II OSK 1744/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędziowie NSA Alicja Plucińska-Filipowicz (spr.) del. WSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 274/10 w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w Dąbrówce Wielkiej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE II OSK 1744/10 U z a s a d n i e n i e Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 19 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 274/10 po rozpoznaniu skargi D. Spółka z o.o. w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2009 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że w pierwszej instancji decyzję na wniosek skarżącej wydał Wójt Gminy Zgierz, bowiem sprawa dotyczy nieruchomości położonej na terenie tej gminy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi natomiast po rozpoznaniu odwołania inwestorki od rozstrzygnięcia dla niej niekorzystnego /decyzja odmawiała uwzględnienia wniosku/, wydało decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, podając jednak, iż tym organem nie był Wójt Gminy Zgierz, lecz Prezydent miasta Łodzi. Dodatkowo decyzja SKO zawierała wadliwie wskazaną datę jej wydania. Z tej przyczyny Sąd I instancji na podstawie art. 145 ( 1 pkt 2 lit. c orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji organu odwoławczego wskazując w uzasadnieniu, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji winien skupić się na zachowaniu niezbędnych elementów decyzji, a przede wszystkim na ich poprawności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi zarzucając naruszenie: 1/ prawa materialnego, to jest art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny niepełnej i wadliwej mając na względzie formalizm, nie zaś zgodność z prawem, 2/ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a/ art. 145 ( 1 pkt 1 lit. c ppsa przez uchylenie zaskarżonej decyzji bez rozważenia i uzasadnienia, że stwierdzone przez Sąd naruszenie prawa proceduralnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego nie wynika, iż naruszenie o takim ciężarze miało miejsce, b/ art. 141 ( 4 in fine w zw. z art. 153 ppsa poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji bez wykazania i uzasadnienia, że wskazane uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy a także bez wskazania jaki powinien być tok postępowania przy ponownym rozpoznaniu sprawy, zwłaszcza, iż samo uzasadnienie zawiera sprzeczności i błędną ocenę nieprzystającą do stanu sprawy, c/ art. 151 ppsa poprzez jego niezastosowanie, pomimo iż nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani też naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że kwestia wadliwości odnoszącej się do daty decyzji jest w istocie drobną i nie mającą istotnego znaczenia w sprawie. Co do zarzutu wskazania w zaskarżonej decyzji wadliwie organu, który wydał zaskarżoną decyzję w I instancji, to także według Kolegium omyłkowe podanie innego organu od tego, który taką decyzję faktycznie wydał stanowi wadę nieistotną, nie mającą znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza że w skład województwa łódzkiego wchodzi zarówno gmina Zgierz, której przedstawicielem jest Wójt Gminy Zgierz, jak i gmina Miasto Zgierz, której przedstawicielem jest Prezydent Miasta Zgierza. W zakresie oceny kwestii zastosowania art. 113 ( 1 kpa Sąd sam nie wystrzegł się uchybień, które świadczą o nierzetelnym zapoznaniu się ze sprawą. Na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie stawił się nikt, zawiadomienia o rozprawie zostały prawidłowo doręczone. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Niesporne jest w sprawie, jak też potwierdza to materiał zgromadzony w aktach administracyjnych, iż decyzję w niniejszej sprawie w pierwszej instancji wydał nie Prezydent miasta Łodzi, jak to podano w zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, lecz organem ją wydającym był Wójt Gminy Zgierz. Już tylko stwierdzenie takiej wady zaskarżonej decyzji uprawniało Sąd I instancji do zastosowania art. 145 ( 1 lit c ppsa i usunięcia z obrotu prawnego decyzji, z której wynika, że sprawę rozpoznał niewłaściwy do jej rozstrzygnięcia organ /Prezydent miasta Łodzi/. Jest to w niniejszej sprawie wada istotna, bowiem odnosząca się do kwestii kompetencji organu do wydania decyzji. Bagatelizowanie tej okoliczności połączone z twierdzeniem, iż całkowicie dopuszczalne jest popełnianie takich "błędów", jak też nieograniczenie się tylko do tego, ale również traktowanie innych błędów, choćby wadliwego określenia daty decyzji, niedoprowadzenie do usunięcia oczywistej omyłki /w dacie decyzji/ drogą zastosowania art. 113 kpa, a w to miejsce wytykanie Sądowi I instancji, że tenże także nie ustrzegł się uchybień, jest nie do pogodzenia z rolą, jaką pełnią samorządowe kolegia odwoławcze w systemie organów administracji publicznej. Zwłaszcza zarzut naruszenia art. 141 ( 4 ppsa w kwestii braku pouczenia co do dalszego postępowania jest całkowitym nieporozumieniem, skoro Sąd jednoznacznie określił uchybienia zaskarżonej decyzji, którą uchylił, jak też podkreślił, że organ II instancji ma obowiązek "skupić się na zachowaniu niezbędnych elementów decyzji, a przede wszystkim na ich poprawności". W kwestii natomiast merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy po ponownym jej rozpatrzeniu Sąd nie mógł w istocie się wypowiedzieć, gdyż byłoby to przedwczesne. Przede wszystkim organ odwoławczy powinien "skupić się" na tym, które organy - według ich właściwości, występowały w sprawie w kolejnych instancjach. Warto w niniejszej sprawie podkreślić, że postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie może być platformą do podejmowania zmagań pomiędzy Samorządowym Kolegium Samorządowym i Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i to w takim zakresie, który może tylko przynieść szkodę tak zaufaniu do organów administracji publicznej jak i sądów administracyjnych. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.