II SA/Bd 1170/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lutego 2023 r. sprawy ze skargi S. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] Burmistrz S. K., po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] lipca 2019 r. orzekł o wymeldowaniu skarżącego S. N. z miejsca zameldowania na pobyt stały pod adresem Ś. [...], gm. S. K.. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wskazał, że z ww. wnioskiem o wymeldowanie wystąpił właściciel nieruchomości w [...], brat skarżącego A. N., podnosząc w treści wniosku, że S. N. nie mieszka w domu rodzinnym pod ww. adresem od ponad 15 lat, że wcześniej mieszkał na terenie posesji w przyczepie kempingowej oraz że około 10 lat temu kupił działkę rekreacyjną, na której obecnie mieszka. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego – w szczególności z zeznań stron i przesłuchanych w sprawie świadków (m.in. sąsiadów, siostry skarżącego, matki skarżącego) wynika, że skarżący opuścił miejsce zameldowania na pobyt stały i nie dokonał czynności wynikającej z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U z 2019 r. poz. 1397 ze zm., dalej powoływanej jako "uel"). Podkreślił m.in., że sam skarżący w zeznaniu z dnia [...] lipca 2019 r. wskazał, że w [...] nie przebywa od 2018 r. i mieszka na działce w [...]. Organ wskazał też, że skarżący w toku postępowania w sprawie kwestionował głównie prawo brata A. do przedmiotowej nieruchomości, a jego zeznania uwiarygodniły tym samym, że celem podejmowanych przez niego działań (m.in. złożenia wniosku o ubezwłasnowolnienie matki) nie jest zamiar zamieszkania w [...], lecz podważenie prawnego zapisu nieruchomości przez matkę na brata A.. Jednocześnie organ wskazał, że skarżący od wielu lat nie koncentruje swojego życia w Ś. [...] i nie podejmuje żadnych działań, które dowodziłyby że chciałby powrócić do miejsca zameldowania. Ponadto nie posiada prawa do przedmiotowego lokalu, od wielu lat nie posiada kluczy do mieszkania, bywa w Ś. [...] sporadycznie i tylko w obejściu, nie posiada w nieruchomości żadnych rzeczy pierwszej potrzeby. Przy czym, jak wskazał organ, długotrwały, utrzymujący się stan faktyczny, w którym osoba zameldowana na pobyt stały w danym lokalu rzeczywiście nie mieszka, nie wykazując przy tym rzeczywistego zamiaru powrotu do miejsca, w którym posiada formalnie zgłoszony pobyt stały, bezspornie świadczy o tym, że po jej stronie zostały spełnione przesłanki określone w art. 33 uel. W związku z powyższym organ I instancji wskazując, że postępowanie meldunkowe nie jest właściwym środkiem do rozwiązywania sporów rodzinnych, ani majątkowych lub też innych kwestii prawnych, ponieważ ewidencja ludności służy wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego – stwierdził, że w sprawie zaistniały podstawy do wydania decyzji o wymeldowaniu skarżącego. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie art. 7 i art. 8 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako "kpa") poprzez nieprzeprowadzenie w sposób należyty postępowania wyjaśniającego, nierozważenie przedstawionych przez skarżącego dowodów i nieprzeprowadzenie w sposób szczegółowy i wszechstronny postępowania dowodowego. Skarżący podniósł w szczególności, że nie mieszka w Ś. [...] od 2018 r., a nie jak wskazywał A. N. od 15 lat; że do dnia dzisiejszego na nieruchomości znajdują się należące do niego rzeczy (drobne rzeczy, fotografie, klaser, meble, sprzęt elektryczny), których to nie ma możliwości składowania na działce w [...]. Podkreślił przy tym, że w 2018 r. gdy wrócił z pracy, bramy do nieruchomości były zamknięte przez A. N., a skarżący poczuł się wygoniony z nieruchomości. Wskazał, że na działce ogrodowej w [...] nie może przebywać cały rok i nie może się tam zameldować i odbierać korespondencji oraz że chciałby nadal mieszkać w Ś. [...], ale złośliwe działania brata sprawiły, że został pozbawiony dachu. Zaznaczył też, że wbrew twierdzeniom organu, podejmował on działania mające na celu powrót do miejsca zameldowania, jednakże bezskutecznie, gdyż nie chciał angażować w sprawę organów Policji i chciał zaoszczędzić stresu schorowanej matce, która wraz z bratem mieszka w nieruchomości położonej w Ś. [...]. W ocenie skarżącego przeprowadzone postępowanie nie udowodniło, że opuszczenie przez niego przedmiotowej nieruchomości nastąpiło wiele lat temu oraz że nie spełnia on warunków pobytu stałego, tj. nie zamieszkuje w Ś. [...] z zamiarem stałego przebywania. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie doniosłość prawną ma wyłącznie okoliczność faktyczna polegająca na stwierdzeniu czy opuszczenie przez skarżącego miejsca pobytu stałego w Ś. [...] nastąpiło rzeczywiście i bez wykonania obowiązku meldunkowego. Mając to na uwadze oraz uwzględniając całokształt ustaleń i ocen dokonanych przez organ I instancji, Wojewoda stwierdził, że dotychczasowe więzi skarżącego z miejscem pobytu stałego w miejscowości Ś. [...] zostały zerwane definitywnie, miejsce to nie stanowi już jego centrum życiowego i nastąpiło opuszczenie tego miejsca bez dopełnienia obowiązku meldunkowego. Podkreślił również, że okoliczność samego faktu opuszczenia nie była w sprawie kwestionowana, a rozbieżność dotyczyła wyłącznie daty opuszczenia. Ponadto, jak wskazał Wojewoda, skarżący nie podjął żadnych prawnych działań zmierzających do zaniechania utrudnień ze strony jego brata, uniemożliwiających mu powrót na nieruchomość - jak np. złożenie pozwu posesoryjnego, zgłoszenie organom ścigania - mimo iż w toku postępowania podnosił, że utrudnia mu on do niej dostęp. Zdaniem Wojewody prowadzi to do wniosku, że pogodził się on z niezamieszkiwaniem w przedmiotowym domu, a jego deklaracje co do powrotu i zamieszkania w nim są gołosłowne. Do zameldowania nie wystarczy bowiem sama deklarowana wola przebywania, jeśli nie towarzyszy jej rzeczywiste zamieszkiwanie. Wojewoda wskazał przy tym, że art. 35 uel nie uzależnia wymeldowania od okoliczności innych niż tylko faktyczne opuszczenie miejsca pobytu, co oznacza, że bez znaczenia w sprawie pozostają okoliczności takie jak pozostawienie rzeczy w przedmiotowym domu oraz na terenie posesji, brak możliwości składowania tych rzeczy na działce w [...], brak możliwości zameldowania i odbierania korespondencji w [...]. Za nieuzasadnione organ II instancji uznał ponadto zarzuty naruszenia przepisów kpa, wskazując, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji pozwala uznać, że jest on jasny i logiczny oraz stanowi wystarczającą podstawę dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie i dokonania jego oceny. Podniósł przy tym, że w sprawie nie zachodziła potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, a ponadto skarżący w treści odwołania nie złożył żadnych wniosków dowodowych. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jej uchylenia i przekazania do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji lub ewentualnie stwierdzenia jej nieważności w przypadku uznania, że wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Sformułował przy tym zarzuty naruszenia: 1. art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, niezweryfikowanie zarzutów co do prawdziwości twierdzeń A. N. z wniosku o wymeldowanie oraz nieuprawnione przyjęcie, że skarżący wyprowadził się z dotychczasowego miejsca zamieszkania w sposób dobrowolny, a wyprowadzka ta ma charakter trwały i nie nosi cech przymusu; 2. art. 107 § 3 kpa poprzez niedokonanie w uzasadnieniu decyzji oceny wiarygodności dowodów w postaci zeznań świadków i niezweryfikowanie zachodzących w nich rozbieżności, 3. art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez błędną wykładnię i nieuprawnione przyjęcie, że zachodzą przesłanki wymeldowania wymienione w tym przepisie, 4. art. 35 ww. ustawy z 10 kwietnia 1974 r. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że zachodzą przesłanki wymienione w tym przepisie. W uzasadnieniu skarżący podkreśli, że po jego stronie nie występuje ani dobrowolność, ani trwałość opuszczenia dotychczasowego miejsca zamieszkania, wskazując przy tym, że został wyrzucony stamtąd przez brata, który go zastraszał i spowodował po jego stronie poczucie zagrożenia oraz podkreślając, że pozostawił tam swoje rzeczy, z których korzystał i które stanowią jego wyłączną własność. Wskazał również na rozbieżności w materiale dowodowym w zakresie daty opuszczenia przez niego nieruchomości oraz nieuprawnione przypisanie wiarygodności wyjaśnieniom A. N. co do charakteru opuszczenia nieruchomości. Odnosząc się do argumentacji organu, jakoby nie podejmował działań prawnych zmierzających do możliwości powrotu do dawnego mieszkania, wskazał że niniejsze postępowanie ma na celu ochronę interesu skarżącego. Podniósł także, że przesłanka opuszczenia miejsca stałego pobytu zawiera oprócz elementu przedmiotowego (fizycznego opuszczenia), także element podmiotowy, tj. zamiar zlokalizowania centrum życiowego w innym miejscu i przyczynę opuszczenia tego miejsca. W przypadku opuszczenia miejsca stałego pobytu z uwagi na przymus fizyczny, psychiczny lub uniemożliwienie dostępu do lokalu, nie można uznać tego za opuszczenie dotychczasowego miejsca stałego pobytu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślił przy tym, że zeznania świadków w sprawie są przekonujące, spójne, logiczne, nie można odmówić im wiarygodności oraz mocy dowodowej i wynika z nich, że skarżący opuścił przedmiotowy dom i od długiego czasu nieprzerwanie w nim nie mieszka. Na uwzględnienie nie zasłużyły również zdaniem organu wskazane przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, które utraciły moc w momencie wejścia w życie obecnie obowiązujących przepisów uel. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") wykazała, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. Zgodnie z art. 35 uel, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanego w art. 28 ust. 2 decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Z treści powyższego przepisu wynika, że organ ma obowiązek z urzędu lub na wniosek strony orzec o wymeldowaniu osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania. Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 4 uel, zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Obowiązek meldunkowy służy zatem, według obowiązujących przepisów prawa, celom wyłącznie ewidencyjnym i określenie miejsca zameldowania danej osoby na pobyt stały nie ma żadnego wpływu na sferę praw majątkowych tej osoby, czy też jej prawa do lokalu (nieruchomości). Za pobyt stały uważa się zamieszkiwanie z zamiarem stałego pobytu, tj. z wolą koncentracji w danym miejscu swych spraw życiowych. Definicję pobytu stałego zawiera art. 25 ust. 1 uel, który stanowi, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, wypracowanego na bazie spraw meldunkowych wynika, że miejscem stałego pobytu osoby jest miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, ma tam urządzone centrum życiowe, tj. mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy, przyjmuje wizyty (por. wyroki NSA z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1120/13, oraz z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1478/10 – dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Natomiast przez opuszczenie lokalu rozumie się fizyczne nieprzebywanie w nim połączone z zamiarem opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i skoncentrowanie swoich interesów osobistych i majątkowych w nowym miejscu. Opuszczenie lokalu musi być oczywiste i trwałe. Innymi słowy chodzi o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. Z trwałą zmianą miejsca pobytu mamy do czynienia w sytuacji, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i opuściła go na stałe, a zamiar ten jest związany z założeniem w innym, nowym miejscu, ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany przez zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Trwałe opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego związane jest zazwyczaj z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i brakiem woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania (por. wyroki NSA: z dnia 14 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 2224/19; z dnia 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 2961/20; z dnia 1 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 2915/18; z dnia 1 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 2068/17). Odnośnie do przesłanki dobrowolności w orzecznictwie wskazuje się, że brak jej spełnienia nie stanowi jednoznacznie negatywnej przesłanki do orzeczenia wymeldowania. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana, to jest także wtedy, gdy deklaruje zamiar powrotu do lokalu, jednak z przyczyn obiektywnych zrealizowanie tego zamiaru nie jest już możliwe. Na równi z dobrowolnym opuszczeniem lokalu traktuje się również sytuację, gdy osoba w nim zameldowana została przymuszona w drodze przymusu psychicznego lub fizycznego do opuszczenia tego lokalu, jednak nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu lub środki te nie były prawnie skuteczne. Wyczerpanie bezskuteczne tych środków lub rezygnację z ich zastosowania uznaje się za okoliczność usuwającą stan przymusu, a zatem otwierającą drogę do wymeldowania (por. wyroki NSA: z 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1177/17; z dnia 8 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2025/17; z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3427/18; z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3268/18 – dostępne jw.). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący nie zamieszkuje w lokalu położonym w Ś. [...], a całokształt okoliczności faktycznych sprawy pozwala na przyjęcie, że opuszczenie lokalu ma charakter trwały. Powyższe potwierdzają zgromadzone w aktach sprawy zeznania i oświadczenia m.in. wnioskującego o wymeldowanie A. N., przesłuchanych w sprawie świadków - W. K., G. J., K. P., A. S., siostry oraz matki skarżącego, a także samego skarżącego, który podczas przesłuchania dnia [...] lipca 2019 r. oraz dnia [...] września 2019 r. (protokoły przesłuchania k. 3 i k. 16 akt adm organu I instancji) wskazał m.in., że: opuścił dom w Ś. [...] wiosną 2018 r.; od tego czasu nie był w domu; pozostawił tam jedynie przedmioty takie jak zdjęcia, klasery, drobne przedmioty; nie partycypuje w kosztach utrzymania domu, właścicielem domu jest jego brat A. N.; aktualnie przebywa w [...] na działce ogrodowej, której jest użytkownikiem wieczystym, na ww. działce w altance przechowuje rzeczy codziennego użytku. Prawidłowo więc zdaniem Sądu organy w sprawie przyjęły, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego i miało to charakter trwały. Kwestią sporną w sprawie jest natomiast to, czy opuszczenie lokalu miało charakter dobrowolny. Skarżący jako na powód opuszczenia lokalu mieszkalnego wskazał bowiem na wyrzucenie go z nieruchomości przez brata, co nie było w jego ocenie dobrowolne z jego strony. Stwierdził, że ze względu na zamknięte bramy czuł się zastraszony i zagrożony i nie podejmował w związku z tym żadnych czynności. Wskazał też, że nie zgłaszał nigdzie uniemożliwienia mu wejścia na teren nieruchomości ze względu na stan zdrowia matki. Oświadczył jednocześnie, że obecnie przebywa na działce ogrodowej w [...], podkreślając przy tym, że nie ma tam warunków aby przebywać na niej przez cały rok, zameldować się tam, odbierać korespondencję czy też gromadzić tam rzeczy, które znajdują się na nieruchomości w Ś. [...] (drobne rzeczy, klasery, fotografie, meble, sprzęt elektroniczny). Powyższe wyjaśnienia, zdaniem Sądu, potwierdzają zatem ustalony przez organy obu instancji stan faktyczny istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności to, że skarżący skoncentrował swoje czynności życiowe w innym miejscu - poza lokalem w Ś. [...]. To oznacza, że opuszczenie przez skarżącego miejsca pobytu stałego w danym momencie uznać należy za świadome i dobrowolne. Powtórzyć wypada w tym miejscu bowiem, po raz wtóry, że na równi z dobrowolnym opuszczeniem lokalu traktuje się również sytuację, gdy osoba w nim zameldowana została przymuszona w drodze przymusu psychicznego lub fizycznego do opuszczenia tego lokalu, jednak nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu lub środki te nie były prawnie skuteczne. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby skarżący podejmował, we właściwym czasie, skuteczne środki prawne umożliwiające mu powrót na nieruchomość w Ś., wobec czego brak jest podstaw do podważenia przesłanki wymeldowania z uwagi na brak dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu stałego. Ponadto, sam skarżący w toku postępowania potwierdził, że nie podejmował żadnych działań, takich jak np. powództwo posesoryjne czy choćby zgłoszenie ograniczenia mu dostępu do nieruchomości na Policję, podkreślając przy tym na gruncie skargi, że to właśnie niniejsze postępowanie stanowi z jego strony działanie prawne zmierzające do tego, aby mógł wrócić do dawnego miejsca zamieszkania. Wyjaśnić należy jednak, wbrew twierdzeniom skarżącego, że niniejsze postępowanie, zgodnie z tym na co wskazywały w toku postępowania również organy, dotyczy instytucji wymeldowania związanej z ewidencją ludności. Ta zaś służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona zatem formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Decyzja o wymeldowaniu nie rozstrzyga bowiem kwestii majątkowych czy stanu prawnego nieruchomości, gdyż spory te rozstrzygane są przez sądy powszechne w odpowiednich postępowaniach. Działań podejmowanych przez skarżącego na gruncie niniejszej sprawy, ani też działań na które skarżący się powoływał w toku postępowania administracyjnego – w tym wystąpienia z wnioskiem o ubezwłasnowolnienie matki – nie sposób uznać za takie, które zmierzałyby do przywrócenia mu możliwości powrotu na przedmiotową nieruchomość. Prawidłowo zatem organy obu instancji przyjęły, że w okolicznościach sprawy skarżący nie podjął żadnych środków prawnych zmierzających do umożliwienia mu dostępu/możliwości powrotu do nieruchomości w Ś. [...], co jest jednoznaczne uznaniem zaistniałego stanu rzeczy za dobrowolne opuszczenie lokalu o charakterze trwałym. Same deklaracje skarżącego o zamiarze powrotu do lokalu nie wyczerpują bowiem znamion pobytu stałego, zwłaszcza jeśli - tak jak w przypadku skarżącego - nie znajdują one pokrycia w zachowaniu strony, jak i pozostają w oczywistej sprzeczności z pozostałymi dowodami potwierdzającymi fakt niezamieszkiwania w lokalu. W ocenie Sądu, w kontrolowanym postępowaniu zostało wykazane w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący nie koncentruje swoich codziennych, życiowych interesów pod adresem, z którego został wymeldowany. Powyższe ustalenie pozostaje w zgodzie nie tylko z zeznaniami świadków, ale przede wszystkim z zeznaniami samego skarżącego, który w sposób wyraźny potwierdził fakt opuszczenia nieruchomości w 2018 r. Bez znaczenia pozostaje przy tym rozbieżność w zakresie samej daty opuszczenia przez skarżącego nieruchomości, którą m.in. A. N. oraz jego matka określili jako wcześniejszą niż sam skarżący. Jednak, co istotne, nawet jeśliby przyjąć datę na którą wskazał sam skarżący – tj. 2018 r. – to i tak stwierdzić należy, że organ I instancji, w dacie [...] października 2020 r. miał już podstawy do wydania decyzji o wymeldowaniu, skoro skarżący od około 2 lat nie zamieszkiwał na przedmiotowej nieruchomości. Podkreślić należy także, że okoliczność posiadania przez skarżącego rzeczy na nieruchomości w Ś. również nie jest argumentem wystarczającym dla utrzymania zameldowania w tym miejscu. Podkreślić należy przede wszystkim, że po pierwsze, pozostawienie rzeczy osobistych czy też przedmiotów majątkowych w spornym lokalu/nieruchomości nie ma kluczowego znaczenia dla rozstrzygnięcia podejmowanego w przedmiocie wymeldowania, bowiem opuszczenie lokalu/nieruchomości nie musi być połączone z jego/jej opróżnieniem ze wszystkich ruchomości należących do opuszczającego lokal. Po drugie zaś, przedmioty na które wskazywał skarżący nie są przedmiotami użytku codziennego, a ponadto skarżący już od dłuższego czasu funkcjonuje bez nich. Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia przepisów postępowania poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, nieprawidłową ocenę dowodów, nieodniesienie się do rozbieżności w zeznaniach świadków, wskazać należy, że w ocenie Sądu sprawa została przez organy wyjaśniona w sposób wystarczający dla wydania rozstrzygnięcia, a wydanie kwestionowanych decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie w sprawie. Wyrazem należytego przeprowadzenia w niniejszej sprawie postępowania dowodowego jest uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w którym organ prawidłowo, wskazał m.in. na fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zgromadzony materiał dowodowy został przeanalizowany przez organy zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie administracyjne, a ocena w tym zakresie nie nosi cech dowolności. Stosownie zaś do treści art. 107 § 3 kpa, Wojewoda - w sposób wyczerpujący - uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych. Tym samym, Sąd nie stwierdził aby w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które skutkowałoby koniecznością uchylenia wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Wskazać należy, że zamierzonego skutku nie mogły odnieść również zarzuty w zakresie naruszenia art. 15 ust. 2 i art. 35 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, które – jak prawidłowo wskazało SKO – nie obowiązywały w momencie zainicjowania postępowania w niniejszej sprawie, które toczyło się w oparciu o powoływane powyżej przepisy aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. Podsumowując, należy stwierdzić, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i zinterpretowały mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa, a w konsekwencji uznały, że w zaistniałych okolicznościach - mając na uwadze w szczególności to, że skarżący opuścił przedmiotową nieruchomość, nie podjął żadnych prawnych działań zmierzających do zaniechania, wskazywanego przez niego, utrudnienia w dostępie do nieruchomości i skoncentrował swoje życie poza nieruchomością w Ś. [...] - uzasadnionym było wydanie decyzji o wymeldowaniu na podstawie art. 35 uel. W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 ppsa.