II SA/Sz 1227/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Dolecki po rozpatrzeniu w dniu 28 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. w części dotyczącej rozstrzygnięcia w zakresie powierzchni zajęcia pasów drogowych oraz wysokości wymierzonej kary K. Z. i jednocześnie ustaliło zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasów drogowych i wymierzyło K. Z. z tego tytułu karę administracyjną w wysokości [...] zł, w pozostałej zaś części utrzymało zaskarżoną decyzję. K. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na opisaną wyżej decyzję organu drugiej instancji. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do podania okoliczności uzasadniających wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej wnioskodawca w piśmie z dnia [...] r. oświadczył, że decyzja nakładająca na niego obowiązek zapłaty jest nieprawidłowa. Dodatkowo wskazał, że kwota wymierzonej opłaty jest bardzo wysoka, zatem wykonanie tej decyzji mogłoby spowodować szkodę w jego majątku. Ponadto skarżący wskazał, że obecnie jego sytuacja majątkowa uległa pogorszeniu, zapłata zaś kilku tysięcy złotych jest dla niego znacznym obciążeniem i może spowodować powstanie szkody w jego majątku oraz majątku rodziny skarżącego. Wnioskodawca oświadczył, że w chwili obecnej nie dysponuje kwotą, która pozwalałaby mu uiszczenie wymierzonej kary. Wszczęcie zaś postępowania egzekucyjnego narazi go na dodatkowe znaczne koszty oraz może doprowadzić do niepowetowanych szkód w majątku jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 j.t.) zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże odstępstwo od tej ogólnej reguły przewiduje przepis art. 61 § 3 tej ustawy w myśl, którego po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie zostało wyrażone stanowisko, zgodnie z którym w art. 61 § 3 ustawy chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z dnia 17 października 2007 r., I OZ 786/07, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć należy, że każda decyzja lub postanowienie zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość wywołującą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2009 r., II GSK 331/09, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe stanowisko należy rozumieć w ten sposób, że wykonanie decyzji lub postanowienia dotyczącego należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami, bowiem w razie uwzględnienia skargi, a w konsekwencji uchylenia zaskarżonego postanowienia, skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Tymczasem wnioskodawca, oświadczył, że wykonanie zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji z jednej strony "mogłoby" spowodować szkodę w jego majątku, zapłata zaś tej kwoty stanowi dla niego znaczne obciążenie, a z drugiej strony skarżący oświadczył, że nie dysponuje taką kwotą, a hipotetyczne wszczęcie postępowania egzekucyjnego może doprowadzić do niepowetowanych szkód w majątku jego rodziny. Należy stwierdzić, że oświadczenie wnioskodawcy jest wewnętrznie sprzeczne, bowiem z jednej strony skarżący podnosi argument potencjalnego spowodowania szkody w jego majątku, wskazuje, że zapłata kwoty z tytułu kary pieniężnej stanowi dla niego znaczne obciążenie, a z drugiej strony podnosi, że nie posiada w ogóle takiej kwoty. Powyższe oświadczenie budzi wątpliwość co do rzeczywistej sytuacji finansowej skarżącego oraz jego rodziny. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie z którym wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r. II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347). W tej sytuacji należy stwierdzić, że strona skarżąca nie uargumentowała dostatecznie swojego wniosku. W świetle rozbieżnego oświadczenia strony, nie można ustalić okoliczności uzasadniających wniosek, bowiem nie odwołano się do materiałów źródłowych oraz nie przedstawiono danych obrazujących sytuację finansową strony, ani jej rodziny. Podkreślenia wymaga, że nie może stanowić podstawy uwzględnienia wniosku powołanie się na hipotetyczne, podjęte w przyszłości postępowanie egzekucyjne oraz skutki jakie może wywołać w majątku rodziny skarżącego, bowiem wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej powinno odnosić się do zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji, a nie ewentualnego postępowania, prowadzonego w innym przedmiocie. W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.