I OSK 1722/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia NSA : Irena Kamińska Sędzia NSA: Roman Ciąglewicz Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. H., A. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 46/07 w sprawie ze skargi J. H., A. H. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 46/07 oddalił skargę J. i A. H. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości. Z uzasadnienia wyroku wynika, że zaskarżoną decyzją Wojewoda Śląski po rozpoznaniu odwołania J. i A. H. od decyzji Starosty Żywieckiego z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości położonej w Ż. przy ulicy [...], oznaczonej jako parcele 1. kat. [...] i pb [...], objęte Lwh [...], gm. kat. S., odpowiadające aktualnie działkom oznaczonym nr [...],[...] i [...],[...] – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 107 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskiem z dnia 30 grudnia 2004 r. J. i A. H. zwrócili się do Starostwa Powiatowego w Żywcu o zwrot, rekompensatę pieniężną lub nieruchomość zamienną w związku z zajęciem przez Skarb Państwa nieruchomości położonej w Ż. przy ul. [...]. Wskazali, że nieruchomość ta stanowiła przedmiot umowy darowizny zawartej w dniu 23 września 1964 r. w Z., z której wynikało, iż dotychczasowa właścicielka E. H. darowała nieruchomość A. H., J. H., J. H. i W. H. po 1/4. Wskazali ponadto, że J. H. i W. H. zmarli, a jedynymi spadkobiercami są skarżący. Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Starosta Żywiecki umorzył postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości, jednakże na skutek odwołania skarżących Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] marca 2006 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania Starosta Żywiecki decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] umorzył postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości wskazując, że z treści zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, iż majątek E. H. został zajęty w trybie przepisów dekretu PKWN z dnia 4 listopada 1944 r. o środkach zapobiegawczych w stosunku do zdrajców narodu oraz ustawy z dnia 26 maja 1945 r. o wyłączeniu ze społeczeństwa polskiego wrogich elementów. Po uchyleniu tych przepisów w sprawie miał zastosowanie dekret z dnia 28 czerwca 1946 r. o odpowiedzialności karnej za odstępstwo od narodowości w czasie wojny 1939–1945 r. (Dz.U. Nr 41, poz. 237 ze zm.). Wyrokiem Sądu Okręgowego w Wadowicach z dnia 11 grudnia 1947 r. E. H. została uniewinniona z oskarżenia o odstępstwo od narodowości polskiej. Sąd odmówił jednak zwolnienia jej majątku spod zajęcia z uwagi na to, że nie była wówczas w jego posiadaniu – wyjechała bowiem na stałe do Szwajcarii. Z kolei postanowieniem z dnia 27 marca 1969 r. Sąd Powiatowy w Żywcu orzekł o odmowie zwolnienia przedmiotowej nieruchomości spod zajęcia, zaś Sąd Wojewódzki w Krakowie postanowieniem z dnia 24 czerwca 1970 r. utrzymał w mocy postanowienie sądu pierwszej instancji. Organ pierwszej instancji stwierdził, że przejęcie nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa nie nastąpiło w trybie przepisów, o których mowa w art. 216 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), a zatem ewentualny zwrot tego majątku lub ustalenie odszkodowania nie może podlegać rozpatrzeniu na mocy tych przepisów. Organ wskazał ponadto, że w sprawie zaszła także okoliczność wyłączająca zastosowanie art. 136 ustawy o gospodarce nieruchomościami, bowiem działki składające się na przedmiotową nieruchomość oddane zostały w użytkowanie wieczyste przed dniem wejścia w życie tej ustawy (art. 229). Organ odwoławczy podzielił ustalenia i stanowisko organu pierwszej instancji co do wskazanej podstawy nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości. Wskazał dodatkowo na zawiadomienie Państwowego Biura Notarialnego w Żywcu z dnia 17 sierpnia 1970 r., z którego wynika, że Skarb Państwa został ujawniony w księdze wieczystej jako właściciel na podstawie przytoczonych postanowień sądów powszechnych z roku 1969 i 1970. Organ odwoławczy zauważył także, że nieruchomość nie została przejęta na podstawie decyzji, o której mowa w art. 136 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zatem zdaniem organu, skoro przejęcie nieruchomości nie nastąpiło w trybie przepisów administracyjnych lecz na drodze postępowania sądowego, to postępowanie w tej sprawie należało umorzyć. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. i A. H. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wojewoda Śląski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że kontrolowane decyzje wydane zostały na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., zgodnie z którym jeżeli postępowanie administracyjne z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W rozumieniu tego przepisu postępowanie staje się bezprzedmiotowe m.in. w sytuacji, kiedy brak jest podstaw prawnych do jego prowadzenia i wydania rozstrzygnięcia co do meritum sprawy. W obecnie obowiązującym stanie prawnym organy administracyjne są właściwe w sprawie zwrotu wywłaszczonych nieruchomości i prowadzą takie postępowania w oparciu o przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami z 1997 r. Zgodnie z art. 136 ust. 3 powołanej ustawy poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie do nieruchomości przejętych przez Skarb Państwa w drodze umowy sprzedaży zawartej na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Żadna z tych sytuacji nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Z kolei zgodnie z art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami przepisy rozdziału 6 działu III tej ustawy stosuje się odpowiednio do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 i z 1982 r. Nr 11, poz. 79), ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach (Dz.U. Nr 31, poz. 138, z 1961 r. Nr 7, poz. 47 i Nr 32, poz. 159 oraz z 1972 r. Nr 27, poz. 192), ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o terenach budowlanych na obszarach wsi (Dz.U. z 1969 r. Nr 27, poz. 216; z 1972 r. Nr 49, poz. 312 i z 1985 r. Nr 22, poz. 99), art. 22 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz.U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159; z 1972 r. Nr 27, poz. 193 oraz z 1974 r. Nr 14, poz. 84), ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz.U. Nr 27, poz. 192; z 1973 r. Nr 48, poz. 282 i z 1985 r. Nr 22, poz. 99) oraz do nieruchomości wywłaszczonych na rzecz państwowych i spółdzielczych przedsiębiorstw gospodarki rolnej, jak również do gruntów wywłaszczonych na podstawie odrębnych przepisów w związku z potrzebami Tatrzańskiego Parku Narodowego. Przepisy rozdziału 6 działu III stosuje się również odpowiednio do nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie: art. 5 i art. 13 ustawy z dnia 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli (Dz.U. Nr 35, poz. 240 oraz z 1957 r. Nr 39, poz. 172); art. 9 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz.U. z 1952 r. Nr 4, poz. 31) oraz ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, ze zm). W ocenie Sądu z treści zebranego materiału ani też wyjaśnień skarżących nie wynika, aby przedmiotowa nieruchomość została przejęta przez Skarb Państwa w trybie przepisów wymienionych w art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z akt sprawy wynika natomiast, że Skarb Państwa został ujawniony jako właściciel nieruchomości na podstawie postanowienia Sądu Powiatowego w Żywcu z dnia 27 marca 1969 r., sygn. akt [...] oraz postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 24 czerwca 1970 r., sygn. akt [...] (zawiadomienie PBN w Żywcu z dnia 17 sierpnia 1970 r., Dz.kw. nr [...], k. 19 akt administracyjnych). Dlatego bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje podnoszony przez skarżących zarzut braku w aktach sprawy dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zajęcie majątku E. H. w sytuacji, kiedy w obrocie prawnym pozostają prawomocne i ostateczne rozstrzygnięcia sądów powszechnych w przedmiocie własności nieruchomości. Ponadto zdaniem Sądu bez znaczenia pozostaje powołane przez skarżących postanowienie Sądu Powiatowego w Żywcu z dnia 15 lutego 1966 r., sygn. akt [...], gdyż ma ono charakter procesowy, a poza tym pochodzi sprzed daty wydania orzeczeń, które stanowiły podstawę wpisu prawa własności w księdze wieczystej. Sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska skarżących, że do wywłaszczenia nieruchomości doszło w trybie administracyjnym i w konsekwencji uznał, że organy prawidłowo orzekły o umorzeniu postępowania w sprawie. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli J. i A. H., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 216 i art. 136 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) polegającą na przyjęciu, że nieruchomość E. H. została przejęta przez Skarb Państwa na mocy wyroku sądu powszechnego i co za tym idzie na przyjęciu, iż wskazane przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie mają zastosowania w sprawie. Ponadto na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/, art. 151 P.p.s.a. poprzez przyjęcie braku istnienia podstawy do uwzględnienia skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazali, że brak jest w obrocie prawnym prawomocnych i ostatecznych rozstrzygnięć sądów powszechnych w przedmiocie własności nieruchomości E. H. (jej następców prawnych). Z postanowienia Sądu Powiatowego w Żywcu z dnia 15 lutego 1966 r. wynika, że aby uzyskać prawo własności nieruchomości Skarb Państwa winien był przeprowadzić stosowne postępowanie cywilne. W ocenie skarżących wskazane przez Sąd postanowienia: Sądu Powiatowego w Żywcu z dnia 27 marca 1969 r. oraz Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 24 czerwca 1970 r. nie mogły stanowić o przeniesieniu własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Przedmiotowa nieruchomość, jako mienie poniemieckie, zajęta została przez Okręgowy Urząd Likwidacyjny Biuro Obwodowe w Żywcu, a więc organ administracji publicznej reprezentujący Skarb Państwa już dnia 1 kwietnia 1946 r. Następnie Zarząd Miejski w Żywcu, pomimo wyroku uniewinniającego E. H. od dnia 20 czerwca 1950 r. zawierał umowy najmu z lokatorami mieszkającymi w budynku. Działanie takie nosiło zatem znamiona wywłaszczenia nieruchomości, pomimo braku wydanej decyzji administracyjnej wskazującej wprost na owo uwłaszczenie oraz jego cel oraz w konsekwencji braku jakiegokolwiek odszkodowania. Zdaniem skarżących daty postanowień Sądu Powiatowego w Żywcu (15 lutego 1966 r.) oraz Sądu Wojewódzkiego w Krakowie (24 czerwca 1970 r.) stanowiących podstawę wpisu w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Żywcu Wydział Ksiąg Wieczystych – wyznaczają faktyczny moment wywłaszczenia nieruchomości. Ponadto skarżący ocenili działania Zarządu Miejskiego (Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej) w Żywcu jako spełniające częściowo warunki ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 ze zm.). Działania te jednak nie zostały potwierdzone stosowną decyzją przewidzianą art. 21 wskazanej ustawy. Na wywłaszczenie nieruchomości wskazuje definicja tego wywłaszczenia zawarta w art. 4 ustawy 1958 r., tj. całkowite odjęcie prawa własności i władanie nieruchomością przez organ administracji państwowej – art. 2 ust. 2 ustawy z 1958 r. Powyższe wskazuje, że Starosta Żywiecki był właściwy w sprawie i winien zastosować art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a zatem umorzenie postępowania nastąpiło z naruszeniem powołanego przepisu oraz art. 105 § 1 K.p.a. Ponadto skarżący zarzucili, że organy orzekające w sprawie nie rozważyły możliwości zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. z uwagi na istnienie zagadnienia wstępnego – gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W tym przypadku zagadnieniem wstępnym jest kwestia zgodności z prawem i podstawy prawnej przejęcia nieruchomości ustalonej np. w postępowaniu o ustalenie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. W konkluzji skargi kasacyjnej skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie oparta została na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 P.p.s.a. Podstawy te są jednak nieuzasadnione. Postępowanie przeprowadzone w sprawie dotyczyło zwrotu nieruchomości zajętej (skonfiskowanej) przez Skarb Państwa na podstawie dekretu PKWN z dnia 4 listopada 1944 r. o środkach zabezpieczających w stosunku do zdrajców Narodu (Dz.U. Nr 11, poz. 54). Zgodnie z art. 3 dekretu majątek zdrajców Narodu wymienionych w art. 1 niniejszego dekretu oraz żyjących z nimi członków rodziny ulega konfiskacie na rzecz Skarbu Państwa z zastrzeżeniem praw do tego majątku osób trzecich. Stosownie do art. 5 dekretu postanowienia w przedmiotach objętych art. 3 i 4 dekretu wydaje na wniosek prokuratora specjalny sąd karny na posiedzeniu niejawnym. Wniosek E. H. o zwolnienie majątku spod zajęcia nie został uwzględniony – postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Żywcu Wydział Karny sygn. [...] z dnia 27 marca 1969 r. Postanowienie zostało utrzymane w mocy przez Sąd Wojewódzki w Krakowie – postanowienie z dnia 24 czerwca 1970 r. sygn. U Kz [...]. Zgodnie z art. 136 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. Nr 46, poz. 543 ze zm.) nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na cel inny niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, z uwzględnieniem art. 137, chyba że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca nie złożą wniosku o zwrot tej nieruchomości (ust. 1). W razie powzięcia zamiaru użycia wywłaszczonej nieruchomości lub jej części na inny cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, właściwy organ zawiadamia poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę o tym zamiarze, informując równocześnie o możliwości zwrotu wywłaszczonej nieruchomości (ust. 2). Poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości lub jej części występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, zawiadamiając o tym właściwy organ (ust. 3). Niewątpliwie ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami odnosi się we wskazanym art. 136 do wszelkich przypadków wywłaszczenia nieruchomości na podstawie indywidualnych decyzji administracyjnych. Natomiast przepis art. 216 omawianej ustawy o gospodarce nieruchomościami rozszerza zakres nieruchomości podlegających zwrotowi statuując zasadę, iż przepisy rozdziału 6 działu III niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64), ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach (Dz.U. Nr 31, poz. 138 ze zm.), ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o terenach budowlanych na obszarach wsi (Dz.U. z 1969 r. Nr 27, poz. 216 ze zm.), art. 22 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz.U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159 ze zm.), ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz.U. Nr 27, poz. 192 ze zm.) oraz do nieruchomości wywłaszczonych na rzecz państwowych i spółdzielczych przedsiębiorstw gospodarki rolnej, jak również do gruntów wywłaszczonych na podstawie odrębnych przepisów w związku z potrzebami Tatrzańskiego Parku Narodowego. W przepisie art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wymieniono jednak dekretu PKWN z dnia 4 listopada 1944 r. o środkach zabezpieczających w stosunku do zdrajców Narodu. Dlatego należy uznać, że przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie przewidują zwrotu nieruchomości zajętej (skonfiskowanej) na podstawie ww. dekretu. Zauważyć należy, iż powszechnie przyjmuje się w judykaturze, że art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami konstruuje w wyczerpujący sposób zakres odesłania i zawartego w nim wyliczenia aktów normatywnych odejmujących w swoim czasie własność i nie może być traktowany jako egzemplifikacja lecz jako lista zamknięta. Jest to bowiem norma o charakterze szczególnym nie podlega więc interpretacji rozszerzającej. W przypadku zgłoszenia roszczenia o zwrot nieruchomości nabytych lub przejętych na podstawie innych aktów prawnych aniżeli wymienionych w art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami organy orzekające w sprawach zwrotu zobowiązane są do wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sprawach zwrotu nieruchomości w trybie przepisów cyt. ustawy o gospodarce nieruchomościami, bowiem brak jest w takiej sytuacji materialnoprawnej podstawy do jego prowadzenia, a więc prowadzenie postępowania administracyjnego w takim przypadku nie jest dopuszczalne. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawidłowo oddalił skargę J. i A. H. na decyzję organów administracji publicznej o umorzeniu postępowania administracyjnego. Tym samym nie można podzielić zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i lit. c/ oraz art. 151 P.p.s.a. Nietrafny jest również stawiany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 216 i art. 136 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez ich błędną wykładnię. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawidłowo wywiódł, że ww. przepisy nie miały zastosowania w niniejszej sprawie, nie można więc tym samym postawić zarzutu ich błędnej wykładni. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.