II SA/Ol 454/22

SENTENCJA Dnia 9 sierpnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 sierpnia 2022 roku sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji uprawniającej do budowy budynku mieszkalnego - oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2021 r., Starosta Mrągowski wznowił, na wniosek A. P. (dalej jako: "strona, "skarżący"), postępowanie administracyjne zakończone decyzją Starosty Mrągowskiego (dalej jako: "Starosta", "organ pierwszej instancji"), Nr 21/2021/Mki z dnia 20 stycznia 2021 r., w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę P W. budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przyłączem energetycznym zalicznikowym na działkach nr ewid. [...] i [...] obręb S., gm. M. W treści wniosku zawarł żądanie wstrzymania wykonania tej decyzji. Następnie, decyzją z dnia 13 grudnia 2021 r., organ pierwszej instancji odmówił uchylenia w całości przedmiotowej decyzji z dnia 20 stycznia 2021 r. Natomiast postanowieniem z dnia 14 grudnia 2021 r., Starosta, odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wskazano, że jako podstawę wznowienia skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.), dalej jako: "k.p.a.". Starosta stwierdził więc, że materiały dowodowe zgromadzone w toku postępowania zwykłego nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji na podstawie przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wynika z nich bowiem, że skarżący nie posiadał przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia przedmiotowego pozwolenia na budowę. Nadanie A. P. przymiotu strony w postępowaniu nie wpłynie na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Organ ustalił, iż zakres przedmiotowej inwestycji nie oddziaływał nie nieruchomość wnioskodawcy w sposób mogący wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu jego terenu. Nie stwierdzono w sprawie przesłanek do uznania skarżącego za stronę postępowania, zatem – w ocenie organu pierwszej instancji – brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu wznowieniowym nabędzie przymiot strony. Na powyższe postanowienie strona złożyła zażalenie do Wojewody Warmińsko-Mazurskiego, zarzucając naruszenie art. 152 k.p.a., w sytuacji, gdy okoliczności wskazywały na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji oraz wydanie postanowienia po wydaniu decyzji rozstrzygającej wniosek o wznowienie postępowania w sytuacji, gdy postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji wydaje się, jeżeli okoliczności wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, co wskazuje, że wniosek o wstrzymanie winien być rozpatrzony najpóźniej w dniu wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu nadzwyczajnym, jako, że ma on charakter związany i incydentalny w stosunku do postępowania wznowieniowego. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., poprzez brak spójności uzasadnienia oraz niejasności dokonanych ustaleń faktycznych oraz poprzez wskazanie, że prawdopodobieństwo uchylenia decyzji nie zachodzi. Zdaniem strony, organ nie wskazał w treści uzasadnienia, w oparciu o jakie ustalenia uznał, że nadanie wnioskodawcy przymiotu strony nie wpłynie na merytoryczne rozstrzygnięcie, brak wskazania w uzasadnieniu konkretnych danych, na podstawie których organ stwierdził, że nieruchomość strony nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji oraz nieodniesienie się do zagadnienia negatywnego oddziaływania inwestycji w zakresie immisji polegających na prowadzeniu przy granicy nieruchomości prac ziemnych oraz zaburzeniem gospodarki wodnej na działce. W ocenie strony, organ pierwszej instancji pominął też w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W dniu 18 lutego 2022 r., strona złożyła uzupełnienie zażalenia, w którym wskazała szereg zarzutów. Zarzuciła m.in. naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 34 ust. 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 z późn. zm.), dalej jako: "P.b." w zw. z § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez błędne nieuznanie skarżącego za stronę postępowania, pomimo, że z analizy projektu wynika, że projektowany budynek ma wpływ na przyszłą zabudowę działki skarżącego. Zarzucono również naruszenie art. 35 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 3 i 4 w zw. z art. 34 ust. 2, art., 35 ust. 1 pkt 2 i 3 w zw. z ust. 3 i 4 w zw. z art. 33 ust.1 w zw. z art. 3 pkt 3 P.b. Po rozpoznaniu zażalenia strony, postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2022 r., Wojewoda Warmińsko-Mazurski utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 152 § 1 k.p.a. - organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W przypadku, gdy wnioskodawca powołuje się na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wstępna ocena wniosku polega na ustaleniu na podstawie materiału dowodowego, czy wnioskodawca posiada interes prawny. W sytuacji, gdy organ ustali, że wniosek pochodzi od osoby uprawnionej, organ zobowiązany jest ustalić, czy zaistniała przesłanka wznowieniowa i dokonać analizy unormowania art. 152 § 1 k.p.a., przedstawiając okoliczności sprawy uprawdopodabniające lub wykluczające uchylenie decyzji we wznowionym postępowaniu. Organ odwoławczy wskazał, że stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę powinny być nie tylko osoby, których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale także takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu tego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów budowlanych. Niedopuszczalne jest uzależnienie przymiotu strony wyłącznie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich, czy też od naruszenia ich interesu prawnego. Wojewoda podzielił stanowisko strony, zawarte w uzupełnieniu zażalenia, że z uwagi na przepis § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, usytuowanie projektowanego budynku ścianą zewnętrzną w odległości od 3 m do 3,32 m od granicy działki nr [...] powoduje, że działka sąsiednia znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu. Zatem, jej właściciel jest stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty Mrągowskiego z dnia 20 stycznia 2021 r., bez względu na to, czy projektowane zamierzenie jest zgodne z przepisami warunków technicznych, czy też nie. W świetle powyższego, organ odwoławczy uznał za nieprawidłowe ustalenia organu pierwszej instancji, że w analizowanej sprawie nie wystąpiła wskazana we wniosku o wznowienie postępowania przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie Wojewoda wyjaśnił, że bez wpływu na ocenę przymiotu strony pozostają ewentualne skutki robót budowlanych związanych z realizacją kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda stwierdził jednocześnie, że zaskarżone postanowienie jest przedwczesne, nie zawiera bowiem stanowiska organu pierwszej instancji w zakresie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji. Jednakże sama okoliczność, że wnioskodawca nie uczestniczył w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty Mrągowskiego z dnia 20 stycznia 2021 r. o pozwoleniu na budowę nie przesądza jeszcze o tym, że decyzja ta zostanie uchylona. Wskazano na postanowienia art. 146 § 2 k.p.a. i stwierdzono, że ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza jeszcze o wstrzymaniu wykonania decyzji, ale dopiero uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. W postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Nie podlegają zatem ocenie zarzuty naruszenia tych norm prawa materialnego, które będą przedmiotem analizy dopiero w trakcie postępowania wznowieniowego. Jednakże ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji dokonywana jest z uwzględnieniem zarzutów podniesionych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji – zgodnie z zasadą trwałości decyzji ostatecznych - powinno mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych i prawnie uzasadnionych. O dużym prawdopodobieństwie uchylenia decyzji w rozumieniu art. 152 § 1 k.p.a. można mówić bowiem wówczas, gdy bez konieczności przeprowadzenia szczegółowej analizy materiału dowodowego, jak również bez konieczności szczegółowej analizy przepisów prawa, mających zastosowanie w sprawie, możliwe jest stwierdzenie, że decyzja zostanie uchylona. Wojewoda podniósł, że wstępna analiza materiału dowodowego pozwala na ustalenie, że budynek mieszkalny jednorodzinny może być sytuowany na działkach nr [...] i [...] obręb S., gm. M. Działki te objęte są ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powołanego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] r. Położone są w kwartale oznaczonym symbolem MU.23, opisanym jako zabudowa mieszkaniowo-usługowa, gdzie jako przeznaczenie podstawowe wskazano zabudowę mieszkaniową i zabudowę usługową związaną z usługami nieuciążliwymi, w tym w szczególności usługami turystycznymi. Organ odwoławczy zauważył, że projekt zagospodarowania terenu jest niespójny, niejednoznaczny i niekompletny. Uzupełnienie projektu pozwoli odnieść się do kwestii zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie ilości kondygnacji. Projekt budowlany jest też niejednoznaczny, jeśli chodzi o jego zakres. Nie zawiera wyszczególnionych wszystkich obiektów i urządzeń projektowanych oraz jednoznacznego wskazania, czy są one objęte wnioskiem o pozwoleniu na budowę. Dlatego też, bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego i dowodowego w tym zakresie nie można stwierdzić, że wady wskazane w tym zakresie w zażaleniu będą wpływały na ocenę prawdopodobieństwa uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Istotą wznowionego postępowania jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium postępowania zwykłego tak, jakby sprawa nie była w danej instancji rozpatrywana i orzekanie według stanu prawnego i faktycznego z dnia zakończenia postępowania wznowieniowego. W postępowaniu wznowieniowym właściwy organ będzie mógł ponownie dokonać kontroli projektu budowlanego z uwzględnieniem argumentów podnoszonych przez stronę pominiętą w postępowaniu i zgodnie z procedurą opisaną w Prawie budowlanym podjąć czynności w celu doprowadzenia projektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Natomiast w postępowaniu incydentalnym, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji, organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, ani szczegółowej analizy materiału dowodowego. Wystarczająca jest w tym zakresie wstępna ocena, czy zachodzą okoliczności obligujące do zastosowania art. 152 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził, że wstępna ocena akt sprawy, w tym projektu budowlanego nie wskazuje jednoznacznie na uchylenie tej decyzji, w szczególności z uwagi na niezgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy przepisami rozporządzenia. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji również z uwagi na zasadę trwałości decyzji administracyjnych. W skardze, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i w zw. z art. 152 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia w przypadku, gdy okoliczności sprawy wskazywały na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, a także pomimo: a) błędnej oceny stanu faktycznego, bowiem organ odwoławczy potwierdził zasadność większości zarzutów podnoszonych przez skarżącego, a mimo to, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji, wskazując na brak prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonej decyzji; b) braku spójności uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, bowiem organ drugiej instancji uznał, że wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania, a także decyzją z dnia 14 kwietnia 2022 r., uchylił decyzję organu pierwszej instancji o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na szereg nieprawidłowości w zatwierdzonym projekcie budowlanym – co powinno prowadzić do wstrzymania wykonania decyzji, bądź przynajmniej do zastosowania art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a.; 2) art. 152 § 1 w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz 124 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji z dnia 20 stycznia 2021 r., podczas, gdy co innego wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego i zaskarżone postanowienie zostało wydane przedwcześnie, bez właściwej oceny akt sprawy pod kątem rzeczywistej oceny prawdopodobieństwa, o którym mowa w art. 152 § 1 k.p.a.; 3) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 152 § 1 oraz art. 8 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia po wydaniu przez organ pierwszej instancji decyzji rozstrzygającej wniosek o wznowienie postępowania w sytuacji, gdy postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji wydaje się jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, co wskazuje, że wniosek o wstrzymanie winien być rozpatrzony najpóźniej w dniu wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu nadzwyczajnym; 4) art. 7, 8 § 1, 11 i 12 § 1 i 2 k.p.a., poprzez brak podjęcia przez organy obu instancji czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także naruszenie zasady przekonywania i szybkości postępowania w sytuacji zaistnienia konkretnych wad wydanej decyzji, które zostały potwierdzone zarówno w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jak i decyzji z dnia 14 kwietnia 2022 r. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący wskazał, że do zastosowania art. 152 k.p.a., wystarczy wskazanie na prawdopodobieństwo, bez względu na jego stopień. Wojewoda uchylił się od merytorycznej oceny zastosowania w sprawie art. 152 k.p.a. Wojewoda, przyznając rację skarżącemu, że w sprawie należy podzielić zarzuty odnośnie do nieprawidłowości zatwierdzonego projektu budowlanego, nie dokonał żadnej własnej, nawet pobieżnej analizy wpływu owych naruszeń na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Uczestnik postępowania P. W. wniósł o oddalenie skargi, jako niemającej usprawiedliwionych podstaw. Wskazał, że trwałość decyzji jest fundamentalną zasadą postępowań administracyjnych i korzystanie ze środków nadzwyczajnych musi być wyjątkowe. Podniesiono, że uznanie przez organ drugiej instancji, że skarżący posiada przymiot strony, pociąga za sobą obowiązek zbadania projektu budowlanego, ale przez organ pierwszej instancji. Uczestnik podniósł, że organ drugiej instancji wprost w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że nie może zastępować organu pierwszej instancji w przeprowadzeniu postępowania mającego na celu wyjaśnienie nieścisłości, czy pominięć dokumentacji projektowej, bowiem w takim wypadku naruszona zostałaby zasada dwuinstancyjności postępowania. Dopiero po wezwaniu inwestora do usunięcia nieprawidłowości, możliwa będzie ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji. Samo bowiem pominięcie skarżącego jako strony postępowania, nie musi prowadzić do uchylenia decyzji, o ile w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca treści kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.), uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie narusza ono przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. W przedmiotowej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewody z dnia 12 kwietnia 2022 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Starosty Mrągowskiego z dnia 20 stycznia 2021 r. o udzieleniu P. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przyłączem energetycznym zalicznikowym na działkach nr [...] i [...] obręb S., gm. M. Podstawą prawną postanowienia organu pierwszej instancji jest art. 152 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem - organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Postępowanie dotyczące wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej ma charakter incydentalny w ramach postępowania wznowieniowego. Jak wynika z powyższej regulacji, przepis ten wiąże wstrzymanie wykonania decyzji z występowaniem w sprawie o wznowienie okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku tego wznowienia. Wstrzymanie ma charakter obligatoryjny, w przypadku, gdy wypełniona będzie przesłanka umożliwiająca jego zastosowanie. Zaistnienie przesłanki uprawdopodobnienia nie wymaga udowodnienia, że decyzja dotychczasowa podlega uchyleniu. Konieczne jest natomiast powzięcie przez organ orzekający przekonania, że dojdzie do wydania decyzji, uchylającej decyzję dotychczasową. Organ nie bada stopnia prawdopodobieństwa oraz na tym etapie postępowania nie musi opierać się na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach. Określenie "prawdopodobieństwa" powinno polegać na podaniu tej przesłanki wznowieniowej, która w ocenie organu ma zastosowanie z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną przesłankę. O ewentualnym uchyleniu decyzji zadecyduje dopiero dalszy etap postępowania wznowieniowego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że interpretacja art. 152 § 1 k.p.a. powinna mieć charakter ścieśniający, a wyraz "prawdopodobieństwo" powinien być traktowany nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych rzetelnie okoliczności sprawy. Zbyt szybkie i niepoparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej skorzystanie z instytucji wstrzymania decyzji może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 295/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 września 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 800/20, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Należy to bowiem do rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie. Argumentacja na rzecz wstrzymania wykonania decyzji powinna odnosić się do przesłanek wznowienia z art. 145 § 1 k.p.a., a nie do okoliczności właściwych dla postępowania zwykłego. Odnosząc przedstawione powyżej uwagi do okoliczności przedmiotowej sprawy, wskazać należy w pierwszej kolejności, że Wojewoda, uwzględnił zarzut skarżącego o nieuznaniu go za stronę postępowania. Organ odwoławczy uznał jednak słusznie, że sama okoliczność, że wnioskodawca nie uczestniczył w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia 20 stycznia 2021 r., nie przesądza jeszcze o tym, że decyzja ta zostanie uchylona. Wojewoda stwierdził jednocześnie, że kwestie prac budowlanych wykonywanych w następstwie decyzji wydanej w toku procesu inwestycyjnego pozostają bez wpływu na ocenę prawdopodobieństwa uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu. Budynek mieszkalny może zaś być usytuowany na działkach nr [...] i [...]. Organ odwoławczy podzielił stanowisko skarżącego, że projekt budowlany, zatwierdzony decyzją z dnia 20 stycznia 2021 r., jest niespójny oraz niejednoznaczny i niekompletny, a jego braki uniemożliwiają jednoznaczne ustalenie, czy przekształcenie terenu związane z realizacją inwestycji narusza ustalenia planu miejscowego. Uzupełnienie powyższego projektu pozwoli również odnieść się do kwestii zgodności projektu z ustaleniami planu miejscowego w zakresie ilości kondygnacji. Projekt nie potwierdza jednoznacznie, że projektowany budynek posiada trzy kondygnacje nadziemne. Projekt jest też niejednoznaczny, jeśli chodzi o zakres. Nie zawiera wyszczególnienia wszystkich obiektów i urządzeń oraz jednoznacznego wskazania, czy są one objęte wnioskiem o pozwolenia na budowę. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewoda stwierdził, że bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego i dowodowego w powyższym zakresie nie można stwierdzić, że wady wskazane w tym zakresie będą wpływały na ocenę prawdopodobieństwa uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazano też, że w sytuacji, gdy zaistniała przesłanka wznowieniowa, organ jest zobligowany do przeprowadzenia postępowania wznowieniowego i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. W postępowaniu tym Starosta będzie mógł ponownie dokonać oceny projektu budowlanego z uwzględnieniem argumentów podnoszonych przez stronę i zgodnie z procedurą podjąć czynności w celu doprowadzenia projektu do stanu zgodnego z prawem. Czynnościami tymi nie musi być uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę i zależy to od przeprowadzonego ponownie postępowania. Zaznaczyć należy, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem incydentalnym i organ nie przeprowadza w nim postępowania dowodowego, ani szczegółowej analizy materiału dowodowego. Dokonuje wyłącznie wstępnej oceny, czy zachodzą okoliczności, obligujące do zastosowania art. 152 § 1 k.p.a. Wojewoda prawidłowo ocenił, że wstępna ocena akt sprawy, pomimo wskazanych naruszeń, nie wskazuje jednoznacznie na uchylenie decyzji z dnia 20 stycznia 2021 r., o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy odniósł się do okoliczności podnoszonych przez stronę, w tym zaistnienia przesłanki wznowieniowej. Organ stwierdził, że skarżący, wbrew ocenie organu pierwszej instancji, jest stroną przedmiotowego postępowania, pozostaje to jednak bez wpływu na ocenę sprawy. Fakt, że organ podzielił zasadność większości zarzutów skarżącego, nie oznacza, że wystąpiło uprawdopodobnienie uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym, co organ wyczerpująco wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu takie uprawdopodobnienie nie wystąpiło. Należy bowiem najpierw przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i dowodowe, aby stwierdzić, czy należy uchylić decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Tym samym, w sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 152 § 1 k.p.a. do wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji z dnia 20 stycznia 2021 r. Bez wątpienia, w sprawie organ pierwszej instancji wydał w pierwszej kolejności decyzję o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę – w dniu 13 grudnia 2021 r., a dopiero potem – w dniu 14 grudnia 2021 r. - postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji. Powyższe uchybienie pozostaje jednak bez wpływu na wydane orzeczenie. Bez wpływu na ocenę sprawy pozostaje też fakt, że organ odwoławczy, decyzją z dnia 14 kwietnia 2022 r., uchylił decyzję organu pierwszej instancji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę, ponieważ Wojewoda jednoznacznie ocenił w zaskarżonym postanowieniu, że w sprawie nie uprawdopodobniono uchylenia tej decyzji. Sąd nie podziela też zarzutów skarżącego o naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego, bowiem organy dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy i nie naruszyły zasad szybkości i przekonywania, a organ odwoławczy prawidłowo oparł swoje rozstrzygnięcie o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.