I SA/Bd 903/10

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2005-2008 postanowił zwolnić skarżącego od kosztów sądowych UZASADNIENIE W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł M.D. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskujący w urzędowym formularzu PPF opisał swoje możliwości płatnicze. Ubiegający utrzymuje się wyłącznie z zasiłku chorobowego wypłacanego w wysokości 300 zł. Połowę przyznanego świadczenia przeznacza na zakup leków. We wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z niepracującą żoną, synem odbywającym staż zawodowy oraz ojcem – emerytem. Miesięczny dochód rodziny oszacował na 2.000 zł. Oświadczył, że ponosi standartowe wydatki związane z utrzymaniem mieszkania, takie jak woda i gaz. Jako majątek wskazał nieruchomość, która nie przynosi pożytków. Nie zgromadził oszczędności, jak również nie posiada przedmiotów o wartości przewyższającej 3.000 euro. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Modele postępowań sądowych respektują regułę, według której koszty sądowe ponosi ta strona, której działanie spowodowało ich powstanie (art.199 p.p.s.a.). Odstępstwem od niej jest instytucja pomocy prawnej mająca na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Gwarantowana ilość funduszy publicznych dostępna na realizację prawa pomocy sprawia, że koniecznością wymiaru sprawiedliwości jest przyjęcie procedury selekcji. Na podstawie art. 245 ustawy p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jak wynika z wniosku, strona ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Ze względu na tak określone granice prawa pomocy, skarżący powinien uprawdopodobnić, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje przepis art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Podsumowując, jedyną przesłanką uzależniającą realizację wniosku strony jest przesłanka materialna, wynikająca z porównania dwóch elementów: kosztów, jakie musi ponieść strona na poczet prowadzonego postępowania i jej aktualnej kondycji finansowej. Rację zatem ma skarżący, w kontekście powyższego, że znalazł się trudnej sytuacji materialnej. Dodatkowo, autentyczność oświadczeń złożonych przez ubiegającego potwierdzają informacje zawarte w przedstawionych wraz ze skargą aktach administracyjnych. Z nich wynika, że zainteresowany zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, lokal, w którym zamieszkuje nie stanowi jego własności, a nieruchomość, której jest właścicielem, nie przynosi pożytków i została obciążona wpisem hipotecznym. Skarżący aktualnie przebywa na zwolnieniu lekarskim. Przyznane z tego tytułu stronie comiesięczne świadczenie wynosi 300 zł. Jest to bez wątpienia dochód w niewygórowanej wysokości. Okoliczność ta przemawia za zniesieniem wobec M.D., między innymi, obowiązku opłacenia wymaganej na obecnym etapie postępowania opłaty, która została ustalona w wysokości 500 zł. Skoro więc oczekiwania wnioskującego nie kłócą się z ratio legis instytucji prawa pomocy, to na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, w związku z art.258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji. .