II SA/Ol 714/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2019 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. UZASADNIENIE 1. Z akt sprawy przekazanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wynika, że decyzją z [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze - po rozpatrzeniu odwołania J.W. od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza przez Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z [...], w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r., poz. 2096) dalej: k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następująco okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Po rozpatrzeniu wniosku z 30 kwietnia 2019r., Dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej (dalej: organ I instancji) decyzją z [...] orzekł o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad synem A.W. W podstawie prawnej wskazano art. 3 pkt 11, art. 17, art. 20, art. 23, art. 24 ustawy z 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2018r. poz. 2220 ze zm.) dalej: u.ś.r., § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 sierpnia 2015r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo wysokości dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny i specjalny zasiłek opiekuńczy, wysokości świadczeń rodzinnych oraz wysokości zasiłku dla opiekuna (Dz.U. poz. 1238) oraz rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2017r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych oraz zakresu informacji, jakie maja być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczenia o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych (Dz.U. z 2017r. poz. 14663) w związku z art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu podano, że wnioskodawczyni nie spełnia kryterium do przyznania świadczenia, gdyż ma ustalone prawo do emerytury. W odwołaniu od tej decyzji J.W. wskazała, że otrzymywana wcześniejsza emerytura do której prawo nabyła w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną jest niższa od świadczenia pielęgnacyjnego. Podała, że od urodzenia zajmuje się synem, który wymaga jej stałej opieki. Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się m.in. na treść art. 17 ust. 1 u.ś.r. wskazując, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje m.in. matce albo ojcu, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współdziałania na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Nadto przytoczono stosownie do art. 3 pkt 22 u.ś.r. definicję zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Wyjaśniono, że istotne w sprawie pozostawało ustalenie, czy wnioskodawczyni spełnia przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Z akt sprawy wynika, że orzeczeniem z [...] A.W. został zaliczony do pierwszej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia. Wskazano w nim, że inwalidztwo jest trwałe. Z wywiadu środowiskowego wynika, że odwołująca sprawuje całodobową, stałą opiekę nad synem. Otrzymuje emeryturę, którą nabyła w [...] z powodu rezygnacji z zatrudnienia z powodu konieczności stałej opieki nad niepełnosprawnym synem, którym opiekuje się do chwili obecnej. Z tego powodu uznano, że nie została spełniona przesłanka niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad synem. Nadto przytoczono treść art. 17 ust. 5 lit. a) u.ś.r. z którego wynika, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje m.in. jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej (...). Zwrócono uwagę, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym wskazuje się, iż na podstawie tego przepisu ustawodawca zdecydował się wyłączyć z kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego osoby, które mają ustalone prawo do świadczeń, bowiem nie pozostają one bez pomocy ze strony państwa z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Dochód wynikający ze świadczenia pracy został im zastąpiony prawem do wcześniejszej emerytury. Zrekompensowano takim osobom już częściowo stratę finansową z uwagi na wcześniejszą rezygnację z aktywności zawodowej. Przepisy o świadczeniach rodzinnych nie pozwalają także na dokonywanie miarkowania przy przyznawaniu świadczeń rodzinnych (patrz wyroki NSA: z 6.04.2017r. sygn. I OSK 2950/15, z 19.01.2017r. sygn. I OSK 1831/15, z 10.07.2018r. sygn. I OSK 134/18). 2. Na tę decyzję J.W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której wniosła o ponowne rozpatrzenie i załatwienie jej sprawy. Podała po raz kolejny, że jest matką chorego od urodzenia syna, którego wychowywała sama bez wsparcia rodziny, której nie było. Przepracowała ponad 24 lata, a z uwagi na wciąż pogarszający się stan zdrowia syna musiała zrezygnować z pracy i wyłącznie zająć się opieką nad synem, który orzeczeniem z [...] został zaliczony do I grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia. Syn jest upośledzony fizycznie i psychicznie. Z uwagi na konieczność całodobowej opieki przeszła na wcześniejszą emeryturę, która jest bardzo niska. Podała, że ma poczucie niesprawiedliwości społecznej, gdyż mimo wielu lat pracy zawodowej, którą łączyła z trudną opieką nad synem nie może skorzystać ze świadczenia pielęgnacyjnego nawet częściowo. Ubiega się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jedynie częściowo, tak aby wraz z emeryturą otrzymała 1600 zł. Obecnie podzielono opiekunów chorych dzieci, na tych którzy pracowali i z tego tytułu otrzymują emeryturę w wysokości 980 zł oraz na tych którzy nie pracowali i teraz pobierają świadczenie pielęgnacyjne w wysokości 1600 zł. Takie potraktowanie jej i osób jej podobnych jest bardzo krzywdzące i niesprawiedliwe. 3. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2167) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 1302, ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (§ 1) Dokonując pod takim kątem kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga jest zasadna. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...], którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z [...] o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad synem A.W. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd w pierwszej kolejności pragnie wyjaśnić, że znane mu pozostają orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których zaprezentowane zostało stanowisko, zgodnie z którym w art. 17 ust. 5 lit. a u.ś.r., ustawodawca ustanowił przesłankę przedmiotową negatywną, od której m.in. zależy, czy osoba, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., otrzyma świadczenie pielęgnacyjne. W przepisie tym wskazano bowiem, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, a wobec tego zrekompensowano, jej już fakt pozostawania poza zatrudnieniem z powodu konieczności opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, przy czym brak jest w oparciu o wskazaną wyżej regulację możliwości miarkowania przy przyznawaniu świadczeń rodzinnych z tego tytułu (np. wyroki NSA z 10 lipca 2018r., sygn. I OSK 134/18, z 6 kwietnia 2017r., sygn. I OSK 2950/15, z 10 marca 2017r., sygn. I OSK 2573/15 i 19 stycznia 2017r., sygn. I OSK 1831/15, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że wprowadzone przez ustawodawcę kryterium różnicuje osoby sprawujące opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, traktują gorzej osoby, które posiadają już jakieś zabezpieczenie m.in. z tytułu pobieranej emerytury. Sądowi rozpoznającemu tę sprawę znane pozostają także orzeczenia przeciwne, które w pełni aprobuje i podziela. I tak materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że wobec zaistnienia negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) cytowanej ustawy, gdzie wprawdzie skarżąca nie podejmuje pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymująca się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, to jednak fakt że ma ustalone prawo do emerytury, przemawia za odmową przyznania przedmiotowego świadczenia pielęgnacyjnego. Mając zatem na uwadze literalne brzmienie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. stwierdzić należy, że przepis ten wprost wyłącza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób wymienionych w art. 17 ust. 1 i 1a tej ustawy, w sytuacji, w której osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury. Nie jest więc w takim przypadku możliwe uzyskanie, przez osobę sprawującą opiekę nad niepełnosprawną osobą, świadczenia pielęgnacyjnego. Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny jest bezsporny, skarżąca nie kwestionuje ustaleń organu, natomiast istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny dokonanej przez organy wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r., zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Kolegium poprzestając na literalnym brzmieniu tego przepisu (wykładnia językowa) przyjęło, że skoro skarżąca ma ustalone prawo do emerytury, to nie przysługuje jej świadczenie pielęgnacyjne w jakiejkolwiek wysokości. Wyjaśnić jednakże pozostaje, że wprawdzie językowa wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. może prowadzić do takiego wniosku, to jednak w ocenie Sądu zastosowanie dyrektyw wykładni systemowej oraz dyrektyw wykładni funkcjonalnej i celowościowej prowadzi do takiego rozumienia tego przepisu, że wyłącza on prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo do emerytury nie w całości, ale do wysokości tej emerytury. W świetle tego sporu wskazać pozostaje, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się bardzo wyraźnie i konsekwentnie potrzebę uzupełnienia wyników wykładni językowej wynikami wykładni celowościowej i funkcjonalnej. Podnosi się, że pomimo, iż proces wykładni zaczyna się zawsze od dyrektyw językowych, to nie można się do nich ograniczać. Zastosowanie bowiem dyrektyw funkcjonalnych i systemowych może prowadzić do odrzucenia rezultatów wykładni językowej, nawet w sytuacjach, gdy wykładnia ta prowadzi do jednoznacznych rezultatów (por. uchwała NSA (7) z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 8/09 oraz M. Gutowski, P. Kardas: Wykładnia i stosowanie prawa w procesie opartym na Konstytucji, W-wa 2017 s. 275 i powołana tam literatura oraz orzecznictwo). Na potrzebę przyjęcia dyrektyw wykładni systemowej, celowościowej oraz funkcjonalnej w odniesieniu do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 20 lutego 2019r., sygn. akt II SA/Go 833/18 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 11 kwietnia 2019r., sygn. III SA/Kr 137/19 (oba orzeczenia nieprawomocne), w których Sądy stanęły na stanowisku, zgodnie z którym zastosowanie powyższych reguł interpretacyjnych w odniesieniu do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. wyłącza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo do emerytury nie w całości, ale do wysokości tej emerytury. Oba Sądy zwróciły uwagę, że w dacie uchwalenia ustawy o świadczeniach rodzinnych wysokość ówczesnego świadczenia pielęgnacyjnego była kwotą niższą niż ówczesna wysokość świadczeń wyłączających prawo do tego świadczenia. Podkreślono, że relacja ta utrzymywała się aż do 1 maja 2014r., kiedy to świadczenie pielęgnacyjne wzrosło do 800 zł i stało się nieznacznie wyższe od najniższej emerytury, a następnie było waloryzowane i obecnie jest już niemal dwukrotnie wyższe od otrzymywanej przez skarżącą najniższej emerytury (wysokość świadczenia pielęgnacyjnego - 1583 zł, wysokość najniższej emerytury - 907 zł od dn. 1 marca 2019r.). Wskazano, że intencją ustawodawcy wprowadzającego to wyłączenie było aby uprawniony opiekun nie pobierał świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy otrzymuje świadczenie wyższe. Jednak odczytanie przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. w obecnych realiach - jako pozbawiającego w całości świadczenia pielęgnacyjnego także opiekuna otrzymującego świadczenie znacznie niższe, wymagałoby jednoznacznego potwierdzenia przez dyrektywy wykładni systemowej oraz funkcjonalnej i celowościowej. Stanowisko powyższe w całości podzielił NSA w najnowszym orzeczeniu z 28 czerwca 2019r. sygn. I OSK 757/19 (dostępne w CBOSA), w którym wskazano, że za prawidłową uznać przyjdzie tezę, że narusza zasadę równości taka wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r., która pozbawia w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mające ustalone prawo do emerytury (renty) w wysokości niższej niż to świadczenie. Wszak zgodnie z tą zasadą wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez różnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Jeżeli zatem prawodawca różnicuje podmioty prawa, które charakteryzują się wspólną cechą istotną, to wprowadza odstępstwo od zasady równości (tak w wyrokach Trybunału Konstytucyjnego: z 9 marca 1988r., sygn. akt U 7/87; z 6 maja 1998r., sygn. akt K 37/97; z 20 października 1998r., sygn. akt K 7/98; z 17 maja 1999r., sygn. akt P 6/98; z 4 stycznia 2000r., sygn. akt K 18/99; z 18 grudnia 2000r., sygn. akt K 10/00; z 21 maja 2002r., sygn. akt K 30/01; z 28 maja 2002r., sygn. akt P 10/01 oraz z 18 marca 2014r., sygn. akt SK 53/12). Dlatego też, co wynika z art. 17 ust. 1 u.ś.r. istotną cechą osób, którym przysługuje świadczenie pielęgnacyjne jest sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny i związana z tym rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Przy czym ustawodawca zróżnicował sytuację tychże osób w ten sposób, że tych którzy mają prawo do świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. pozbawił świadczenia pielęgnacyjnego, tym którzy mają prawo do świadczeń wymienionych w art. 27 ust. 5 u.ś.r. pozwolił wybrać świadczenie pielęgnacyjne, a tym którzy otrzymują inne dochody niż wymienione w tych dwóch przepisach przyznał prawo do świadczenia pielęgnacyjnego bez ograniczeń. Wskazać jednakże pozostaje, na co zwróciły już uwagę WSA w Gorzowie Wielkopolskim oraz WSA w Krakowie w przytoczonych wyżej wyrokach, że Trybunał Konstytucyjny wskazuje, iż wszelkie odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonywujących argumentach (por. wyroki TK z 19 kwietnia 2011r., sygn. akt P 41/09; z 18 czerwca 2013r., sygn. akt K 37/12; z 5 listopada 2013r., sygn. akt K 40/12 oraz z 17 czerwca 2014r., sygn. akt P 6/12). Nadto, odnośnie zróżnicowania poziomu świadczeń pielęgnacyjnych dla opiekunów osób niepełnosprawnych Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 21 października 2015r., sygn. akt K 38/13, wskazał, że ustawodawca jest obowiązany precyzyjnie ustalić racjonalne przesłanki, od których uzależni zróżnicowany poziom świadczenia, przyjmując za punkt wyjścia jednakowe traktowanie takich opiekunów. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł takich przesłanek, które uzasadniałyby zróżnicowanie sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych polegających na wyłączeniu w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tych opiekunów, którzy mają ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. w sytuacji, gdy to świadczenie jest znacznie niższe od świadczenia pielęgnacyjnego. Z tego też powodu podzielając wypowiedziany przez NSA w cyt. wyroku z 28 czerwca 2019r. sygn. I OSK 757/19 pogląd, kierując się wyrażoną w art. 8 ust. 2 Konstytucji RP zasadą bezpośredniego stosowania jej przepisów należy zatem dokonać prokonstytucyjnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. pozwalającej na realizację zasad: równości wobec prawa (art. 32 ust.1) i sprawiedliwości społecznej (art. 2), obowiązku udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej (art. 71 ust.,1 zdanie drugie) i osobom niepełnosprawnym (art. 69). Takiej interpretacji art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. winny też dokonać w niniejszej sprawie organy orzekające w przedmiocie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Nadto podnieść pozostaje, że za zróżnicowaniem sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych polegającym na pozbawieniu świadczenia pielęgnacyjnego tych z nich, którzy otrzymują świadczenia niższe, wymienione w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r., z pewnością nie przemawia stan finansów państwa. Świadczy o tym wprowadzenie w ostatnich latach nowych programów socjalnych przyznających w dużej skali świadczenia socjalne także osobom zamożnym (świadczenie wychowawcze, świadczenia z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego) oraz zapowiedzi daleko idącego rozszerzenia takich programów w najbliższym czasie. Jeżeli chodzi o cel świadczenia pielęgnacyjnego to nie budzi wątpliwości, że jest nim rekompensowanie braku dochodów z pracy zarobkowej z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Pozbawienie prawa do całości świadczenia pielęgnacyjnego osób pobierających emeryturę w niższej wysokości niż to świadczenie powoduje, że ten cel nie jest w stosunku do tej grupy opiekunów realizowany, mimo że sprawując opiekę po uzyskaniu prawa do emerytury opiekun nie może podjąć pracy zarobkowej. Przykładem jest skarżąca, która gdyby nie sprawowała opieki nad synem mogłaby "dorobić" do minimalnej emerytury. Reasumując należało przyjąć w rzeczonej sprawie, że skarżącej przysługuje świadczenie pielęgnacyjne w wysokości pomniejszonej o wysokość otrzymywanej emerytury. Mając powyższe na względzie, a także uznając, że orzekające organy dokonały niewłaściwej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r., Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (art. 135 P.p.s.a.). Rozstrzygając sprawę ponownie organ, zastosuje się do oceny prawnej, wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Weźmie zatem pod uwagę, że prawidłowo interpretowany przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. znajduje zastosowanie do sytuacji skarżącej w ten sposób, że pozbawia ją przysługującego z mocy art. 17 ust. 1 ww. ustawy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tylko do wysokości otrzymywanej emerytury. Innymi słowy, organ przyjmie, że posiadanie przez skarżącą uprawnienia do emerytury nie stanowi przeszkody do ustalenia jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, a jedynie uzasadnia przyznanie go w wysokości pomniejszonej o tę emeryturę.