II OZ 762/09

SENTENCJA Dnia 16 września 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 16 września 2009 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.M., W.M. i J.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2009 roku, sygn. akt VII SA/Wa 776/09 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.M., W.M. i J.M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2009 roku, Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 czerwca 2009 r. oddalił wniosek skarżących – A.M., W.M. i J.M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że warunkiem rozpatrzenia merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest właściwe go uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego, iż w sprawie zachodzą dwie pozytywne przesłanki z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Tymczasem skarżący nie uzasadnili wniosku, a zatem Sąd nie jest władny rozpatrzyć wniosku. W zażaleniu skarżący zarzucili błąd w ustaleniach faktycznych wskazując, że Sąd I instancji winien był kierować się doświadczeniem życiowym i zasadami logicznego myślenia. W ocenie skarżących, realizacja inwestycji spowoduje pomniejszenie wartości ich nieruchomości oraz uniemożliwi dotychczasowego wykorzystania części nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. W ocenie Sądu rozpoznającego zażalenie, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie strona skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, niepubl.). Nie sposób jednocześnie przyjąć, że same zasady logiki i doświadczenia życiowego muszą prowadzić do wniosku, że zasadne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. To wnioskodawcy winni w każdym wypadku uprawdopodobnić, że realizacja inwestycji będzie negatywnie oddziaływać na ich nieruchomość i to oddziaływać w sposób, który może spowodować wywołanie trudnych do odwrócenia skutków bądź wyrządzić znaczną szkodę. Jak już wyżej wskazano takich argumentów skarżący we wniosku nie podnieśli, natomiast w zażaleniu oparli się jedynie na gołosłownych, ogólnych stwierdzeniach. W konsekwencji brak jest podstaw do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z wnioskiem strony skarżącej. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.