II SA/Kr 1292/06

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie NSA Anna Szkodzińska / spr. / NSA Joanna Tuszyńska Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A.Z. i S.Z. na decyzję Wojewody z dnia [....] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych - skargę oddala - UZASADNIENIE Decyzją z dnia (....) (....) Starosta L. , podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zgłosił sprzeciw w sprawie budowy budynku "domku turystycznego" o pow. zabudowy 23,00 m2 na działce ew. numer ..... w miejscowości D. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu (....) A.Z. i S.Z. zgłosili zamiar przedmiotowej budowy. Działka nr ..... o pow. 0,10 ha w Dobrej zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy D. (Uchwała Rady Gminy D. , wsi D. Nr (....) z dnia (....) Dz. U. Woj. ....... Nr (....) z dnia..........) to tereny rolne, oznaczone symbolem 1.4 R - obejmujące grunty rolne przeznaczone pod uprawy rolne. Przedmiotowy teren wiąże się wyłącznie z działalnością rolną co potwierdza zapis w/w aktu o treści "Obowiązuje ochrona przed zmianą sposobu użytkowania na cele nierolnicze". Budowa przedmiotowego budynku o przeznaczeniu - rekreacja indywidualna, w sposób jednoznaczny narusza, zdaniem organu, ustalenia w/w Uchwały Rady Gminy ....... W ustawie prawo budowlane brak jest pojęcia "domek turystyczny", lecz z brzmienia nazwy, opisu zawartego w zgłoszeniu wynika, że obiekt ma służyć rekreacji indywidualnej, a takiego przeznaczenia plan nie przewiduje. Wspólne odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A.Z. i S.Z. . Wskazali, że z uwagi na zakończenie pracy zawodowej chcieli stworzyć małe gospodarstwo. Wznieśli budynek gospodarczy. Aby uniknąć codziennych dojazdów do zwierząt chcą wznieść tymczasowy domek o pow. do 23-24m2, aby móc zacząć działalność hodowlaną - po otrzymaniu decyzji o zmianie planu zagospodarowania działki wystąpią o pozwolenie na budynek stały. Wskazali, że zgłosili zamiar budowy domku tymczasowego, składanego z bali-płazów - domku turystycznego. Decyzją z dnia(....) . Wojewoda ...........i, na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia i argumentację prawną przyjętą przez organ I instancji, a ponadto wskazał, że z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działka objęta zgłoszeniem położona jest w terenach oznaczonych symbolem 1.4 R - obejmujących grunty rolne przeznaczone pod uprawy rolne, z obowiązkiem ochrony przed zmianą użytkowania na cele nierolnicze. Na terenach tych przewidziane jest utrzymanie istniejącego zainwestowania. Dopuszczona została realizacja obiektów bezpośrednio związanych z produkcją rolną z wykluczeniem wielkotowarowych ferm hodowlanych opartych na systemie bezściółkowym, realizacja uzbrojenia terenu i dróg dojazdowych; modernizacja, wymiana i uzupełnienie istniejącej substancji budowlanej w ramach istniejącej działki siedliskowej, bez prawa budowy drugiego domu mieszkalnego. Dopuszczona jest również adaptacja istniejącej zabudowy na cele agroturystyki, turystyki i rekreacji indywidualnej oraz realizacja pojedynczych nowych zagród, związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, pod warunkiem posiadania własnego dojazdu do drogi publicznej i posiadania areału rolnego na terenie gminy o powierzchni wynikającej z przepisów odrębnych. Organ odwoławczy wskazał, że w zgłoszeniu użyto pojęcia "domku turystycznego". Pojęcie to nie jest zdefiniowane przepisami ustawy Prawo budowlane, ale można przyjąć, że jego funkcja odpowiada funkcji budynku rekreacji indywidualnej, którego definicja wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ustalenia miejscowego planu obowiązujące dla terenu objętego zgłoszeniem, przewidują wyłącznie możliwość realizacji obiektów związanych z produkcją rolną. Odnosząc się do zarzutów skarżących organ wskazał, że stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zgodnie z ust. 2 każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. We wspólnej skardze na powyższą decyzję skierowanej A.Z. i S.Z. zarzucili, że ogranicza ona ich prawo do dysponowania swoją własnością. W uzasadnieniu wskazali, że decyzję organu II instancji otrzymali po upływie ponad 50 dni od wniesienia odwołania. Brak szybkiego rozpoznania odwołania i przekroczenie terminu 30-dniowego utwierdził ich w przekonaniu, że jest ono zasadne i dlatego inwestycję zrealizowali. Nadto powtórzyli twierdzenia i zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda ........... wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Zadaniem sądu administracyjnego jest ocena legalności zaskarżonego działania organu administracji . Ocena ta co do zasady dokonywana jest wedle stanu prawnego istniejącego w dacie skarżonej do sądu decyzji. Elementem stanu prawnego w sprawach związanych z inwestycją budowlaną są regulacje dotyczące zagospodarowania przestrzennego, w tym przede wszystkim obowiązujące plany zagospodarowania przestrzennego. Tak też jest w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie z przepisem art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie zaskarżonej decyzji, wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszonego zamiaru budowy lub wykonania robót budowlanych naruszających ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest obowiązkiem organu. Jest w sprawie niewątpliwe, że w dacie zaskarżonej decyzji obowiązywał w miejscowości D. uchwalony w dniu (....) o ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa ........z dnia (....) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nie ma też sporu co do tego, że działka objęta zgłoszeniem położona jest na terenie oznaczonym w tym planie symbolem 1.4 R, dla którego zapis został zacytowany przez organ odwoławczy. Stwierdzenie, że zamierzona inwestycja pozostaje w sprzeczności z ustaleniami planu nie wymaga skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. "Domek turystyczny" wykonany wg. "prototypu" nie jest z pewnością obiektem "bezpośrednio związanym z produkcją rolną", którego realizację plan dopuszcza jako wyjątek od generalnej zasady "utrzymania istniejącego zainwestowania i ochrony przed zmianą użytkowania na cele nierolnicze". Z dalszych zapisów wynika, że inne inwestycje dopuszczalne w tym terenie to tylko takie, które zmierzają do utrzymania, modernizacji, względnie uzupełnienia istniejącego już zagospodarowania o charakterze rolniczym /siedliska, zagrody, infrastruktura/. Jedyną dopuszczalną inwestycją o charakterze nieściśle związanym z rolnym charakterem terenu jest adaptacja istniejącej zabudowy na cele turystyki i rekreacji indywidualnej. Lokalizacja nowego obiektu z takim przeznaczeniem nie została wymieniona wśród inwestycji dopuszczalnych, z całą pewnością więc stanowiłaby naruszenie ustaleń planu. Podnoszone w skardze uwagi dotyczące terminu rozpoznania odwołania nie mają w sprawie znaczenia. Warto jednak zaznaczyć, że termin 30 dni został przez ustawodawcę zastrzeżony dla zgłoszenia sprzeciwu wobec dokonanego zgłoszenia i w tym terminie sprzeciw został przez organ I instancji zgłoszony. Skoro zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, a w sprawie prawo nie zostało naruszone , na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.