II FZ 1244/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 3342/12 w przedmiocie wniosku o sporządzenie uzasadnienia w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej za 2011 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 18 lipca 2013 r. M.K. zażądał uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2013 r. poprzez stwierdzenie nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 19 września 2011 r. oraz decyzji tego organu podatkowego z dnia 4 listopada 2011 r., jak też decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 14 lutego 2012 r. Sąd pierwszej instancji po przeprowadzeniu w dniu 19 września 2013 r. rozprawy, oddalił wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku. Pismem z dnia 25 września 2013 r. skarżący wniósł o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z dnia 19 września 2013 r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek, wskazując, że na rozstrzygnięcie Sądu odmawiające uzupełnienia wyroku nie przysługiwał żaden środek zaskarżenia. W konsekwencji, postanowienie w tym przedmiocie, jeśli zostało ogłoszone na rozprawie, nie podlegało uzasadnieniu. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym podniósł, że postanowienie o oddaleniu wniosku o uzupełnienie wyroku może zostać zaskarżone skargą kasacyjną, a w związku z tym Sąd pierwszej instancji miał obowiązek uzasadnić swe rozstrzygnięcie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznanie wniesionego zażalenia wymaga rozważenia dwóch zasadniczych kwestii: w pierwszej kolejności formy jaką powinno przyjmować odmowne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o uzupełnienie wyroku, a następnie zagadnienia zaskarżalności takiego rozstrzygnięcia. W odniesieniu do pierwszej kwestii podstawę normatywną stanowi art. 157 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), w myśl którego, orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Skarżący wywodzi z treści tego przepisu wniosek, że każde rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o uzupełnienie wyroku, za wyjątkiem postanowienia w przedmiocie kosztów, powinno zapadać w formie wyroku. Na tej podstawie zaś argumentuje, że rozstrzygnięcie takie można zaskarżyć skargą kasacyjną, a zatem powinno podlegać uzasadnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszym składzie nie aprobuje przedstawionej powyżej argumentacji. Przede wszystkim w art. 157 § 3 P.p.s.a. mowa jest o wymaganej formie wyroku, ale tylko dla rozstrzygnięć "uzupełniających wyrok". A contrario należy wnioskować, że odmowa uzupełnienia wyroku, zgodnie z literalnym brzmieniem ustawy, przybierać powinna formę postanowienia. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, "konieczność rozstrzygania postanowieniem o oddaleniu wniosku o uzupełnienie wyroku wynika z treści art. 160 P.p.s.a., który formę wyroku przewiduje wyłącznie dla wypadków wskazanych w ustawie". (por. Dauter Bogusław, Komentarz do art. 157 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex 2013). Dla kwestii zaskarżalności postanowienia odmawiającego uzupełnienia wyroku, rozstrzygające znaczenie ma treść art. 173 § 1 i art. 194 § 1 P.p.s.a. Od omawianego postanowienia nie przysługuje skarga kasacyjna, nie należy ono bowiem z całą pewnością do postanowień kończących postępowanie w sprawie, gdyż dotyczy kwestii jedynie wpadkowej, a nie sprawy sądowoadministracyjnej o charakterze merytorycznym. Z kolei ani art. 194, ani żaden inny przepis P.p.s.a. nie przewidują uprawnienia do zaskarżenia zażaleniem postanowienia odmawiającego uzupełnienia wyroku. Reasumując powyższe ustalenia, postanowienie odmawiające uzupełnienia wyroku ma charakter niezaskarżalny, w konsekwencji zaś, jeśli zostanie ogłoszone na rozprawie, nie podlega ono uzasadnieniu, stosownie do treści art. 163 § 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, odmowa sporządzenia uzasadnienia postanowienia przez Sąd pierwszej instancji miała podstawę w obowiązujących przepisach prawa. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 oraz art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.