VII SA/Wa 1700/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), Asesor WSA Elżbieta Granatowska, , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi R. G. i M. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2021 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2021 r. znak [...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), dalej: k.p.a., w wyniku rozpatrzenia odwołania M. M. i R. G. uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2021 r. znak [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2020 r. nr [...]. W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, GINB stwierdził, że Starosta [...] decyzją ostateczną z [...] czerwca 2020 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. B. oraz R. S., prowadzącym wspólnie działalność gospodarczą pod nazwą [...] S.C. R. S., P. B., pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych oznaczonych na projekcie zagospodarowania jako: BM1, BM2, BM3, BM4, dwulokalowych w zabudowie szeregowej z instalacjami: wod.-kan., c.o., elektryczną i gazową na działce nr ew. [...], obręb [...] w miejscowości [...]. Pismem z 14 grudnia 2020 r. M. M. i R. G. wystąpili o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...], zarzucając wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa wobec nieprzyznania wnioskodawcom statusu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem pozwolenia na budowę, błędnego uznania projektu budowlanego za zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w związku ze stwierdzeniem, że projektowany obiekt może być zaliczony w poczet zabudowy jednorodzinnej a nie wielorodzinnej, a także kontroli zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. Wojewoda [...] pismem z 25 stycznia 2021 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2020 r., a następnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z 19 lutego 2021 r. na podstawie art. 156 § 1, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a. orzekł o uznaniu M. M. i R. G. za stronę w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2020 r. oraz o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...], ponieważ nie narusza ona przepisów obowiązującego prawa w sposób rażący. W uzasadnieniu tejże decyzji organ nadzoru wyjaśnił, że należało przyznać wnioskodawcom przymiot strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...], albowiem należąca do wnioskodawców działka nr ew. [...] usytuowana w odległości od 11,21 do 11,69 m od ściany projektowanego budynku jednorodzinnego znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej: p.b. Wojewoda wskazał, że po wykluczeniu innych przyczyn nieważności określonych w art. 156 § 1 k.p.a., przeprowadzone postępowanie wyjaśniające odnieść należało do zbadania, czy pozwolenie na budowę nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Organ zauważył, że dla obszaru, na którym znajduje się działka nr ew. [...], obowiązuje uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia[...] grudnia 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu terenu miasta [...] w granicach ulic: I., B., cieku wodnego od W., ulicy P. po granice administracyjne miasta (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2018 r. poz. [...]), dalej: m.p.z.p., zgodnie z którą ww. działka znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 3.MN z przeznaczeniem podstawowym - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (§ 19 m.p.z.p.). Zaprojektowany na działce nr ew. [...] budynek jest prostokątem o wymiarach w rzucie 13,15 m x 30,00 m. Na bryłę tego budynku, jak wyjaśnił Wojewoda, składają się cztery niezależne konstrukcyjnie części - "segmenty", określone jako budynki mieszkalne jednorodzinne BM1, BM2, BM3 i BM4. Każda z części ma wszystkie ściany własne, posadowione na własnych fundamentach, ściany "własne" poszczególnych części sąsiadujące ze sobą oddzielone są od siebie dylatacją o szerokości 2 cm wypełnioną styropianem. Części te nieznacznie różniące się szerokością są usytuowane w jednej linii. W każdej części, czyli w każdym "budynku jednorodzinnym", zaprojektowano dwa niezależne mieszkania z odrębnymi wejściami. Oceniając wygląd zewnętrzny przedmiotowego budynku, jego długość, wysokość, bryłę, elewacje, czyli architekturę, Wojewoda [...] stwierdził, że przedmiotowy budynek jest budynkiem nie różniącym się od budynków wielorodzinnych. Także funkcjonalnie jest to w rzeczywistości budynek wielorodzinny, bo jest przygotowany dla zamieszkania wielu rodzin. Wprowadzanie podwójnych, niezależnych konstrukcyjnie ścian wewnątrz budynku jest nieuzasadnione konstrukcyjnie i ekonomicznie. Jednakże zastosowanie nieuzasadnionego z punku widzenia konstrukcji, a także ekonomiki rozwiązania konstrukcyjnego, polegającego na zaprojektowaniu dwóch ścian obok siebie, pozwoliło stworzyć fikcję umożliwiającą nazwanie budynku wielorodzinnego zespołem budynków jednorodzinnych. Wskazując na treść art. 3 pkt 2a p.b., a także na to, że prawo budowlane nie zawiera definicji zabudowy szeregowej, organ nadzoru stwierdził tym niemniej, że w rozumieniu obowiązujących przepisów na działce nr ew. [...] zostały zaprojektowane cztery budynki mieszkalne jednorodzinne usytuowane w ten sposób, że tworzą szereg, a wiec zabudowę szeregową, co nie pozwala podzielić zarzutu braku zgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. W ustaleniach miejscowego planu nie wskazano, ile budynków jednorodzinnych można zbudować na jednej działce, nie określono także sposobu usytuowania budynków na działce. Odnosząc się do wskazanego we wniosku naruszenia § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), dalej: rozporządzenie MI, Wojewoda [...] stwierdził, że przepis ten nie został naruszony w żaden sposób. Organ dodał, że w aktach sprawy znajduje się analiza nasłonecznienia, z której wynika, że również § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia MI nie został w sprawie naruszony, a zdjęcia dołączone do wniosku pokazujące zacienienie budynku nie mogą być w tym zakresie dowodem nakazującym przyjęcie odmiennego wniosku. Pismem z 11 marca 2021 r. M. M. i R. G. złożyli odwołanie od decyzji decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2021 r., wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]. We wskazanej wyżej decyzji z [...] czerwca 2021 r. GINB wyjaśnił, że zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] orzekł o uznaniu wnioskodawców za strony postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] i odmówił stwierdzenia na wniosek wskazanych osób nieważności ww. decyzji. Będące podstawą wydania kontrolowanej decyzji przepisy art. 156, art. 157 i art. 158 k.p.a. stanowią jednakże wyłącznie podstawę do stwierdzenia nieważności lub odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, w żadnym wypadku nie będąc podstawą do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie uznania za stronę. W przypadku bowiem uznania, że podmiot występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji posiada przymiot strony, właściwy organ wszczyna na jego wniosek postępowanie, a następnie dokonuje merytorycznej kontroli kwestionowanej decyzji. Wobec powyższego błędu, GINB wskazał, że korzystając z uprawnień reformatoryjnych należało uchylić decyzję Wojewody [...] i orzec wyłącznie o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2020 r. Organ odwoławczy przedstawił obszerne uwagi odnośnie do przedmiotu postępowania nadzwyczajnego zainicjowanego przez odwołujących, zasad jego prowadzenia, wskazał również według jakich reguł powinna podlegać ocenie przesłanka wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Obejmując merytorycznymi rozważaniami zgromadzony materiał dowodowy, GINB stwierdził, że do wniosku o pozwolenie na budowę spornej inwestycji dołączone zostało oświadczenie o prawie do dysponowania na cele budowlane działką nr ew. [...]. Pod wnioskiem o pozwolenie na budowę i oświadczeniem o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane podpisał się jako inwestor tylko P. B.. W aktach sprawy brak jest dokumentu, z którego wynikałoby, że P. B. był pełnomocnikiem R. S.. Takie umocowanie nie wynika też ze znajdującej się w aktach Starosty kopii umowy spółki cywilnej z [...] marca 2011 r., zmienionej aneksem nr 1 z 12 stycznia 2017 r. i aneksem nr 2 z 16 stycznia 2017 r. Tym samym naruszony został art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 p.b., jednak nie w stopniu "rażącym", wada postępowania dotycząca braku podpisu pod wnioskiem R. S. nie wywiera bowiem żadnego negatywnego skutku społecznego, inwestycja jest realizowana i obaj inwestorzy utożsamiają się z nią jako prowadzący wspólnie działalność gospodarczą pod nazwą [...] S.C. R. S., P. B.. Odnośnie do dyspozycji przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. i jego ewentualnego naruszenia, GINB zauważył, że z księgi wieczystej (nr [...]) prowadzonej dla działki nr ew. [...] wynika, że jej współwłaścicielami są obaj inwestorzy. Odnosząc się do wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. obowiązku sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, GINB wyjaśnił, że zgodnie z projektem budowlanym przedmiotem inwestycji jest budowa czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej oznaczonych na projekcie nr BM1, BM2, BM3 i BM4 (por. Projekt budowlany, Część - Opisowa do projektu zagospodarowania działki, pkt 3. Przedmiot inwestycji, s. 14; Projekt zagospodarowania terenu, s. 21). Budynek zgodnie z art. 3 pkt 2 p.b. to obiekt budowlany, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach. Budynek mieszkalny jednorodzinny musi spełniać wszystkie cechy budynku (art. 3 pkt 2 p.b.), a nadto wymogi wskazane w art. 3 pkt 2a p.b., w tym stanowić "konstrukcyjnie samodzielną całość". GINB zauważył, że prawo budowlane nie określa wprawdzie definicji "konstrukcyjnie samodzielnej całości", ale z całą pewnością logiczne jest przyjęcie, iż chodzi tu o pewną odrębność, oddzielenie od czegoś. Dla sprecyzowania tego pojęcia możliwe jest posłużenie się treścią § 210 rozporządzenia MI. Pomocne w tym zakresie może okazać się także rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.). Załącznik do powyższego rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w dziale 1 pkt 2 "Pojęcia podstawowe" stanowi, że w przypadku budynków połączonych między sobą (np. domy bliźniacze lub szeregowe) budynek jest budynkiem samodzielnym, jeśli jest oddzielony od innych jednostek ścianą przeciwpożarową od fundamentu po dach. Gdy nie ma ściany przeciwpożarowej, budynki połączone między sobą uważane są za budynki odrębne, jeśli mają własne wejścia, są wyposażone w instalacje i są oddzielnie wykorzystywane. Organ odwoławczy zaznaczył, że w przedmiotowym stanie faktycznym wykładni art. 3 pkt 2a p.b. należy dokonać w odniesieniu do swoistych cech zabudowy szeregowej, która łączy w sobie cechy zamieszkania zbiorowego, jak i indywidualnego. Warunkiem uznania budynku za mieszkalny-jednorodzinny jest przede wszystkim to, aby służył on zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych i stanowił konstrukcyjnie samodzielną całość. Należy uznać, że kwestia spełnienia tych cech należy do elementów ocennych pozostających w gestii organu stosującego prawo, w szczególności organu administracji architektoniczno-budowlanej. Nie można automatycznie przenosić kryteriów wyróżniających pojęcia "potrzeb mieszkaniowych" i "samodzielności" z innych aktów prawnych regulujących problematykę nieruchomości. Kwalifikacja danego budynku do kategorii budynków mieszkalnych-jednorodzinnych musi być dokonywana na gruncie danego stanu faktycznego. Niewątpliwie budynki takie muszą stanowić zamkniętą przestrzeń wydzieloną przegrodami budowlanymi i dachem oraz być przeznaczone i przystosowane do stałego pobytu ludzi. W tym kontekście GINB wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom odwołania sporne zamierzenie nie narusza m.p.z.p. w zakresie przeznaczenia terenu i obejmuje budowę 4 budynków jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej, przy czym każdy z projektowanych budynków jest budynkiem samodzielnym zawierającym dylatację (2 cm) pomiędzy pozostałymi budynkami (od fundamentu po dach), ma własne wejście i jest wyposażony w oddzielne instalacje. Stwierdzeniu, że projektowana zabudowa jest jednorodzinna nie przeczy podnoszona w odwołaniu okoliczność, że sporna inwestycja została zaprojektowana na jednej działce inwestycyjnej. Sama okoliczność, że 4 budynki jednorodzinne w zabudowie szeregowej zlokalizowane są na jednej działce budowlanej nie świadczy o tym, że jest to zabudowa wielorodzinna, przepisy budowlane nie zabraniają bowiem budowy wielu budynków jednorodzinnych na jednej działce. GINB zaznaczył, że obszernie przytaczane przez odwołujących odmienne stanowisko WSA we Wrocławiu zostało wyrażone w wyroku z 26 sierpnia 2019 r. sygn. II SA/Wr 388/19, który jest nieprawomocny. Za nie dające podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji GINB uznał rozważania organu I instancji. Na przyjętą ocenę braku naruszenia m.p.z.p. nie ma wpływu wskazywane przez Wojewodę "podobieństwo" projektowanej zabudowy do zabudowy wielorodzinnej. Również kwestia celowości ekonomicznej przyjętych rozwiązań projektowych, czy też intencji inwestora nie może podlegać ocenie w ramach niniejszego postępowania. Niezrozumiałe, według GINB, jest stanowisko Wojewody [...] wskazujące, że inwestycja burzy zaplanowany układ architektoniczny i urbanistyczny, jeżeli organ I instancji stwierdził w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, iż nie ma podstaw do przyjęcia, że brak jest zgodności projektu budowlanego inwestycji z ustaleniami planu. Poddając analizie zatwierdzony decyzją Starosty [...] projekt budowlany, GINB wskazał, że sporne zamierzenie inwestycyjne nie narusza rażąco wymagań planu miejscowego dotyczących wysokości zabudowy (nie większa niż 10 m), liczby kondygnacji (nie więcej niż 2 kondygnacje, w tym poddasze użytkowe), maksymalnej intensywności zabudowy (nie większa niż 0,6), minimalnej intensywności zabudowy (nie mniejsza niż 0,04), powierzchni zabudowy (nie większa niż 30% powierzchni działki budowlanej), powierzchni terenu biologicznie czynnego (nie mniejsza niż 40% powierzchni działki budowlanej), geometrii dachów (dachy płaskie, dwu i wielospadowe o kącie nachylenia połaci do 45°), sytuowania głównej kalenicy dachu równolegle lub prostopadle do frontu lub boku działki, stosowania materiałów elewacyjnych i kryjących dachy zgodnych z miejscową tradycją, zapewnienia miejsc postojowych dla samochodów osobowych na własnej działce budowlanej w granicach terenu, jak też nieprzekraczalnej linii zabudowy. GINB stwierdził, że podważany przez wnioskodawców projekt budowlany nie narusza również przepisów techniczno-budowlanych. Odnosząc się do formułowanych przez odwołujących zastrzeżeń, organ odwoławczy wskazał, że wysokość projektowanego obiektu (poniżej 10 m) oraz odległość dzieląca go od granicy nieruchomości należącej do odwołujących – działki nr ew. [...] (11,69 m) i znajdującego się na niej budynku (ok. 19 m) sprawiają, że sporna inwestycja w projektowanym kształcie nie narusza § 13 rozporządzenia MI, albowiem odległość projektowanego budynku od działki wnioskodawców, a tym bardziej od usytuowanego na niej budynku mieszkalnego jest większa, aniżeli wysokość przesłaniania, o której mowa w § 13 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia MI. Powyższe potwierdza znajdująca się w aktach sprawy Starosty [...] analiza zacieniania. Mając na uwadze całokształt zarzutów odwołania sprowadzających się do wykazania, że wnioskodawcom jako stronom nie zapewniono udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z [...] czerwca 2020 r., GINB wskazał, że brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie stanowi natomiast rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GINB z [...] czerwca 2021 r. złożyli M. M. i R. G., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz zobowiązanie organu do orzeczenia co do istoty poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2020 r. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w: 1) rażącym naruszeniu przepisów procedury, które miało wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, tj. art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. poprzez ich błędne niezastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie są stronami postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę na działce nr ew. [...], gdyż ich nieruchomość znajduje się poza obszarem oddziaływania nieruchomości sąsiadującej, kiedy to z okoliczności sprawy wynika, że mają oni interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy i uczestnictwie w postępowaniu; 2) rażącym naruszeniu przepisów procedury, które miało wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że pozbawienie strony prawa do udziału w postępowaniu, pomimo braku ku temu jakichkolwiek podstaw prawnych, nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności wydanej w wyniku wskazanego zaniechania decyzji, kiedy charakter wskazanego uchybienia przemawia za uznaniem go za rażące naruszenie prawa; 3) rażącym naruszeniu przepisów procedury, które miało wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie w wyniku nieuwzględnienia w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji rażącego naruszenie prawa materialnego, tj. § 19 ust. 1 pkt 1 i 2 m.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że projektowana na działce nr ew. 6272/14 budowla może zostać zaliczona w poczet zabudowy jednorodzinnej, kiedy z kształtu i przeznaczenia wskazanego budynku wynika, że powinien on zostać zaliczony do kategorii zabudowy wielorodzinnej; 4) rażącym naruszeniu przepisów procedury, które miało wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w wyniku nieuwzględnienia w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji rażącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie w wyniku nieuwzględnienia w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji rażącego naruszenie prawa materialnego, tj. § 13 ust. 1 rozporządzenia MI poprzez przyjęcie, że lokalizacja budynku na działce ewidencyjnej nr ew. [...] umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń budynku na działce nr ew. [...], kiedy z załączonej do akt sprawy dokumentacji wprost wynika, że wskazana budowla przesłania promienie słoneczne, które nie dochodzą do nieruchomości skarżących, ograniczając również możliwość dalszej rozbudowy posadowionego na nieruchomości budynku. Powyższe zarzuty skarżący rozwinęli w uzasadnieniu skargi. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wnieśli jednocześnie o przeprowadzenie dowodu z: 1) dokumentu w postaci interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] lipca 2021 r. na okoliczność ustalenia zakresu ograniczeń wprowadzonych regulacjami planu, a tym samym sprzeczności inwestycji będącej przedmiotem skargi z regulacjami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) dokumentacji fotograficznej na okoliczność ustalenia, że plan projektowanej inwestycji stanowi próbę obejścia prawa i tworzy fikcję zabudowy jednorodzinnej, kiedy w rzeczywistości jest konstrukcją wielorodzinną, która posiada wspólne elementy instalacji. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z [...] czerwca 2021 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja GINB nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub też stwierdzenie jej nieważności. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, które zainicjowali skarżący swoim wnioskiem z 14 grudnia 2020 r., jak się przyjmuje w piśmiennictwie, jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie w trybie unormowanym przepisami prawa procesowego prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej pod kątem kwalifikowanych wad prawnych decyzji administracyjnej kończącej postępowanie (por. B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, PiP 2001, z. 8, s. 31). Trafnie GINB stwierdził, że w postępowaniu tym ze względu na jego przedmiot organ nadzoru nie rozpoznaje ponownie sprawy co do istoty, ale ocenia wyłącznie, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego i obowiązujących w dacie podjęcia decyzji przepisów prawa jest ona dotknięta wadami skutkującymi jej nieważnością, których zamknięty katalog określa art. 156 § 1 k.p.a. W pełni zgodzić się należy z wykładnią nadawaną przez GINB art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu powołanego przepisu, jak się przyjmuje w dotychczasowym ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 16 grudnia 2020 r. sygn. II OSK 1368/18; wyrok NSA z 22 września 2020 r. sygn. II OSK 2068/18; wyrok NSA z 17 grudnia 2019 r. sygn. II OSK 3270/18; wyrok NSA z 25 października 2019 r. sygn. II OSK 3061/17; wyrok NSA z 5 lutego 2019 r. sygn. II OSK 598/17; wyrok NSA z 18 września 2018 r. sygn. II OSK 2392/16), decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a więc chodzi o sytuację, gdy istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który nie wymaga dla ustalenia jego znaczenia stosowania złożonych dyrektyw interpretacyjnych. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Pomimo, że powszechnie przyjmuje się, iż pojęcie rażącego naruszenia prawa jest na tyle pojemne, że mieści każdy przypadek jawnego pogwałcenia prawa, niezależnie od teoretycznych kwalifikacji norm do sfery materialnej, proceduralnej lub ustrojowej (por. J. Borkowski, A. Krawczyk [w:] System Prawa Administracyjnego, Tom 9. Prawo procesowe administracyjne, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, Warszawa 2020, s. 388), tym niemniej w całości odrzucić należy te zarzuty skargi i wspierającą je argumentację, które odnoszą przypisywaną zaskarżonej decyzji GINB wadliwość do zagadnienia mającego związek z brakiem udziału skarżących w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z [...] czerwca 2020 r. Niezrozumiały pozostaje zarzut naruszenia w niniejszej sprawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 p.b. poprzez ich błędne niezastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie są stronami postępowania o pozwolenie na budowę, gdyż należąca do nich nieruchomość (nr ew. [...]) znajduje się poza obszarem oddziaływania spornej inwestycji, jeżeli uwzględnić, że tak formułowanego twierdzenia organ w treści zaskarżonej decyzji nie zawarł. Trudno określić, jakie powody stanowiły o postawieniu przez skarżących tego rodzaju zarzutu zaskarżonemu rozstrzygnięciu odnoszącemu się do sprawy zbadania prawidłowości wydanego pozwolenia na budowę pod kątem obarczających je wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tym bardziej jeżeli zważyć, że organy nadzoru pozytywnie zweryfikowały legitymację skarżących do uruchomienia postępowania nadzwyczajnego prowadzonego we wnioskowanym przez skarżących trybie, poddając tę legitymację ocenie kształtowanej art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 p.b. Spór dotyczący tego, czy pozbawienie skarżących prawa do udziału w postępowaniu, pomimo braku ku temu jakichkolwiek podstaw prawnych, może stanowić przesłankę wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa nie mógł zostać rozstrzygnięty w oczekiwany przez skarżących sposób, ponieważ GINB w pełni trafnie wyjaśnił w wydanej przez siebie decyzji, że uchybienie, którego istota odpowiada przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie może stanowić wadliwości opisanej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Pogląd ten jest niezależny od tego, że rażące naruszenie prawa może odnosić się również do popełnionych przez organ prowadzący postępowanie błędów o charakterze procesowym. Twierdzenie, że w zaskarżonej decyzji GINB odstąpił od "analizy zagadnień związanych z prawną kwalifikacją konsekwencji niedopuszczenia małżonków M. do postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę" nie odpowiada jej faktycznej treści. Stanowisko, na którym zdecydował się oprzeć GINB, jest spowodowane wymogiem kierowania się przez organ zasadą niekonkurencyjności trybów nadzwyczajnych. Należy przypomnieć, że obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada niekonkurencyjności (rozłączności) trybów nadzwyczajnych oznacza, iż każdy z trybów ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji administracyjnej i nie mogą być one na wniosek strony stosowane zamiennie (por. wyrok NSA z 22 stycznia 2021 r. sygn. II OSK 2338/20; wyrok NSA z 5 lipca 2019 r. sygn. II OSK 2168/17; wyrok NSA z 25 maja 2018 r. sygn. II OSK 1646/16; wyrok NSA z 10 czerwca 2016 r. sygn. II OSK 1668/15; wyrok NSA z 28 maja 2015 r. sygn. II OSK 899/15). Obowiązywanie tejże zasady ma charakter bezwzględny, przez co naruszenie wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji stanowi rażące naruszenie prawa będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli pomijałaby ona wprowadzoną przez ustawodawcę wskazaną wyżej zasadę (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019, s. 804; R. Stankiewicz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2019, s. 1118). Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że nie budzi jego wątpliwości prawidłowość zaskarżonej decyzji z [...] czerwca 2021 r. Powyższe jest wynikiem poprawności ustaleń faktycznych i prawnych przyjętych w kontrolowanej sprawie przez GINB. Pozostają one zgodne z art. 156-158 k.p.a., którym to przepisom organ odwoławczy nadał w sprawie prawidłowe znaczenie wskutek podjęcia decyzji reformatoryjnej nadającej rozstrzygnięciu prawidłowe brzmienie poprzez wyeliminowanie z jego zakresu kwestii dotyczącej przysługującej skarżącym jako wnioskodawcom legitymacji do wszczęcia postępowania nieważnościowego. Jakkolwiek pozytywne przesądzenie tejże kwestii stanowi podstawę wydania decyzji merytorycznej, tym niemniej przepisy prawa wskazanego zagadnienia nie pozwalają traktować jako elementu rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 107 § 1 pkt 5 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. Nie można zarzucić GINB błędu w ocenie okoliczności faktycznych, ponieważ poddając kontroli decyzję Starosty [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, organ właściwie rozważył wszystkie kwestie wpływające na wynik kontroli legalności aktu, który pozwalał P. B. i R. S. prowadzącym wspólnie działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej jako inwestorom zrealizować przedsięwzięcie polegające na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych na działce nr ew. [...] bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością skarżących. Zdaniem Sądu, w pełni zasadne jest stanowisko GINB, że decyzja Starosty [...] miała swoje wystarczające oparcie w przepisach prawa, w szczególności nie można jej zarzucić, odmiennie niż przyjmuje to stanowisko wyrażone we wniosku z 14 grudnia 2020 r., a następnie w odwołaniu od decyzji Wojewody [...], uchybienia zasadzie wynikającej z art. 35 ust. 1 pkt 1 nakazującej organowi administracji architektoniczno-budowlanej sprawdzenie przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzona przez GINB analiza projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z [...] czerwca 2020 r. w kontekście wymagań nałożonych postanowieniami m.p.z.p. jest szczegółowa i wnikliwa, przy czym wszechstronnie odnosi się wszystkich zastrzeżeń, jakie w tym względzie podnieśli skarżący. Wbrew podtrzymanym w skardze wnioskom, nie uchybia ona art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1 i 2 m.p.z.p., ponieważ, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Starosta Konecki nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa, zatwierdzając projekt budowy czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ew. [...] znajdującej się na terenie oznaczonym symbolem 3.MN przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. O rażącym naruszeniu prawa można byłoby w sprawie mówić w przypadku, gdyby zatwierdzony decyzją z [...] czerwca 2020 r. projekt budowlany przewidywał realizację budynku mieszkalnego wielorodzinnego, pomimo że m.p.z.p. tego rodzaju zabudowy na terenie oznaczonym symbolem 3.MN nie dopuszczał. Sytuacja rozpatrywana przez Wojewodę [...] i GINB w toku instancji takiego przypadku jednakże nie dotyczyła, ponieważ kształt rozwiązań projektowych, które zostały zatwierdzone przez Starostę [...], wskazywał jednoznacznie na realizację na działce nr ew. [...] czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej. Organ odwoławczy przyjmując takie stanowisko, trafnie odwołał się do art. 3 pkt 2 i 2a p.b. zawierających definicje budynku (obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach) i budynku mieszkalnego jednorodzinnego (budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku). Pojęcia terenów zabudowy jednorodzinnej lub wielorodzinnej nie zostały zdefiniowane w żadnym akcie normatywnym. Odkodowanie zakresu znaczeniowego tychże pojęć wymaga zatem przeprowadzenia procesu wykładni przepisów regulujących zagadnienia związane z procesem inwestycyjnym, w tym zwłaszcza przepisów p.b. Przytoczona definicja budynku mieszkalnego jednorodzinnego zasadnie stała się dla organów orzekających w sprawie podstawą do zastosowania zasad wykładni prawa w postaci wnioskowań z przeciwieństwa (a contrario) oraz dyrektyw wykładni systemowej odwołującej się do postulatów zupełności i niesprzeczności systemu prawa, sprawiając, że ustalenie, iż dany budynek służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość, a równocześnie nie zostały w nim wydzielone więcej niż dwa lokale, każe tego rodzaju obiekt przyporządkować do kategorii budynków mieszkaniowych jednorodzinnych w typie zabudowy uzależnionej od jego sposobu powiązania z innymi przylegającymi do niego budynkami. Przepisy nie zawierają odrębnych definicji pojęć zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolno stojącej, bliźniaczej, szeregowej, czy też grupowej, jednakże praktyka architektoniczna wypracowała zasadniczo jednolite ich rozumienie przyjmujące, że pod pojęciem zabudowy mieszkaniowej wolno stojącej, rozumie się budynki, które żadną ścianą nie przylegają do siebie nawzajem, natomiast pod pojęciem zabudowy mieszkaniowej szeregowej rozumieć trzeba ciąg poszczególnych budynków stykających się ze sobą przeciwległymi ścianami. Nie może przy tym budzić wątpliwości warunek, że zabudowę szeregową tworzyć może wyłącznie ciąg budynków, a zatem każdy z trzech lub więcej budynków przylegających do siebie stanowić powinien z punktu widzenia techniczno-budowlanego konstrukcyjnie samodzielną całość. Z treści planu, tj. § 19 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p., który stanowi o przeznaczeniu podstawowym dla terenów MN – 11.MN, określając je jako "zabudowę mieszkaniową jednorodzinną", wyraźnie wynika, że na terenie objętym zainwestowaniem plan dopuszcza wszystkie wymienione w art. 3 pkt 2a p.b. formy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, skoro nie zawiera w swojej treści ograniczenia odnoszącego się do któregoś z typów zabudowy jednorodzinnej. Takie ustalenie planu GINB uznał zasadnie za dopuszczenie na terenie 3.MN możliwości zrealizowania zabudowy jednorodzinnej w układzie szeregowym. Nie budzi jakichkolwiek uwag Sądu przeprowadzona przez organ odwoławczy w treści decyzji analiza wskazująca, że rozwiązania projektowe przyjęte w zatwierdzonym przez Starostę [...] projekcie budowlanym potwierdzają samodzielność konstrukcyjną, jak też funkcjonalną wszystkich czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych oznaczonych w projekcie zagospodarowania jako budynki BM1, BM2, BM3 i BM4, niesporną okolicznością bowiem pozostaje, że każdy budynek posiada własne ściany konstrukcyjne stanowiące przegrody budowlane, oddylatowane od fundamentów do poziomu dachu od ścian sąsiadujących z nim budynków i zostały w nich zaprojektowane osobne wejścia do pomieszczeń o tożsamym układzie funkcjonalnym na każdej kondygnacji z własnymi przyłączami. Stanowisko zajęte w treści zaskarżonej decyzji przez GINB odnośnie do pojęcia "samodzielności konstrukcyjnej" budynku mieszkalnego jednorodzinnego kształtowanego treścią art. 3 pkt 2 i 2a p.b. w zasadniczym zakresie pozostaje zbieżne z powszechnie przyjmowanymi w tym zakresie poglądami interpretacyjnymi (por. wyrok NSA z 4 września 2019 r. sygn. II OSK 56/18). Z uwagi na to brak jest podstaw, by przyjąć, że przedłożony projekt budowlany, którego przedmiotem jest budowa budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, faktycznie dotyczył zaprojektowania na działce nr ew. [...] budynku zaliczającego się do wskazanej przez skarżących kategorii "zabudowy wielorodzinnej". Nie da się nie dostrzec, że w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym są formułowane względem formy zabudowy szeregowej i dopuszczalności jej sytuowania na określonym terenie zastrzeżenia prawne, do których zresztą w szerokim zakresie skarżący nawiązali w odwołaniu, a następnie w skardze, tracą one jednakże swoją doniosłość w niniejszym postępowaniu, zważywszy na tryb, w jakim podlegała weryfikacji prawidłowość projektu architektoniczno-budowlanego przedstawionego przez inwestorów. Rażące naruszenie prawa, jak to zostało już zauważone, można wiązać jedynie z takim przypadkiem, w którym stwierdzony stan faktyczny stanowi jednoznaczne zaprzeczenie treści przepisu o oczywistym charakterze. Nie chodzi tu zatem o spór w zakresie, w jakim jej przedmiotem pozostaje regulacja prawna nieposiadająca w pełni jednoznacznej treści, a zatem pozwalająca na jej interpretowanie w sposób zróżnicowany. Z tego powodu okoliczność, że w orzecznictwie sądów administracyjnych rozpatrywane przez GINB zagadnienie nie jest oceniane jednolicie, ponieważ za warunek dopuszczalności uznawania zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej za zabudowę realizowaną w formie szeregowej niektóre sądy uznają usytuowanie każdego budynku jako segmentu na odrębnej działce ewidencyjnej (m.in. powołany w skardze nieprawomocny wyrok WSA we Wrocławiu z 26 sierpnia 2019 r. sygn. II SA/Wr 399/19), a inne sądy takiego warunku nie formułują (por. wyrok WSA w Poznaniu z 21 listopada 2019 r. sygn. IV SA/Po 469/19), nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Powyższa rozbieżność na płaszczyźnie interpretacji prawa niewątpliwie uniemożliwia skuteczne odnoszenie do niej konstrukcji wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 17 listopada 2021 r. sygn. II OSK 3375/18). Przy dokonywanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej jako organ nadzoru ocenie kontrolującej w trybie stwierdzenia nieważności pozwolenie na budowę nie ma doniosłości prawnej również sama intencja organu planistycznego, jeżeli treść planu miejscowego nie pozwala uznać, że dokonana jego wykładnia przez organ zatwierdzający projekt budowlany nie stanowiła jednoznacznego zaprzeczenia jego znaczenia normatywnego. Praktyka planistyczna, jaka istnieje w rozważanym zakresie, nie pozwalała Radzie Miejskiej w [...], jak przyjął zasadnie GINB, przypisać jednoznacznej woli ograniczenia zabudowy mieszkaniowej na spornym terenie oznaczonym symbolem 3.MN do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wyłącznie w formie wolnostojącej w związku z przyjęciem, że każda inna forma zabudowy na tym obszarze naruszać będzie ład przestrzenny. Powszechnym standardem w takiej sytuacji jest bowiem doprecyzowanie przy określaniu przeznaczenia terenu nie tylko tego, że dopuszcza się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, ale również uszczegółowienie jej formy, tj. wolno stojącej albo bliźniaczej lub szeregowej, czy wręcz określenie liczbowo jak duże zespoły budynków mogą być budowane, jeżeli jest to dozwolone. Jedynie na marginesie tego wyjaśnienia Sąd zauważa, że powyższą praktyką kierowała się przy uchwalaniu planów miejscowych na terenie Gminy również Rada Miejska w [...]. Uchwalając, przykładowo, uchwałą Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego fragmentu terenu miasta [...], w rejonie ulicy M., L. po ogrody działkowe (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) Rada postąpiła we wskazany wyżej sposób, różnicując w ww. planie tereny o symbolu MN i MNi (§ 4 ust. 1 pkt 1 i 2), dla tych pierwszych terenów określając przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, tyle że równocześnie zakazując wyraźnie realizacji na nich zabudowy szeregowej i bliźniaczej (§ 18 pkt 3 lit. b; § 19 pkt 2 lit. b). Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela stanowisko, zgodnie z którym realizacja procesu inwestycyjnego w sposób w pełni zgodny z postanowieniami planu miejscowego stanowi gwarancję dla właścicieli innych nieruchomości objętych planem, że nie powstanie zabudowa niezgodna z tym planem, a tylko taka, na którą społeczność lokalna wyraziła zgodę w procedurze uchwalania planu miejscowego, przez co unormowania regulujące kwestię zgodności inwestycji z porządkiem w zakresie zagospodarowania przestrzennego wyrażonym w planie powinny być postrzegane restrykcyjnie (por. wyrok NSA z 13 lutego 2019 r. sygn. II OSK 734/17). Tej zasadzie ogólnej kształtującej sposób kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę w niniejszej sprawie nie mogło jednakże zostać nadane znaczenie odpowiadające żądaniu skarżących, a zatem prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...], albowiem, jak trafnie stwierdził GINB, organowi administracji architektoniczno-budowlanej przy sprawdzaniu zgodności projektu budowlanego z postanowieniami m.p.z.p. nie da się ani przypisać popełnienia jawnego błędu przy określaniu kwalifikacji prawnej inwestycji w oparciu o analizę rozwiązań projektowych zaplanowanego na działce nr ew. [...] przedsięwzięcia, ani dopuszczenia się jednoznacznego uchybienia odnośnie do określenia wynikającego z treści m.p.z.p. przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem 3.MN oraz zasad jego zagospodarowania. Nie ma podstaw, by podważyć prawidłowość również pozostałych wniosków, jakie w niniejszej sprawie sformułował w zaskarżonej decyzji GINB, co odnosi się w szczególności do oceny zachodzącej zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. Z pewnością podstawą przypisania wadliwości w zakresie przesłaniania uniemożliwiającego naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi kształtowanego treścią § 13 rozporządzenia MI nie mógł być dołączony przez skarżących do skargi materiał fotograficzny. Rozstrzygająca jest tu bowiem wyłącznie dokumentacja projektowa, albowiem w trybie nieważności organ nadzoru nie ocenia sposobu, w jaki przedsięwzięcie zostało faktycznie zrealizowane, ale jedynie zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi projektu, który został zatwierdzony podważaną decyzją. Ustalenia GINB co do nienaruszenia przez decyzję Starosty [...] § 13 rozporządzenia MI są prawidłowe, łącząc się ze szczegółowym wyjaśnieniem w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji przyczyn takiego stanu rzeczy. Stanowisko organu nadzoru musiało opierać się w omawianym zakresie na ocenie spełniania przez inwestycję wymagań techniczno-budowlanych, wobec czego zawarty w skardze zarzut odwołujący się do ograniczenia przez organ rozpatrujący sprawę zakresu badania kwestii zacieniania jedynie do płaszczyzny rozważań, której przedmiotem są "normy budowalne", pozostaje nieuzasadniony. Jeżeli wysokość każdego z budynków BM1-BM4 (budynków przesłaniających) wynosi zgodnie z projektem 9,90 m, a ich odległość od granicy działki inwestycyjnej 11,69 m, to zabudowa mieszkalna znajdująca się na sąsiadującej działce nr ew. [...] (od strony północnej), niezależnie od jej usytuowania na terenie tej nieruchomości, nie może doznać ograniczeń w zakresie określonym w § 13 rozporządzenia MI, ponieważ nie zachodzi w tym przypadku sytuacja opisana w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia MI dotycząca znajdowania się obiektu przesłaniającego w ustalonym miejscu pomiaru w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, przy uwzględnieniu, że w sprawie zostały równocześnie zachowane wymagania § 57 i § 60 ww. aktu. Nie budzi wątpliwości Sądu, że nie jest możliwe nadawanie wymaganiom dotyczącym relacji przestrzennych w zabudowie umożliwiających dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi znaczenia odmiennego od tego, które kształtowane jest "normami budowlanymi" (por. W. Korzeniewski, R. Korzeniewski, Znowelizowane warunki techniczne dla budynków i ich usytuowania, Warszawa 2018, s. 66-71). Zdaniem Sądu, GINB zebrał, rozpatrzył i następnie ocenił materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji odpowiadającym wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako nieuzasadnioną oddalił.