I SA/Wa 2321/14

SENTENCJA POSTANOWNIE Dnia 19 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Skiba (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, sędzia WSA Gabriela Nowak, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. G. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2012 roku, sygn. akt I SAB/Wa 436/11 postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić skarżącej M. G. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem wpisu sądowego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt I SAB/Wa 436/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zobowiązał Prezydenta W. do rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]- w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Skargą z dnia 11 czerwca 2014 r. M. G. wniosła o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2012 r. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż organ nie wydał decyzji, mimo upływu terminu wskazanego przez sąd. Prezydent W., odpowiadając na skargę wyjaśnił, że strona została poinformowana o przyczynach nie załatwienia sprawy oraz o przewidywanym terminie zakończenia postępowania. Pismem z dnia 1 grudnia 2014 r. skarżąca cofnęła skargę, podając że żądane odszkodowanie zostało jej wypłacone. W dniu 9 grudnia 2014 r. organ nadesłał decyzję z dnia [...] października 2014 r. ustalającą odszkodowanie w wysokości [...] zł za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.) – zwany dalej ppsa, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba, że uzna je za niedopuszczalne z przyczyn wskazanych w tym przepisie, co w sprawie niniejszej nie miało miejsca. Zdaniem Sądu cofnięcie skargi w przedmiotowej sprawie należy uznać za dopuszczalne. Wobec powyższego postępowanie sądowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.