II SA/Rz 1663/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2022 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy HK dotyczącej zobowiązania do udostępnienia nieruchomości - p o s t a n a w i a - umorzyć postępowanie sądowe UZASADNIENIE W dniu 15 listopada 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęło pismo Wojewody [...] wraz z pismem HK, stanowiącym w ocenie organu skargę sądowoadministracyjną na decyzję tego organu z dnia [...] października 2021 r. nr [...], wydaną w przedmiocie zobowiązania do udostępnienia nieruchomości. W piśmie z dnia 10 stycznia 2022 r. HK zawarła oświadczenie, że jej pismo nie stanowiło skargi kierowanej do Sądu lecz – zgodnie z treścią pisma – wniosek o uzupełnienie decyzji, skierowany do Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje zasadniczo przez wniesienie skargi zawierającej żądanie przeprowadzenia kontroli mieszczącej się w zakresie właściwości sądu administracyjnego. Dysponentem skargi jest skarżący, przy czym powinien on wyrazić wolę dokonania takiej czynności procesowej w sposób wyraźny. Mając zatem na względzie oświadczenie H. K., że jej wolą nie było wniesienie skargi do Sądu, oraz fakt, że pismo uznane przez organ za skargę istotnie nie zostało oznaczone jako skarga, lecz zaadresowane wprost do Wojewody, przekazanie go do Sądu wraz z aktami sprawy nie może stanowić podstawy prowadzonego postępowania. Jego dalszy bieg staje się bezprzedmiotowy, ponieważ Sąd nie może procedować z urzędu, bez pisma wszczynającego postępowanie, jakim jest skarga. W tych okolicznościach, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 Ppsa postępowanie należało umorzyć.