w toku postępowania przez pełnomocnika i nie wymaga podwyższenia. Przy czym wyjaśnić należy, iż przyznane wynagrodzenie nie obejmuje wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi za udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, gdyż w tym przedmiocie orzekł już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 czerwca 2008 r. przyznając adwokatowi stosowne wynagrodzenie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 28 września 2002 r., należało orzec jak w sentencji postanowienia.