II SA/Kr 942/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant : starszy referent sądowy Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 lipca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją- z dnia 26.07.2017 r. znak [...] na podstawie art. 104 i art.105 w związku z art.28 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017r póz. 1257, dalej k.p.a.), art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U z 2016r. póz. 2147 ze zm., dalej u.g.n.) po rozpatrzeniu wniosku A. B. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 20.07.2005 r., znak: [...] w sprawie podziału działki ew. nr [...] na działki ew. nr: [...], [...], [...] objętej księgą wieczystą Kw nr [...], położonej w Z. - umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 20.07.2005r, znak: [...] W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności przedstawił przebieg postępowania w sprawie. Wskazał, że postanowieniem z dnia 31.12.2013r., znak: [...] SKO w N. S. orzekło o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 20.07.2005 r., znak: [...] w sprawie podziału działki ew. nr [...] na działki ew. nr: [...], [...] i [...] objętej księgą wieczystą Kw nr [...], położonej w Z.. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że wnioskodawcy nie mogą skutecznie żądać stwierdzenia nieważności w/w decyzji Burmistrza Miasta Z., gdyż nie byli stroną postępowania w sprawie zatwierdzonego tą decyzją podziału działki nr [...]. A. B. nie udowodnił, że posiada interes prawny w żądaniu wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji. Rozpatrując sprawę na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniając zalecenia zawarte w wyroku WSA w Krakowie z dnia 28.10.2014r., sygn. akt II SA/Kr 432/14 (do innej sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 20.07.2005r, znak: [...] w sprawie podziału działki ew. nr [...] na działki ew. nr: [...] i [...], objętej księgą wieczystą Kw nr [...], położonej w Z.) - w którym Sąd stwierdził, że organ nie może odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej byłemu właścicielowi, z powołaniem się na to, że nie był stroną tego postępowania - postanowieniem z dnia 30.05.2016r., znak: [...] uchyliło postanowienie Kolegium z dnia 31.12.2013r., znak: [...] Rozpatrując sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze doszło do przekonania, że wnioskodawcy nie przysługuje interes prawny w postępowaniu, którego wszczęcia się domaga. Organ zwrócił uwagę na treść art. 157 § 2 K.p.a. oraz art. 97 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz wskazał, że postępowanie o zatwierdzenie wstępnego projektu podziału działki ew. nr [...] położonej w Z. zostało wszczęte na wniosek jej właściciela tj. Skarb Państwa - Starostę Powiatu T., który z tytułu własności do ww. nieruchomości wywodził swój interes prawny w przedmiotowym postępowaniu. Podmiot ten był zatem jedyną stroną w sprawie, brał czynny udział w postępowaniu i jemu, zgodnie z dyspozycją art. 28 k.p.a. w związku z art. 97 ustawy o gospodarce nieruchomościami przysługuje obecnie prawo inicjowania nadzwyczajnego postępowania w stosunku do wydanej ówcześnie decyzji zatwierdzającej podział w/w nieruchomości. W ocenie organu nie ulega także wątpliwości, że krąg stron postępowania dot. zatwierdzenia podziału nieruchomości nie ogranicza się tylko do właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, lecz jest związany z interesem prawnym, który w każdym przypadku należy wykazać i udowodnić . Mając na uwadze zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28.10.2014r., sygn. akt łl SA/Kr 432/14, który uchylił wcześniejsze rozstrzygnięcie Kolegium w identycznej sprawie, gdyż stwierdził, że zaskarżona decyzja dotyczyła nieruchomości będącej przedmiotem roszczenia o jej zwrot, a zatem jej poprzedni właściciel staje się stroną we wszystkich orzeczeniach wydawanych w sprawie tej nieruchomości - Kolegium podjęło kroki zmierzające do ustalenia, czy toczy się jakiekolwiek postępowanie, a jeśli tak to przed którym organem (z wniosku A. B. lub innej osoby) zmierzające do odzyskania ww. nieruchomości. W efekcie powyższych czynności organ ustalił, że postępowanie sądowe o zwrot działek nie zostało wszczęte, natomiast wg oświadczenia A. B. "prawdopodobnie będzie toczyć w przyszłym roku". W ocenie Kolegium w tej sytuacji nie można uznać, że skarżącemu oraz reprezentowanej przez niego L. K. przysługuje interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 20.07.2005r., znak: [...] w sprawie podziału działki ew. nr [...]. Sytuacja przedstawiałaby się inaczej, gdyby wnioskodawcy wykazali, że toczy się postępowanie o zwrot nieruchomości wywłaszczonej (objętej ww. decyzją), gdyż wtedy realizacja ich roszczeń do nieruchomości stanowiącej uprzednio własność ich poprzedników prawnych przemawiałaby za koniecznością zapewnienia im przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym weryfikacji decyzji dotyczącej podziału nieruchomości, o której zwrot się ubiegają. A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący zarzucił naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, iż nie posiada on interesu prawnego we wszczęciu postępowania, którego się domaga, a to wobec braku poinformowania przez niego organu o toczącym się postępowaniu w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości będącej przedmiotem decyzji podziałowej Burmistrza Miasta Z. z dnia 20 lipca 2005 r. znak: [...], podczas gdy interes prawny A. B. wywodzić należy z samego faktu zaktualizowania się przesłanek dla zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. w rozumieniu art. 136 w zw. z 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami tj. faktu uznania nieruchomości za zbędną dla celu wywłaszczenia. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu do ponownego' rozpoznania. Skarżący wskazał na wyrok z dnia 28 października 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 432/14 wydanym, tożsamej sprawie, a dotyczącym działek sąsiadujących z działką ew. nr [...]. Trudno w tej sytuacji, uznać za prawidłowe twierdzenie organu, aby to wszczęcie postępowania o zwrot nieruchomości generowało interes prawny strony w żądaniu wszczęcia postępowania o jej podział. Wynik postępowania o zatwierdzenie podziału nieruchomości może mieć bowiem bezpośredni wpływ sytuację prawną byłych właścicieli, gdyż rozstrzygnięcie w tej sprawie może mieć wpływ na realizację ich roszczeń o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, a nawet w ogóle na podjęcie decyzji przez byłych właścicieli o samym wszczęciu postępowania o jej zwrot lub rezygnacji z tego roszczenia w razie jego nieopłacalności gdy rozdrobnione działki przestają mieć dla nich znaczenie ekonomiczne. W ocenie skarżącego nie ulega wątpliwości, iż skarżący zgodnie z art. 28 k.p.a. jest stroną tegoż postępowania, a zatem umorzenie postępowania stanowi naruszenie obowiązujących przepisów i unikanie przez SKO merytorycznego rozstrzygania sprawy. Skarżący wskazał, iż w Sądzie toczy się już sprawa z jego skargi w przedmiocie przewlekłości postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją, co w jego ocenie po raz kolejny świadczy o całkowitym braku poszanowania przez SKO obowiązującego porządku prawnego. Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1353/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lipca 2017 r. znak: [...]. Sąd podzielił stanowisko organu, że skarżącemu nie przysługiwał interes prawny w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 lipca 2019 r. l OSK 2507/18 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. NSA uznał, że sąd l instancji naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzyganie "w granicach sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd związany jest bowiem granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot. W rozpoznawanej sprawie granice przedmiotu zaskarżenia wyznaczył akt zaskarżony przez A. B., tj. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lipca 2017 r. znak: [...], którą to decyzją organ umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 7 lipca 2005 r. znak [...] dotyczącej podziału działki nr ew. [...] na działki nr ew.: [...], [...] i [...] objętej księgą wieczystą Kw nr [...], położonej w Z.. Sąd l instancji wyszedł poza te granice, gdyż przedmiotem rozważań uczynił analogiczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lipca 2017 r. znak: [...] umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 7 lipca 2005 r. znak [...] w sprawie podziału działki nr ew. [...] na działki nr ew. [...] i [...] objętej księgą wieczystą Kw nr [...], położonej w Z.. Zatem w zasadzie całe rozważania sądu l instancji dotyczą innej sprawy niż ta, której dotyczyła skarga i która powinna stanowić przedmiot rozstrzygnięcia. Samo zestawienie obu części uzasadnienia ewidentnie pokazuje, że rozważania nie dotyczą badania interesu prawnego A. B. w odniesieniu do działki nr ew. [...]. NSA nakazał zbadać interes prawny A. B., przez pryzmat art. 28 k.p.a., wyłącznie w odniesieniu do działki objętej niniejszym postępowaniem, tj. działki nr ew. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. póz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. póz. 1302, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Zważywszy że rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie było już przedmiotem kontroli sądowej, należy zwrócić uwagę na treść art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok NSA z 1 września 2010 r., sygn. akt II OSK 518/09). Dlatego też celowym będzie zacytowanie uprzednio wyrażonej przez NSA oceny w wyroku z 10 lipca 2019 r. sygn. akt l OSK 2507/18 - którym po rozpoznaniu 5 skargi kasacyjnej A. B. od wyroku WSA w Krakowie z 16 stycznia 2018 r. sygn akt II SA/Kr 1353/17 oddalającego skargę A. B. na decyzję SKO w N. S. z 26 lipca 2017 r. o umorzeniu przedmiotowego postępowania uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tut. Sądowi. W wyroku wiążącym w niniejszym postępowaniu NSA wskazał że w wyroku sądu l instancji z 16 stycznia 2018 r. doszło do naruszenia przepisów procesowych, a to art. 134 § 1 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wychodząc poza granice sprawy przedmiotem swoich rozważań uczynił on inną analogiczną sprawę, a nie sprawę której dotyczyła zaskarżona decyzja z SKO w N. S. z 26.07.2017 r. nie sformułował natomiast innych wiążących ocen dotyczących kierunku merytorycznego załatwienia sprawy. Kontrolując zatem ponownie zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że nie odpowiada ona prawu, a zarzuty skargi okazały się w części zasadne. W związku z powyższym wskazać trzeba, że stosownie do treści ogólnej zasady procedury administracyjnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej są obowiązane działać zgodnie z zasadą praworządności, zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Kierując się zasadą prawdy obiektywnej, która została skonkretyzowana w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. organ prowadzący postępowanie ma obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Tylko bowiem prawidłowo ustalony i w pełni wyjaśniony stan faktyczny, znajdujący oparcie w zebranym materiale dowodowym, może stanowić podstawę do zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego i tym samym rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie natomiast z treścią art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ administracyjny jest zatem zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy istotne dla sprawy okoliczności zostały wyjaśniona i udowodnione. Przenosząc powyższe na okoliczności rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, ze w ocenie Sadu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie SKO w N. S. nie podjęło wszystkich czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego i w konsekwencji wydało zaskarżoną decyzji bez dokonania oceny wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, co skutkuje wydaniem wadliwej decyzji. Kwestią zasadniczą, której organ nie rozstrzygnął prawidłowo było rozstrzygnięcie czy A. B., na wniosek którego organ wszczął postępowanie nieważności owe przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza M. Z. z 20.07. 2005 r., gdyż zgodnie z treścią art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania, wobec którego złożono wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji był podział nieruchomości oznaczonej jako działka i ew. nr [...] na działki ew. nr: [...], [...], [...], objętej księgą wieczystą Kw nr [...], położonej w Z.. Należy podkreślić, że stwierdzenie, że określony podmiot legitymuje się interesem prawnym, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym stosownie do treści, art. 28 k.p.a. wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (wyrok WSA w Łodzi z 5.06.2013 r., sygn. akt III SA/Łd 26/13. O interesie prawnym strony decyduje to, czy w konkretnym postępowaniu zmierza do zrealizowania lub ochrony prawa podmiotowego. Podmiot, któremu przysługują określone uprawnienia bądź który jest obciążony określonymi obowiązkami, ma interes prawny w tym, aby jego uprawnienia nie zostały uszczuplone, a obowiązki nie uległy rozszerzeniu. Z uprawnienia strony do czynnego udziału w postępowaniu wynika konieczność zapewnienia jej możliwości składania wyjaśnień i wniosków oraz środków zaskarżenia (wyrok NSA z 14.02.2018 r., sygn. akt II OSK 969/16). Istotne jest również, że cechą interesu prawnego jest jego indywidualny i skonkretyzowany charakter, co oznacza, że treść przepisu prawa materialnego, z którego dany podmiot wywodzi swój interes prawny, musi przyznawać mu konkretne i indywidualne uprawnienia bądź nakładać obowiązki o takim samym charakterze. Interes prawny musi być też aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie ma znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. (H. Knysiak-Sudyka (red.)Kodeks postępowania administracyjnego. Kom. Wyd. II ,Lex). Jak wynika z materiału dowodowego nieruchomość oznaczona jako działka ewid. nr [...] była przedmiotem wywłaszczenia, skarżący należy do kręgu spadkobierców wywłaszczonego właściciela, którym przysługuje roszczenie o zwrot całej lub części przedmiotowej nieruchomości. Po wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności SKO w N. S. było zatem zobowiązane do ustalenia czy A. B. przysługuje status strony w tym postępowaniu, gdyż samo ustalenie, że nie posiadał on statusu strony w postępowaniu zwykłym (dotyczącym podziału działki ewid. nr [...] ), nie przesądza o braku legitymacji czynnej po stronie podmiotu żądającego stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Dokonując weryfikacji zaskarżonej decyzji należy zgodzić się z oceną SKO w N. S., że poprzedni właściciel nieruchomości, co do której ostatecznie został zatwierdzony podział, będącej również przedmiotem roszczeń o zwrot, jest stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej jednak dopiero -% od chwili złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Pogląd taki zaprezentowany w wyroku WSA w Krakowie z 28.10. 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 432/14 w całości podziela i przyjmuje za swój Sąd w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie. Zauważyć przy tym należy, że nie ma znaczenia kto złożył wniosek o zwrot wywłaszczonej, a następnie podlegającej podziałowi nieruchomości, istotne jest natmiast, że toczy się postępowanie zwrotowe. Nie ulega bowiem wątpliwości, że postępowanie o zatwierdzenie podziału nieruchomości oraz postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości są odrębnymi postępowaniami, jednakże decyzja o podziale stanowi zasadniczy element realizacji roszczeń byłych właścicieli w postępowaniu o zwrot części wywłaszczonej nieruchomości. Sposób zakończenia sprawy o zatwierdzeniu podziału nieruchomości może mieć wpływ na sytuację prawną byłych właścicieli, gdyż rozstrzygnięcie w tej sprawie może mieć wpływ na realizacje ich roszczeń o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Inaczej rzecz ujmując, ich interes prawny wiąże się z dochodzeniem roszczeń o zwrot części wywłaszczonej nieruchomości (por. wyrok WSA w Krakowie z 28.10. 2014 sygn. akt II SA/Kr 432/14 i wyrok WSA w Warszawie z 13. 06. 2006r. sygn. akt. l SA/Wa 8 58/06). Powyższe odnosi się nie tylko do postępowań zwykłych, lecz równie z do nadzwyczajnych. Jeśli zatem stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział działki ewid. nr [...] w Z. domaga się były właściciel tej nieruchomości, względnie jego następca prawny i równocześnie toczy się postępowanie o zwrot nieruchomości (nie jest konieczne aby skarżący był wnioskodawcą w postępowaniu zwrotowym) to przysługuje mu status strony w ww. postępowaniu nieważnościowym. Konieczne jest jednak, aby postępowanie o zwrot nieruchomości toczyło. Tym samy Sąd w składzie rozstrzygającym nie podziela stanowiska strony skarżącej, że podmiotom uprawnionym do zwrotu wywłaszczonej a następnie podzielonej nieruchomości przysługuje status strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej jej podział niezależnie od tego czy postępowanie zwrotowe toczy się. Należy bowiem mieć na uwadze, że interes prawny oceniany jest m. in. przez pryzmat jego aktualności, a nie tylko potencjalności jak podnosi skarżący. Ma to znaczenie w szczególności w odniesieniu do postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, gdyż instytucja ta narusza ogólna zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 k.p.a.). W związku z powyższym po wszczęciu przedmiotowego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta zakopane z 20. 07. 2005r. SKO w N. S. zobowiązane było ustalić w l rzędzie prawidłowo ustalić czy postępowanie o zwrot podzielonej nieruchomości jest w toku. W ocenie Sądu organy nie uczyniły zadość ww. wymaganiom. Za niewystarczające należy bowiem uznać ustalenie przez SKO w N. S., że postępowanie o zwrot przedmiotowej nieruchomości oznaczonej przed podziałem jako działka ewid. nr [...] nie toczy się. Ustalenie to poczyniono w oparciu o pismo skarżącego 15 grudnia 2016 r. (data wpływu do SKO w N. Sączu - 19.12. 2016 r.), w którym wyjaśnił, że "postępowanie sądowe o zwrot działek prawdopodobnie będzie się toczyć w przyszłym roku !". W ocenie Sądu na szczególną uwagę zasługuje fakt, że pomiędzy wydaniem zaskarżonej decyzji a otrzymaniem ww. wyjaśnienia skarżącego upłynęło ponad 7 miesięcy. Oznacza to, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie zweryfikował przed jej wydaniem informacji z pisma skarżącego z dnia 15.12. 2016 r. Ta kwestia jak wspomniano wyżej stanowiła istotę kontrolowanego postępowania administracyjnego. Analiza treści ww. pisma skarżącego nie daje bowiem odpowiedzi na pytanie, czy w dacie wydania zaskarżonej decyzji toczyło się lun nie toczyło się postępowanie o zwrot przedmiotowej działki lub jej części, wszczęte z inicjatywy skarżącego lub innej uprawnionej osoby. Sąd dostrzegł także inne uchybienia związane z naruszeniem procedury administracyjnej, w przedłożonych aktach administracyjnych brak bowiem zawiadomienia wydanego w trybie art. 10 § 1 k,p.a., co w rozpoznanej sprawie miało znaczenie. Podkreślić należy, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, wyrażona w art. 10 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z powołanej zasady wynika między innymi obowiązek organu ustalenia z urzędu stron danego postępowania, powiadomienia stron o wszczęciu postępowania, a także doręczenia wszystkim podmiotom będącym stronami wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym rozciąga się nie tylko na postępowanie zwykłe, ale również dotyczy postępowania prowadzone w trybach nadzwyczajnych. Może nawet stanowić przesłankę wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Co prawda w rozpoznawanej sprawie skarżący brał czynny udział, to jednak zaniechanie powiadomienia go w trybie art. 10 § 1 k.p.a. i wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o stan faktyczny ustalony 7 miesięcy wcześniej z równoczesnym niewyjaśnieniem czy zgodnie z zapowiedzią w piśmie z 15.12. 2016 r. postępowanie zwrotowe zostało wszczęte, należy uznać za takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. Reasumując, zdaniem Sądu SKO w N. S. nie ustaliło dokładnie stanu faktycznego i nie wyjaśniło wszystkich istotnych okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Tak przeprowadzone postępowanie nie wypełnia więc zasady prawdy obiektywnej. Nie ulega też wątpliwości, że stwierdzone naruszenia dotyczące art. 7, art. 77 § 1 i art. 10 § 1 k.p.a. mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie organ uzupełni zebrany w sprawie materiał dowodowy także o przedłożone w postępowaniu przed Naczelnym Sądem 10 Administracyjnym wnioski dowodowe dotyczące postępowania zwrotowego. Organ uwzględni również wskazania poczynione powyżej. Mając to wszystko na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w sentencji wyroku uchylił zaskarżoną decyzję.