II FZ 687/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. M.-C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 634/20 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi E. M.-C. i A. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 14 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Sygnatura akt II FZ 687/20 U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E. M.-C. w sprawie ze skargi E. M.-C. i A. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19.03.2020 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to pełnomocnikowi skarżącej doręczono dnia 25.06.2020 r., jednak w zakreślonym terminie wskazanego w nim braku formalnego nie usunięto. Spowodowało to odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30.08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.). W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie, podnosząc zarzut naruszenia art. 57 § 1 P.p.s.a. przez przyjęcie, że skarga zawierała braki formalne. W uzasadnieniu podniesiono, że na kopercie z przesyłką oraz zwrotce pocztowej nie było informacji, że Sąd przesyła kilka pism oraz że pełnomocnika wezwano do dostarczenia pełnomocnictw obojga skarżących, mimo, że w aktach sprawy znajdował się uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa skarżącego. Poza tym, w piśmie przewodnim organu przekazującym skargę wraz z aktami sprawy wskazano, że w aktach przekazana jest skarga wraz z załącznikami, co pozwala przypuszczać, że skarga złożona przez pełnomocnika zawierała pełnomocnictwa od obojga skarżących, a organ przypadkowo przesłał tylko jedno z nich. Ponadto w sytuacji, gdy osoba, która - powołując się na udzielone jej pełnomocnictwo - sporządziła i podpisała skargę, nie przedstawia tego pełnomocnictwa w wyznaczonym terminie, zachodzi sytuacja braku podpisania skargi, a w tej sytuacji odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braku formalnego w postaci podpisu strony następuje dopiero wówczas, gdy nie uzupełniono w terminie tego braku, pomimo prawidłowego wezwania do jego usunięcia samej strony postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo stwierdził, że niewykonanie przez pełnomocnika skarżącej w wyznaczonym terminie wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi skutkować musiało jej odrzuceniem. Zgodnie z art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, a na podstawie art. 46 § 3 P.p.s.a. - do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Niezłożenie wraz ze skargą pełnomocnictwa jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu, a konsekwencją nieuzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi jest jej odrzucenie, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Skoro art. 37 § 1 P.p.s.a. nakłada obowiązek dołączenia pełnomocnictwa do akt sprawy, oznacza to obowiązek dołączenia pełnomocnictwa do akt sprawy sądowoadministracyjnej, prowadzonej przez sąd administracyjny, a nie do akt administracyjnych, prowadzonych przez organ administracji. Od obowiązku tego nie zwalnia wcześniejsze złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym, a fakt złożenia takiego pełnomocnictwa może mieć tylko takie znaczenie, że pełnomocnik może wywiązać się z omawianego obowiązku przez sporządzenie uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa znajdującego się w aktach administracyjnych i złożenie tego odpisu do akt sądowoadministracyjnych, o ile umocowanie obejmuje także reprezentację strony przed sądem administracyjnym (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5.09. 2008 r., I FSK 536/08 i z dnia 9.07.2009 r., II FSK 1466/08). W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano nieskuteczność pełnomocnictwa złożonego w postępowaniu administracyjnym w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Dla przykładu w postanowienie z dnia 15.05.2018 r. (I FSK 1379/16) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ,,pełnomocnictwo złożone w postępowaniu administracyjnym nie umocowuje pełnomocnika przed sądem administracyjnym". Z kolei w postanowieniu z dnia 29.01.2015 r. (II FSK 3627/14 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ,,nie można utożsamiać wskazanej w art. 37 § 1 P.p.s.a. pierwszej czynności procesowej z czynnością dokonaną przed organami podatkowymi; wspomniana w art. 37 § 1 P.p.s.a. regulacja dotyczy postępowania sądowego, tak samo, jak zawarty w art. 46 § 3 P.p.s.a. obowiązek pełnomocnika dołączania pełnomocnictwa". Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżącej, pomimo wezwania, nie złożył do akt sądowych ani pełnomocnictwa procesowego, ani uwierzytelnionego odpisu takiego pełnomocnictwa. Z przyczyn wskazanych na wstępie nie ma żadnego znaczenia to, że pełnomocnik skarżącego złożył dokument pełnomocnictwa w toku postępowania administracyjnego. Skoro zatem, dokument pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie został złożony wraz ze skargą, zasadnie został wezwany do uzupełnienia tego braku. Skoro w wyznaczonym terminie braku tego nie uzupełniono, obligowało to Wojewódzki Sąd Administracyjny do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Odnosząc się zaś do naruszenia art. 57 § 1 P.p.s.a przez przyjęcie, że skarga strony zawierała braki, wskazać należy że przepis ten składa się z wielu jednostek redakcyjnych – a mianowicie z trzech paragrafów, z których pierwszy dzieli się na cztery punkty. Ponieważ w zarzucie nie wskazano, która konkretnie z jednostek redakcyjnych tego artykułu została zdaniem skarżącej naruszona, brak jest możliwości jego merytorycznej oceny, poza konstatacją, że pełnomocnik skarżącej nie wykazał swego umocowania do wniesienia skargi w imieniu skarżącej. Do uzupełnienia braku formalnego skargi mógł być wezwany tylko pełnomocnik, a nie skarżąca, gdyż to pełnomocnik wniósł pismo inicjujące postępowanie sądowoadministracyjne, a nie sama skarżąca i to on twierdzi, że jest umocowany do jej reprezentowania przed sądem. Nieprzekonująca jest argumentacja, iż organ podatkowy omyłkowo nie przesłał do Sądu złożonego wraz ze skargą pełnomocnictwa skarżącej oraz, iż skoro do skargi dołączono pełnomocnictwo jednego ze skarżących, to prawdopodobnym jest, że dołączone do niej było również drugie pełnomocnictwo. Jest to bowiem tylko hipoteza, która nie rzutuje na ocenę sytuacji procesowej, w której pełnomocnik skarżącej nie zastosował się do wezwania Sądu o złożenie pełnomocnictwa wykazującego jego umocowanie do reprezentowania skarżącej przed Sądem lub uwierzytelnionego odpisu takiego pełnomocnictwa. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. zażalenie skarżącej oddalił.