II OSK 1671/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych [...] Sp. z o.o. w R. oraz [...] Sp. z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 132/09 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w R.oraz [...] Sp. z o.o. w R. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania ostatecznej decyzji Prezydenta Wrocławia nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę – rozbudowę i przebudowę stacji paliw na działce [...] we W. przy ul. [...] oraz odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę oddala skargi kasacyjne UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 132/09 oddalił skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w R. oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania ostatecznej decyzji Prezydenta Wrocławia nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę – rozbudowę i przebudowę stacji paliw na działce [...] we W. przy ul. [...] oraz odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt sprawy, [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. pismem z dnia 8 czerwca 2004 r. wniosła do Prezydenta Miasta Wrocławia o wydanie pozwolenia na rozbudowę i przebudowę stacji paliw przy ul [...] we W. na działce ewidencyjnej nr [...][...] obręb [...]. Prezydent Wrocławia, decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i art. 104 k.p.a. oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. E. U. i W. U. pismem z dnia 21 lutego 2005 r. wystąpili do Prezydenta Miasta Wrocławia o wznowieniem postępowania zakończonego ww. decyzją Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia [...] stycznia 2005 r. Prezydent Miasta Wrocławia postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 k.p.a. oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie powiatowym wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia [...] stycznia 2005 r. Skarżąca Spółka wnioskami z dnia 5 maja 2005 r. oraz z dnia 8 lipca 2005 r., wystąpiła do Prezydenta Miasta Wrocławia o umorzenie postępowania wznowionego postanowieniem Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia [...] kwietnia 2005 r. W wyniku rozpatrzenia powyższych wniosków, Prezydent Miasta Wrocławia decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] r. odmówił umorzenia postępowania wszczętego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. Prezydent Miasta Wrocławia decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...], na podstawie art. 104, art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane uchylił własną decyzję z dnia [...] stycznia 2005 r. W wyniku rozpatrzenia odwołań Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o., Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, uchylił decyzję Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia [...] sierpnia 2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Prezydent Miasta Wrocławia, postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku z dnia 8 czerwca 2004 r. przez nadesłanie dodatkowych materiałów. Inwestor, przy piśmie z dnia 20 marca 2006 r. nadesłał do organu dodatkowe materiały wraz z projektem budowlanym zamiennym. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent Miasta Wrocławia decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...], na podstawie art. 104, art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, uchylił własną decyzję z dnia [...] stycznia 2005 r. i odmówił [...] Sp. z o.o. zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i wydania pozwolenia na budowę – rozbudowę i przebudowę stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą techniczną przy [...] we W. Odwołania od powyższej decyzji Prezydenta Wrocławia złożyła spółka [...] Sp. z o.o. i Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]" Sp. z o.o. Wojewoda Dolnośląski, decyzją dnia [...] września 2006 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Pismami z dnia 5 października 2006 r. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]" Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o. złożyli skargi na powyższą decyzję Wojewody Dolnośląskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 680/06 uchylił decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] września 2006 r. oraz poprzedzająca ją decyzję Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia [...] maja 2006 r. oraz postanowienie Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia [...] kwietnia 2005 r. o wznowieniu postępowania administracyjnego. Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyli E. i W. U., wnosząc o jego uchylenie. Powyższy wyrok WSA we Wrocławiu został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 1219/07. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wskazał, że małżonkowie Uliccy są stroną postępowania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Wrocławia z dnia [...] stycznia 2005 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce z o.o. [...] pozwolenia na budowę – rozbudowę i przebudowę stacji paliw przy ul. [...] – działka [...], ponieważ E. i W. U. aktem notarialnym z dnia [...] lutego 2005 r. Repertorium A numer [...] nabyli działkę nr [...] (po podziale działki nr [...] na działki [...] i [...]) we W. obręb [...], która graniczy bezpośrednio z działką zainwestowania nr [...]. Z tego aktu notarialnego wynika wprost, że na działce nr [...] ustanowiono służebność, tj. prawo swobodnego przechodu i przejazdu przez ciągi pieszo jezdne na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego działki nr [...] a więc i dla wydzielonej działki nr [...]. Natomiast decyzja Prezydenta Wrocławia z dnia [...] stycznia 2005 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla Spółki z o.o. [...], stała się ostateczną z dniem 2 lutego 2005 r. Tym samym skarżący nie byli stroną postępowania zwykłego, lecz nie wyklucza to ich prawa do uczestnictwa w postępowaniu nadzwyczajnym w tym dotyczącym wznowienia postępowania. Legitymację do złożenia podania o wznowienie postępowania ma każda jednostka, która twierdzi, że decyzja dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku. Powołując się na art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane Sąd wskazał, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę, taką samą stroną pod względem procesowym jest inwestor ubiegający się o pozwolenie na budowę jak i właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego (sfera ograniczeń zagospodarowania terenu) zabiegający o interesy chronione przepisami prawa budowlanego. Interesy prawne inwestora i wymienionych wyżej podmiotów muszą być rozpatrywane w jednym postępowaniu a w treści decyzji muszą zostać określone ich prawa i obowiązki. Ujawnienie przez małżonków U. po nabyciu nieruchomości nr [...], że przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] organ nie dysponował wiedzą o fakcie ustanowienia służebności w postaci prawa swobodnego przejazdu i przechodu przez ciągi pieszo jezdne istniejące na działce nr [...] na rzecz każdoczesnego użytkownika działki nr [...] – obecnie [...] jak też zaprojektowanie budynku na czynnym osadniku ścieków technologicznych z myjni skarżących zlokalizowanej na sąsiedniej działce co w efekcie uniemożliwia im prowadzenie dotychczasowej działalności gospodarczej niewątpliwie oznacza, że mają osobisty, indywidualny interes prawny wynikający z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane aby wskazać przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. Ponadto z ustaleń dokonanych przez organy w rozpoznawanej sprawie wynika, iż o powyższej przesłance wznowienia E. i W. U. dowiedzieli się w dniu 21 marca 2005 r. zapoznając się w Urzędzie Miejski we W. z przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę, projektem budowlanym i innymi dokumentami stanowiącymi materiał dowodowy. Tego samego dnia złożyli żądanie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę. Pismo to złożone do właściwego organu w dniu 21 marca 2005 r. nosi jednak datę 21 luty 2005 r. zaś jego treść zawiera sprzeczne informacje a to, że w dniu 18 marca 2005 r. zostali poinformowani przez właściciela firmy [...] o rozpoczęciu prac budowlanych, a wcześniej nie otrzymali od poprzedniego właściciela ich działki żadnych informacji o wydaniu pozwolenia na budowę, a w dniu 21 stycznia 2005 r. w Urzędzie Miasta W. – Wydział Architektury i Budownictwa zapoznali się z materiałami sprawy. Nieścisłości dotyczące tych dat jednakże zostały wyjaśnione i ustalono, że w piśmie żądającym wznowienia postępowania administracyjnego znalazł się błąd dotyczący daty jego sporządzenia (nie dnia 21 lutego 2005 r. lecz winno być 21 marca 2005 r.), zaś w treści tego pisma dotyczącej daty zapoznania się z dokumentacja w Urzędzie Miejskim wadliwie wpisano datę 21 stycznia 2005 r. zamiast 21 marca 2005 r. Tym samym organy orzekające w sprawie uznały, iż w okolicznościach niniejszej sprawy dochowany został termin przewidziany w art. 148 § 1 k.p.a. do skutecznego wniesienia podania o wznowienie postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalenia dotyczące terminowości zgłoszenia podania o wznowienie prowadzą do wniosku, iż skarżący w dniu 21 marca 2005 r. dowiedzieli się w Urzędzie Miejskim we W. o podstawie wznowienia i już tego samego dnia złożyli stosowne podanie w tym zakresie. Złożenie przez stronę żądania wznowienia postępowania rodziło obowiązek, gdyż nie zachodziły warunki do podjęcia decyzji o odmowie wznowienia postępowania, wydania postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania co w tej sprawie zasadnie uczyniono podejmując postanowienie z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...]. Stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.) mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 k.p.a. Takie postępowanie zostało przeprowadzone i w efekcie wydano zaskarżoną decyzję w trybie art. 151 k.p.a. Po ponownym rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 132/09 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., oddalił skargi na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 7 września 2006 r. W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż dopuszczenie dowodu z protokołu przesłuchania świadka byłoby w istocie obejściem ustawy p.p.s.a., która w art. 106 § 3 stanowi, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z analizy wskazanego przepisu wynika wprost, że sąd administracyjny nie ma możliwości procesowych przesłuchiwania świadków Nie może być także uważane za przeprowadzenie dowodu z dokumentu zwrócenie się do organów o informację. W ocenie Sądu orzekanie "na podstawie akt spraw" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Zdaniem Sądu zarówno kwestia służebności, jak i gospodarki ściekowej na działce inwestowanej i działek okolicznych (w tym w szczególności działek władnących) są istotnymi okoliczności, mającymi znaczenie dla prawidłowego zagospodarowania działki. Pozostaje poza sporem, że wydając decyzję udzielającą pozwolenia na budowę organ nie był o istnieniu służebności poinformowany, zatem istniała podstawa do wznowienia postępowania. Również nie sposób podzielić poglądu, jakoby całość obowiązków z postanowienia, poprzedzającego decyzję została przez inwestora wykonana. Sam inwestor okoliczność tę przyznaje polemizując jedynie z zasadnością nałożenia szeregu obowiązków. Dodatkowo, zdaniem Sądu okoliczność podnoszone przez skarżących, iż szerokość i przebieg ciągów pieszo-jezdnych na działce nr [...] nie zostały nigdy w ramach służebności drogowej zdefiniowane, nie mają wpływu na sposób zainwestowania działki. Ciągi te mogą być wyznaczane przez użytkownika wieczystego działki w sposób umożliwiający niezbędny dostęp do nieruchomości sąsiedniej, to inwestor winien był przed staraniem się o decyzję zadbać o uszczegółowienie tego prawa. Natomiast w sytuacji gdy organ nie miał w zakresie służebności żadnej wiedzy, nie mógł procedować w sposób prawidłowy. Określenie w projekcie "projektowanej zieleni" jako istniejącej, (zdaniem Sądu) ma także wpływ na projekt zagospodarowania działki, bowiem co do zasady ogranicza korzystanie z terenu. Pismami z dnia 24 lipca 2009 r. i 24 sierpnia 2009 r. skargi kasacyjne od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 maja 2009 r. złożyło Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]" Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 190 p.p.s.a. poprzez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego, w szczególności w zakresie terminu złożenia przez uczestników postępowania wniosku o wznowienie postępowania, wobec uznania związania wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny i to w sytuacji, gdy istniały podstawy do rozważenia wyłączenia tego obowiązku podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wobec istotnej zmiany stanu faktycznego; 2) art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nie przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów przez oddalenie składanych w toku postępowania wniosków dowodowych oraz nie przeprowadzenie dowodu z akt Sądu Rejonowego dla [...] sygn. akt [...] w sytuacji, gdy było to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie powodowało nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie; 3) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi zamiast przepisu art. 145 § 1 pkt 1 i 2 lit. c/ p.p.s.a., w sytuacji gdy zachodziły podstawy do stwierdzenia naruszenia przez organy art. 148 § 1 i 2 k.p.a.; 4) art. 141 § 4 w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez WSA we Wrocławiu stanu faktycznego, który organy administracji publicznej ustaliły bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, w szczególności w zakresie zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania i to w sytuacji przedłożenia przez skarżącego nowych dowodów w sprawie prowadzących do odmiennych ustaleń faktycznych. W skargach kasacyjnych zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2, art. 7 i art. 175 ust. 1 Konstytucji RP w związku art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) przez wadliwe wykonanie ustrojowego obowiązku kontroli decyzji administracyjnych pod względem zgodności z prawem, a w konsekwencji pozostawienie w obrocie prawnym wadliwego postanowienia o wznowieniu postępowania i decyzji I i II instancji w przedmiocie odmówienia zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, w sytuacji braku ku temu jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych. Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi przez jej uwzględnienie oraz zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. E. U. i W. U. w pismach z dnia 20 sierpnia 2009 r. i 14 września 2009 r. stanowiącymi odpowiedź na skargi kasacyjne spółki [...] oraz Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" Sp. z o.o. wnieśli o ich oddalenie i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. Dodatkowo w pismach z dnia 17 listopada 2009 r. i 20 kwietnia 2010 r. skarżący kasacyjnie podtrzymali swoje stanowisko wyrażone w skargach kasacyjnych, natomiast w piśmie z dnia 13 października 2010 r. podnieśli, iż w sprawie wystąpiła nowa okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia w spawie w postaci wyroku Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] lipca 2010 r. sygn. akt [...], z którego uzasadnienia wynika, że E. U. i W. U. zapoznali się z dokumentacją projektową wcześniej niż 21 marca 2010 r. jak ustalił to Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, co oznacza, iż Sąd I instancji błędnie nie wziął pod uwagę istotną zmianę stanu faktycznego sprawy. Natomiast E. U. i W. U. w piśmie z dnia 22 grudnia 2009 r. podtrzymali swoje stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę, a w piśmie z dnia 21 lipca 2010 r. wnieśli o dopuszczenie dowodu z wyroku NSA z dnia 25 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 31/09 oraz z wyroku Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] maja 2010 r. sygn. akt [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania. Ponieważ obie skargi kasacyjne zostały sporządzone przez tego samego pełnomocnika i w treści swej są identyczne, Sąd kasacyjny jednocześnie odniesie się do obu tych pism. Skargi kasacyjne nie mają usprawiedliwionych podstaw, gdyż zarzuty w nich zawarte nie respektują ograniczeń wynikających z art. 190 p.p.s.a. Powyższy przepis w zakresie wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania oraz sporządzającego skargę kasacyjną. W niniejszej sprawie związanie na podstawie art. 190 p.p.s.a. wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2009 r., II OSK 1219/07, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2007 r., II SA/Wr 680/06, przekazując jednocześnie temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. W powyższym wyroku z dnia 5 lutego 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny przesądził jednoznacznie, że E. U. i W. U. są stroną postępowania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Wrocławia z dnia [...] stycznia 2005 r., co wynika z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie ze stanem faktycznym przyjętym przez Sąd w tym wyroku, E. i W. U. o przesłance wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. dowiedzieli się w dniu 21 marca 2005 r. i tego samego dnia złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. Tym samym został zachowany termin przewidziany w art. 148 § 1 k.p.a. Uzasadnione więc było wznowienie postępowania postanowieniem, wydanym na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności wznowienia postępowania dawały podstawy do rozstrzygnięcia sprawy na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., tak jak to orzekł Prezydent Wrocławia w decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2006 r., utrzymanej w mocy decyzją Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] września 2006 r. Powyższe ustalenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 5 lutego 2009 r. należy uznać za wykładnię przepisów art. 147, art. 148 § 1, art. 149 § 1, art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. wiążącą zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpoznając więc ponowienie sprawę (po wyroku NSA), był związany wykładnią ww. przepisów i nie mógł uwzględnić wniosków dowodowych wnoszonych na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., gdyż prowadziłoby to jak powiedział Sąd do obejścia przepisów prawa (art. 190 p.p.s.a.). Związanie wykładnią prawa, o której mowa w powyższym przepisie, wynika rzecz jasna z przyjęcia przez Sąd kasacyjny określonego stanu faktycznego sprawy i nie można pod pozorem "istotnej zmiany stanu faktycznego", która faktycznie nie miała miejsca, wnioskować o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, gdyż to w istocie prowadziłoby do podważenia wiążącej wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powoływanie się w takiej sytuacji na art. 106 § 3 p.p.s.a. nie ma żadnego uzasadnienia, gdyż nie można mówić o dowodach uzupełniających, niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w kwestiach, w których Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wiążącej wykładni prawa, tak jak w tej sprawie. Niezależnie od powyższego wnioski dowodowe zgłaszane przed Sądem I instancji, nie spełniały kryteriów dowodów uzupełniających z dokumentów, określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a. Należy zdać sobie sprawę, że siłą rzeczy po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylającym zaskarżony wyrok i przekazującym sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji (art. 185 § 1 p.p.s.a.), możliwość wykorzystania w postępowaniu sądowym przepisów art. 106 § 3 p.p.s.a. jest bardzo ograniczona tylko do kwestii, które Sąd kasacyjny uznał za niedostatecznie wyjaśnione. W świetle powyższych rozważań zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania zamieszczone w pkt 1-4, nie mają usprawiedliwionych podstaw, gdyż należy wyraźnie podkreślić, że nie miała miejsca żadna istotna zmiana stanu faktycznego. Jeżeli były jakieś istotne wątpliwości to po stronie skarżących, a nie po stronie Sądu i innych uczestników postępowania ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lutego 2009 r. dokonał jednoznacznych i rozstrzygających ustaleń. Skarżący nie przedstawili też Sądowi żadnych nowych dowodów w sprawie prowadzących do odmiennych ustaleń faktycznych. Zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, chociaż wskazują naruszenie przepisów art. 2, 7 i art. 175 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, są wręcz sprzeczne z tymi przepisami, skoro podważają fundamentalne zasady wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez sądy administracyjne, zawarte w przepisach art. 170, 171 i 190 p.p.s.a. Przekonanie subiektywne pełnomocnika skarżących, że po dwukrotnej kontroli sądowej, wyczerpaniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, pozostały w obrocie prawnym wadliwe akty administracyjne, nie może być uzasadnieniem natury prawnej. Braku akceptacji prawomocnych wyroków sądów administracyjnych, nie można też utożsamiać z naruszeniem zasady zaufania obywateli do prawa, czy też z naruszeniem zasady legalizmu. Przy braku zrozumienia i akceptacji zasad zawartych w art. 170, 171 i 190 p.p.s.a., nie można racjonalnie czynić zarzutów naruszenia wcześniej wymienionych przepisów Konstytucji RP. Uznanie zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, w tej sprawie, prowadziłoby do nigdy nie kończącego się postępowania sądowego, skoro na każdym jego etapie można by zgłaszać nowe wnioski dowodowe, zmierzające w istocie do podważenia wykładni prawa, przyjętej w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jeżeli pełnomocnik skarżących uważa, że jest w posiadaniu nowych dowodów, które nie były znane organom prowadzącym postępowanie wznowieniowe, powinien wystąpić z kolejnym żądaniem wznowienia postępowania tym razem zakończonego decyzją ostateczną Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] września 2006 r. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.