III SA/Lu 351/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. sprawy ze skargi M. R. i W. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie dozoru pojazdu oddala skargę. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 2 października 2008 r. M. R. i W. R., prowadzący działalność gospodarczą jako wspólnicy spółki cywilnej "A." wystąpili do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. o zapłatę za przechowanie pojazdów przejętych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, z późn. zm.), w tym samochodu osobowego marki Fiat 126p, o numerze rejestracyjnym [...]. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. przyznał zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór ww. pojazdu w łącznej kwocie 45,16 zł. W następstwie zażalenia M. i W. R., Dyrektor Izby Skarbowej w L. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. przyznał zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór ww. pojazdu w łącznej kwocie 45,16 zł. Organ przyjął stawkę 5,47 zł dla jednej doby, zaś dla pozostałych 7 jednostek dobowych przyjął stawkę w kwocie 5,67 zł, liczbę dni dozoru ustalił na 8 – od dnia powiadomienia przez jednostkę parkującą organu likwidacyjnego o upływie sześciomiesięcznego okresu parkowania pojazdu (5 czerwca 2008 r., z uwzględnieniem trzydniowego terminu na powiadomienie) do dnia odmowy wydania pojazdu przez spółkę (10 czerwca 2008 r.). Po rozpatrzeniu zażalenia M. i W. R. na powyższe postanowienie, Dyrektor Izby Skarbowej w L. postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r., nr: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż zadaniem organu likwidacyjnego, działającego w oparciu o art. 102 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.) było ustalenie odpowiedniego wynagrodzenia za dozorowanie przedmiotowego pojazdu, przy uwzględnienie faktu, że skoro wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie została określona w umowie, dozorcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej organ I instancji dążąc do ustalenia prawidłowej wysokości stawki podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ wezwał strony do uzasadnienia wysokości żądanej stawki w kwocie 12,20 zł, jednakże nie otrzymał żadnej odpowiedzi w tym zakresie. W związku z tym przeprowadził postępowanie w zakresie ustalenia stawki za dozór pojazdu w oparciu o posiadany materiał dowodowy. Organ I instancji prawidłowo posłużył się metodą porównawczą i ustalił poziom stawek u przedsiębiorców zajmujących się świadczeniem usług parkingowych na rynku lokalnym, na ternie miasta Z. o zbliżonej liczbie miejsc parkingowych dla samochodów osobowych. Na tej podstawie ustalił średnią stawkę dobową na poziomie 5,54 zł. Wyliczeń dokonał w oparciu o dane ze zwykłych parkingów strzeżonych, gdzie przechowywane są pojazdy pełnowartościowe, a więc ryzyko gospodarcze podmiotów prowadzących te parkingi jest znacznie wyższe jak w przypadku przechowywania pojazdu porzuconego, zużytego i unieruchomionego, którego wartość odpowiada w zasadzie wartości złomu. W celu wyczerpującego i obiektywnego rozstrzygnięcia problemu organ likwidacyjny posłużył się również analizą stawek stosowanych w 2008r. przez parkingi specjalistyczne, które przechowują pojazdy usunięte z drogi w trybie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym z terenu województwa l., z powiatów o zbliżonej dla powiatu z. liczbie mieszkańców (w C., B. P., P., K., B., T. L. i H.). Średnia stawka ustalona w ten sposób wynosiła 5,47 zł w okresie do 31 maja 2008 r. oraz 5,67 zł, w okresie od 1 czerwca 2008 r. Zdaniem organu odwoławczego przyjęta metoda ustalenia należności była prawidłowa ze względu na brak aktywności stron postępowania, które pomimo wezwania nie wykazały rzeczywistych wydatków poniesionych w związku z wykonywaniem dozoru. Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił zarzutów dotyczących wadliwości decyzji o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, stwierdzając, iż decyzja ta nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, a ponadto nie została zaskarżona przez byłego właściciela pojazdu i stała się ostateczna. Zdaniem organu nie mają uzasadnienia również zarzuty dotyczące okoliczności odbioru pojazdu. W ocenie organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. żądając wydania pojazdu w dniu [...] czerwca 2008 r. nie miał obowiązku legitymowania się decyzją stwierdzającą przejęcie własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, natomiast obowiązkiem skarżących było wydanie dozorowanego pojazdu, który z mocy prawa stał się własnością Skarbu Państwa. Wspomniana decyzja ma charakter wyłącznie deklaratoryjny i nie jest doręczana dozorcy, gdyż nie jest on stroną postępowania, a w przypadku jej doręczenia z faktem tym nie należy wiązać żadnych skutków prawnych. Odmowa wydania pojazdu przez skarżących była nieuzasadniona, zatem brak jest podstaw do uwzględnienia ich żądania i przyznania należności z tytułu dozoru za okres od dnia przejścia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa do jego faktycznego wydania przez skarżących. Odnośnie podnoszonego przez wnoszących zażalenie stanowiska, iż organ likwidacyjny ponosi wydatki i wynagrodzenie za dozór od momentu usunięcia pojazdu w trybie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym do odebrania z parkingu, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż w świetle utrwalonego poglądu prezentowanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa spornych kosztów parkowania jest chwila upływu sześciomiesięcznego terminu liczonego od dnia usunięcia pojazdu. Od tej bowiem chwili Skarb Państwa staje się właścicielem pojazdu i wchodzi w prawa i obowiązki dotychczasowego właściciela. W kwestii przekroczenia przez skarżących trzydniowego terminu na zawiadomienie organu likwidacyjnego o upływie sześciomiesięcznego terminu liczonego od dnia usunięcia pojazdu, organ stwierdził, że zwłoka w powiadomieniu ma wpływ na ustalenie wysokości wydatków i wynagrodzenia za dozór nad pojazdami. Jednostka prowadząca parking nie wywiązując się z obowiązku terminowego zawiadomienia o fakcie upływu sześciomiesięcznego okresu parkowania powoduje nieuzasadnione zwiększenie kosztów parkowania pojazdu, co nie może być uwzględnione w wysokości kwot wydatków i wynagrodzenia za dozór z tytułu dozoru pojazdu. Organ likwidacyjny ustalając kwotę wydatków i wynagrodzenia za dozór pomija wskazany wyżej okres zwłoki. Dyrektor Izby Skarbowej za bezzasadny uznał zarzut naruszenia art. 100 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ponieważ przepis ten nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie, bowiem stan faktyczny i prawny sprawy jest odmienny. Dozorowane pojazdy nie były przedmiotem zajęcia przez poborcę skarbowego w celu przeprowadzenia egzekucji z ruchomości. Przyznając zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów przejętych na rzecz Skarbu Państwa na mocy art. 130 a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym organ likwidacyjny stosuje art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W myśl tego przepisu Naczelnik Urzędu Skarbowego jako organ likwidacyjny przyzna na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Ponieważ przepis ten, ani żaden inny przepis ustawy egzekucyjnej nie określa kryteriów ustalania przedmiotowych należności, powoduje to konieczność odwołania się do art. 836 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowywanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. W świetle powyższego organ likwidacyjny zobligowany był do przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do potwierdzenia, czy żądana przez Żalących stawka (w powiadomieniu) jest zasadna. Bezpodstawne są twierdzenia skarżących, że w tym zakresie zastosowanie winna mieć stawka ustalona w uchwale rady powiatu, na podstawie art. 130a ust. 6. W orzecznictwie podkreśla się, że opłaty te dotyczą właścicieli pojazdów usuwanych z dróg publicznych i nie mają zastosowania do Skarbu Państwa, na którego własność pojazdu przeszła dopiero na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej przeprowadzone przez organ likwidacyjny postępowanie dowodowe w zakresie poziomu cen na rynku lokalnym wykazało, że żądana przez Żalących stawka w wysokości: 12,20 zł jest zawyżona w stosunku do stawek stosowanych przy przechowywaniu tego rodzaju pojazdów przez inne organy likwidacyjne na parkingach tego samego rodzaju, dlatego też brak było podstaw do jej przyjęcia. Postępowanie to wbrew twierdzeniu Żalących przeprowadzone zostało przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z zachowaniem wszelkich zasad wynikających z ustawy egzekucyjnej jak i kodeksu postępowania administracyjnego. Organ zażaleniowy stwierdził także, że zgłaszane w toku postępowania wnioski skarżących o przyznanie wynagrodzenia za cały okres od momentu usunięcia pojazdu z drogi do momentu jego wydania, będą rozpatrzone, zgodnie z właściwością, w odrębnym postępowaniu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. i W. R. podnieśli zarzuty naruszenia: - art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, - art. 20 i 31 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez zmuszenie Skarżących do pozostania dozorcami pojazdów, których własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa mimo, iż Skarżący wezwali Organ Skarżony do usunięcia pojazdów w sytuacji, gdy nie akceptuje dobowej stawki za parkowanie pojazdów na parkingu prowadzonym przez Skarżonych oraz narzucenie Skarżącym niekorzystnych dla nich warunków wynagrodzenia za pełniony dozór, - art. 100 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (poprzez zaniechanie czynności odebrania lub ustanowienia dozorcy oraz zaniechanie doręczenia odpisu protokołu zajęcia ruchomości pozostawianej pod dozorem Skarżących, - art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 836 KC poprzez prowadzenie postępowania mającego na celu ustalenie stawki dobowej za dozór w sytuacji, gdy Skarżący poinformowali Organ Skarżony o wysokości dobowej stawki za parkowanie obowiązującej na parkingu prowadzonym przez Skarżących, a ponad to obowiązuje w tym zakresie uchwała Rady Powiatu. - art. 130 a ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez błędne ustalenie, że w stosunku do Skarbu Państwa mają zastosowanie inne stawki za parkowanie i dozór niż te które odnoszą się do dotychczasowego właściciela, a wynikające z uchwały Rady Powiatu. Zasadnicza argumentacja uzasadnienia skargi sprowadza się do wykazania, iż w świetle aktualnego orzecznictwa, zwłaszcza Sądu Najwyższego, jednostka prowadząca parking strzeżony nie ma możliwości dochodzenia kosztów związanych z usunięciem i parkowaniem pojazdu usuniętego z drogi publicznej za okres 6 miesięcy od dnia usunięcia od dotychczasowego właściciela pojazdu. Sądy odrzucają pozwy o zapłatę za parkowanie i dozór za ten okres, składane przeciwko dotychczasowym właścicielom z powodu niedopuszczalności drogi sądowej, wskazując iż jest to typowy stosunek administracyjny powstały na skutek władczych działań organów administracyjnych. Pomiędzy właścicielem pojazdu a jednostką parkującą nie zawiązuje się żaden stosunek prawny, dlatego właściciel pojazdu jest zobowiązany do zapłaty wspomnianych kosztów, ale wobec Skarbu Państwa, a nie jednostki parkującej. Skarb Państwa jako inicjujący usunięcie i właściciel pojazdu, po upływie 6-miesięcznego terminu od daty usunięcia pojazdu, ma obowiązek pokrycia całości kosztów powstałych od momentu wydania decyzji o usunięciu pojazdu do dnia jego odbioru, a następnie powinien dochodzić ich części do upływu sześciu miesięcy od dotychczasowego właściciela jako zobowiązanie wobec Skarbu Państwa. Aktualne stanowisko orzecznictwa SN wskazuje, iż droga cywilna dla roszczeń dotyczących okresu sześciu miesięcy od daty usunięcia pojazdu jest zamknięta. Przywoływane przez organ stanowisko orzecznictwa o ile mogło być uzasadnione we wcześniejszym okresie, o tyle przy aktualnych poglądach SN skutkuje zamknięciem jednostkom parkującym jakiejkolwiek drogi dochodzenia roszczeń z tytułu kosztów parkowania pojazdów usuniętych za okres pierwszych 6 miesięcy. Odnosząc się do kwestii wysokości stawki należności za dozór pojazdu skarżący podnieśli, iż wraz z powiadomieniem o nieodebraniu pojazdu z parkingu przesłali do organu informację o stawce stosowanej na ich parkingu: 12,20 zł za dobę parkowania. Jednocześnie skarżący wezwali do niezwłocznego odebrania pojazdu, w sytuacji, gdy organ nie zgadza się na tą stawkę. Informacja o stawce obowiązującej na parkingu prowadzonym przez skarżących nie była ofertą w rozumieniu Kodeksu cywilnego, a podstawowym warunkiem dalszego parkowania pojazdów, których własność przeszła na Skarb Państwa. W innym przypadku skarżący nie byliby w ogóle zainteresowani dozorem pojazdu. Jeśli zatem organ nie akceptował stawki to winien był niezwłocznie pojazd odebrać i umieścić na innym przez siebie wybranym parkingu. Odnośnie kwestii wydania pojazdu z parkingu skarżący podnieśli, że wydanie pojazdu organowi likwidacyjnego w pierwszym terminie (10 czerwca 2008 r.) nie było możliwe z powodu nieprzedstawienia przez organ niezbędnych dokumentów, w tym decyzji potwierdzającej przejście pojazdu na własność Skarbu Państwa. W ocenie skarżących w sprawie powinna być stosowana stawka opłat za parkowanie pojazdów usuniętych ustalona w uchwale rady powiatu, wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym, gdyż z chwilą przejścia pojazdu na własność Skarbu Państwa nie dochodzi do zawarcia umowy przechowania pojazdu pomiędzy Skarbem Państwa a właścicielem parkingu, a tylko wstąpienie Skarbu Państwa w miejsce właściciela w stosunek administracyjnoprawny. Skarżący podnieśli także, że odrzucenie przez organ stawki opłaty za parkowanie wskazanej przez skarżących dopiero na etapie rozliczeń, a więc już po wykonaniu usługi prowadzi w istocie do wypaczenia konstytucyjnej zasady wolności gospodarczej, prowadzi bowiem do pozbawienia przedsiębiorcy prawa decydowania o samym zawarciu umowy, możliwości wyboru kontrahenta oraz treści umowy. Przepisy Konstytucji nie pozwalają na zmuszanie nikogo do zawarcia umowy lub zakazywania zawarcia umowy, ani zmuszania do wyboru określonego kontrahenta czy narzucania konkretnych postanowień, o ile przepisy prawa nie stanowią inaczej. Skarżący zgodzili się świadczyć usługi parkowania pojazdów usuniętych z dróg publicznych na określonych zasadach, obejmujących także stawkę opłaty. Jeżeli organ nie akceptował tych zasad, winien był wybrać inny parking. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów podniesionych w skardze przytoczył analogiczne argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutu naruszenia konstytucyjnych gwarancji wolności działalności gospodarczej, organ podniósł, iż brak akceptacji ze strony organu likwidacyjnego dla stawki wskazanej przez skarżących nie ograniczał swobody działalności gospodarczej. Przyznane wynagrodzenie wynikało z realizacji dyspozycji art. 102 § 2 ustawy egzekucyjnej oraz art. 836 Kodeksu cywilnego, odpowiadało wysokości wynagrodzenia, jakie otrzymywały inne podmioty działające na rynku. Prawo do wynagrodzenia zostało skarżącym przyznane i jego wysokość nie jest dyskryminująca z ekonomicznego punktu widzenia, biorąc pod uwagę stawki stosowane przez innych przedsiębiorców, działających na wolnym rynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Bezspornym jest, że samochód marki Fiat 126p przeszedł na własność Skarbu Państwa w dniu 31 maja 2008r. Samochód pozostawał pod dozorem skarżących przez 8 dni. W dniu 5 czerwca 2008 r. współwłaściciel firmy A. W. R. skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. zawiadomienie o upływie sześciomiesięcznego okresu parkowania przedmiotowego samochodu. W dniu 10 czerwca 2008 r. organ I instancji wystąpił o wydanie pojazdu. Skarżący W. R. odmówił jego wydania. Z akt sprawy wynika, że w dniu 17 września 2008 r. organ I instancji ponownie wystąpił o wydanie pojazdu. Firma A. tym razem wydała przedmiotowy pojazd przedstawicielom urzędu skarbowego. Rzeczą organu było ustalić i przyznać stronie należne wynagrodzenie. Stosownie do art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Między stroną skarżącą a organem egzekucyjnym istniał zatem stosunek dozorca – organ egzekucyjny. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia za dozór. Zgodzić się należy z organami administracji, które wskazują, że należy w tym zakresie posiłkować się art. 836 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym, jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie - przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Tym samym zadaniem organów było ustalenie odpowiedniego wynagrodzenia za dozorowanie przedmiotowego pojazdu we wskazanym okresie, przy uwzględnieniu faktu, że skoro wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie została określona w umowie, to dozorcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte. Na wysokość tego wynagrodzenia mają wpływ następujące okoliczności: - czas przechowywania, - właściwości i wartość rzeczy przechowywanej - wymagane starania przy strzeżeniu rzeczy, - ceny rynkowe notowane przy tego rodzaju usługach przez podmioty prowadzące tego rodzaju działalność. Zadaniem Sądu kontrolującego zaskarżone postanowienie nie jest ustalanie wysokości opłaty, lecz badanie, czy ustalenie tej wysokości nie narusza prawa. W ocenie Sądu, organy wywiązały się ze swego zadania prawidłowo, zebrany materiał dowodowy jest wystarczający dla uznania, że zachowały obiektywizm i należycie ustaliły istotne okoliczności w sprawie. Skoro strona skarżąca nie podała kosztów utrzymania parkingu, organ miał prawo we własnym zakresie przeprowadzić postępowanie dowodowe. Wykazało ono, że stawka dobowa za dozór pojazdu powinna wynosić 5,47 zł. Podstawę wyliczeń – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia - stanowiły dane uzyskane od innych przedsiębiorców świadczących usługi parkingowe. Średniodobowe stawki za parkowanie pojazdów osobowych w wysokości 5,54 zł i 5,67 zł - ustalone przy zastosowaniu metody porównawczej - zostały zweryfikowane w oparciu o dane uzyskane od innych organów likwidacyjnych. Organy sięgnęły do metody porównawczej i ustaliły poziom stawek innych przedsiębiorców zajmujących się tego rodzaju działalnością. Jest to podejście prawidłowe, jako zmierzające do ustalenia wynagrodzenia za usługę "przyjętego w danych stosunkach" zgodnie z art. 836 § 1 Kodeksu cywilnego. W tych okolicznościach brak jest podstaw do kwestionowania dobowej stawki za dozór przedmiotowego pojazdu. W sytuacji kiedy organ dokonał rzetelnej analizy poziomu stawek stosowanych przez przedsiębiorców zajmujących się usługami parkingowymi i nie zaakceptował stawki (12,20 zł) podanej przez wnioskodawcę, zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady wolności działalności gospodarczej, nie może być skuteczny. Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., że organ nie uwzględnił słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Należy mieć na uwadze również to, że wartość przechowywanego pojazdu – porzuconego i uszkodzonego, do którego nikt nie rościł sobie pretensji - zmniejszała ryzyko gospodarcze dozorcy związane z odpowiedzialnością za utratę, pogorszenie lub zniszczenie dozorowanego przedmiotu. Zgodnie zaś ze słuszną tezą NSA zawartą w wyroku z dnia 16 lutego 1999 r. sygn. I SA/Wr 2390/97 (opubl. w ONSA 2000/1/28), przy określaniu wynagrodzenia, o którym mowa w art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, należy uwzględnić zakres obowiązków dozorcy, okoliczności towarzyszące przechowaniu, warunki sprawowania pieczy oraz wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości. Dlatego zarzut naruszenia art. 20 i art. 31 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez zmuszanie skarżących do pozostawania dozorcą pojazdu, nie zasługiwał na uwzględnienie. Należy także podnieść, że skarżący mimo wezwania organu nie przedstawił zestawienia koniecznych wydatków ani dokumentów ich dotyczących związanych z prowadzeniem parkingu. Strona postępowania administracyjnego nie może czuć się zwolniona od współdziałania z organem w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza jeżeli nieudokumentowanie określonej czynności faktycznej może prowadzić do niekorzystnych dla niej rezultatów. Organ nie miał bowiem nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających wysokość kosztów wykonanego dozoru jeżeli sam zainteresowany zignorował wezwanie organu w tym zakresie. Z powyższych względów, Sad uznał, że organy ustalając wysokość wynagrodzenia za dozór w oparciu o art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, trafnie zastosowały ten przepis, a swoje stanowisko uzasadnił w sposób wyczerpujący i zrozumiały, bez naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutu, że skarżący nie mają już możliwości dochodzenia należności z tytułu wynagrodzenia i dozoru pojazdu w sprawie cywilnej, trzeba zasygnalizować, że niedopuszczalność drogi sądowej w przedmiocie zapłaty należności za przechowywanie pojazdu, którego własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 130 a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zachodząca także w przypadku dochodzenia tego rodzaju należności za okres poprzedzający przejście pojazdu na własność Skarbu Państwa, nie oznacza, iż wnioski o przyznanie wynagrodzenia za cały okres od chwili usunięcia pojazdu z drogi do momentu jego wydania nie będą rozpatrzone w stosownym i odrębnym postępowaniu. Dyrektor Izby Skarbowej dostrzega bowiem problem wyłaniający na tle przyjętego przez Sąd Najwyższy zapatrywania prawnego wyrażonego w postanowieniu 18 listopada 2008 r. sygn. akt II CSK 284/08 oraz w postanowieniu z dnia 11 lutego 2009 r. sygn. akt V CSK 332/08. W pierwszym postanowieniu SN stwierdził, że sprawa dotycząca roszczeń o wynagrodzenie za przechowywanie pojazdów na podstawie art. 130 a Prawa o ruchu drogowym, nie jest sprawa cywilną, a zatem droga sądowa w rozumieniu art. 2 k.p.c. jest niedopuszczalna. W drugim zaś wyjaśnił, że stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie usuniętego z drogi pojazdu jest – także w okresie poprzedzającym przejście pojazdu z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa – typowym stosunkiem administracyjnym powstałym na skutek władczych działań organów administracyjnych. Zagadnienia tego organ nie przemilcza, czego wyraźnie dowodzi końcowy fragment uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Organ wskazuje w nim, że wnioski skarżących w tym zakresie będą rozpoznane w osobnym postępowaniu. Ubocznie należy podnieść, że jakie będą jego wyniki tego nie można obecnie przesądzić. Poza tym, sąd administracyjny kontroluje rozstrzygnięcie, które podjął organ administracji publicznej. To, o czym organ nie orzekł jeszcze, nie podlega kontroli sądowej. Skoro zarzuty skargi są bezzasadne, a zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.