II GSK 2546/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 9 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych A z siedzibą w S. oraz Rady Nadzorczej B z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1314/16 w sprawie ze skarg A z siedzibą w S. oraz Rady Nadzorczej B z siedzibą w K. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego 1. oddala skargi kasacyjne, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1314/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi Rady Nadzorczej B z siedzibą w K. oraz A z siedzibą w S. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją wskazaną wyżej Komisja Nadzoru Finansowego, stosując art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23; dalej: k.p.a.) w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 174; dalej: ustawa o nadzorze) oraz art. 73 ust. 1 w związku z art. 74k ust. 1 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1450 ze zm.; dalej: ustawa o s.k.o.k.), w części I pkt 1. ustanowiła w B z siedzibą w K. (dalej: B lub Kasa) z dniem [...] maja 2016 r. zarządcę komisarycznego do czasu wykonania zadań określonych w punkcie czwartym decyzji, zaś w kolejnych punktach powołała na tę funkcję [...], określiła jego wynagrodzenie i ustaliła obowiązki. KNF stwierdziła przy tym, że z dniem [...] maja 2016 r., stosownie do art. 73 ust. 3 ww. ustawy o s.k.o.k., członkowie Zarządu B zostają odwołani z mocy prawa, udzielone wcześniej prokury i pełnomocnictwa wygasają, kompetencje innych organów Kasy ulegają zawieszeniu, a na zarządcę komisarycznego przechodzi prawo podejmowania decyzji we wszystkich sprawach, z wyjątkiem wprowadzania zmian w statucie Kasy. W uzasadnieniu decyzji KNF podała, że stwierdzenie przez organ nadzoru groźby zaprzestania spłacania zobowiązań, przy jednoczesnym ustaleniu, że aktywa Kasy nie wystarczają na ich zaspokojenie, obliguje do zastosowania art. 74k ust. 1 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych. Zdaniem organu nadzoru, ustanowienie zarządcy komisarycznego jest w takiej sytuacji środkiem adekwatnym do poczynionych ustaleń, zważywszy na bardzo trudną sytuację Kasy. Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd I instancji przywołał treść art. 73 ust. 1 ustawy o s.k.o.k. i stwierdził, że ustanowienie zarządcy komisarycznego, o którym mowa w tym przepisie, ma służyć wprowadzeniu skutecznych działań naprawczych w celu usunięcia realnego zagrożenia dla bezpieczeństwa złożonych w kasie depozytów. WSA wskazał, że w zaskarżonej decyzji organ dokonał oceny zaistnienia groźby zaprzestania spłacania zobowiązań, celem stwierdzenia zasadności ustanowienia w B zarządcy komisarycznego, ponieważ działania podejmowane przez Zarząd są nieefektywne i nie przyczyniają się do jej stabilizacji, a sytuacja ekonomiczno-finansowa ulega trwałemu pogorszeniu. W ocenie Sądu, przedstawiona w sprawie sytuacja finansowa Kasy jest potwierdzeniem istnienia groźby zaprzestania spłacania zobowiązań, co oznacza ziszczenie się przesłanki z art. 73 ust. 1 ustawy o s.k.o.k. i jest wystarczające do uzasadnienia decyzji o ustanowieniu zarządcy komisarycznego. Dodatkowo, do dnia wydania decyzji o ustanowieniu zarządcy komisarycznego Kasa nie przedstawiła projekcji danych ekonomiczno-finansowych, które w sposób wiarygodny wskazywałyby, iż wypracowywane przez nią wyniki pozwolą na jej bezpieczne funkcjonowanie. Sąd zważył, że wprawdzie Kasa prowadziła działania naprawcze, jednakże na dzień wydania zaskarżonej decyzji były to działania niewystarczające w stosunku do złej sytuacji ekonomiczno-finansowej podmiotu. Sąd podkreślił, że działania podejmowane w ramach programów naprawczych, przed ustanowieniem zarządcy komisarycznego, muszą wykazywać taką skuteczność, by nie tylko eliminowały w całości zagrożenie dla bezpieczeństwa złożonych depozytów, ale przede wszystkim, by usuwały na stałe ryzyko niedoboru aktywów kasy w stosunku do jej zobowiązań; skuteczność realizowanych programów naprawczych winna być mierzona nie tyle ich założeniami, ale realnymi efektami, które eliminują ryzyko zagrożeń i wprowadzają bezpieczeństwo dla złożonych w kasie depozytów. Sąd I instancji stwierdził też, że organ nadzoru prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i k.p.a., nie wykraczając poza granice uznania administracyjnego (art. 73 ust. 1 ustawy o s.k.o.k.). Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika wprost z prawa materialnego, a więc nie został naruszony art. 6 k.p.a. i ustanowiona nim zasada praworządności. Sprawę rozstrzygnięto po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77, art. 75, art. 78 i art. 80 k.p.a.), stan faktyczny nie wymagał dodatkowych ustaleń, zatem nie naruszono art. 7 k.p.a. Wyjaśnione zostały motywy rozstrzygnięcia, a przytoczona przez organ nadzoru argumentacja jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji, która ma zabezpieczać zarówno działalność samej Kasy, jak i bezpieczeństwo złożonych w niej depozytów, co jest istotne z punktu widzenia ochrony i stabilności rynku finansowego. Fakt, że strona nie zgadza się ze stanowiskiem KNF, jak podkreślił WSA, nie przesądza o naruszeniu obowiązujących przepisów, a podniesione zarzuty i ich argumentacja mają charakter polemiczny. Wniosek dowodowy nie podlegał uwzględnieniu z uwagi na prawidłowe i niewątpliwe ustalenia organu nadzoru, uzasadniające podjęcie zaskarżonej decyzji. Sąd przypomniał, że w świetle ustaleń KNF bezsporne jest, iż Kasa popadała w coraz to gorszą sytuację, realnie zagrażającą jej członkom, co uzasadniało podjęcie działań zapobiegających pogarszaniu się i tak już złej sytuacji Kasy. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku złożyły: Rada Nadzorcza B oraz A. A zaskarżyła powyższy wyrok w całości i wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, albowiem Sąd przyjął stan faktyczny sprawy ustalony przez organ, pomimo że został on ustalony z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 78 § 1, art. 75 § 1 oraz art. 80 k.p.a., w efekcie nie był to aktualny na dzień wydania decyzji, ale historyczny stan faktyczny, 2. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ art. 7, 77, 78 § 1 i art. 75 § 1 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, 3. art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie wniosku dowodowego złożonego w skardze przez skarżącą, 4. art. 106 § 4 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie przez Sąd z urzędu faktu, że żaden ustanowiony przez organ zarządca komisaryczny nie przeprowadził dotąd skutecznych działań naprawczych kasy, a zatem, że ten środek nadzorczy nie służy w praktyce (przynajmniej dotąd) wprowadzaniu skutecznych działań naprawczych; oraz na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie art. 73 ust. 1 ustawy o s.k.o.k. poprzez błędne przyjęcie przez WSA, że skorzystanie z przyznanego organowi w tym przepisie instrumentu prawnego było zgodne z jego ustawowym celem i mogło mieć miejsce, pomimo że stan faktyczny w sprawie nie wskazywał, że w B nastąpiła groźba zaprzestania spłacania zobowiązań oraz że realizacja programu postępowania naprawczego przez B okazała się nieskuteczna. Rada Nadzorcza B zaskarżyła powyższy wyrok w całości, domagając się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W skardze kasacyjnej Rady Nadzorczej B podniesiono: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez błędne określenie istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy w zakresie występowania w B stanu groźby zaprzestania spłacania zobowiązań oraz nieuchylenie zaskarżonej decyzji Komisji Nadzoru Finansowego, pomimo wydania jej z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania administracyjnego w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego sprawy, a także przekroczenia granic swobodnego uznania administracyjnego oraz zasady proporcjonalności działania organów administracji w zakresie stosowania przysługujących tym organom środków prawnych oraz wadliwego sporządzenia uzasadnienia decyzji, które nie wskazywało na podstawie jakich konkretnie okoliczności i z jakich konkretnie powodów uznane zostało przez Komisję wystąpienie w B groźby zaprzestania spłacania zobowiązań w stanie faktycznym istniejącym na dzień wydania decyzji i jakie przesłanki spowodowały podjęcie przez Komisję decyzji o zastosowaniu wobec B radyklanego środka nadzorczego; wskazane naruszenia miały, zdaniem skarżącej, istotny wpływ na wynik sprawy oraz uniemożliwiają sądową kontrolę prawidłowości decyzji uznaniowej; 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a naruszenie prawa materialnego, art. 73 ust. 1 ustawy o s.k.o.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, do nie w pełni wyjaśnionych przez Komisję Nadzoru Finansowego okoliczności faktycznych sprawy, czego skutkiem było wadliwe określenie przez sąd stanu faktycznego sprawy stanowiącego podstawę orzekania, prowadzące do zastosowania przepisu art. 73 ust. 1 ustawy o s.k.o.k. mimo niewystępowania okoliczności wskazujących na istnienie realnej groźby zaprzestania spłacania zobowiązań. Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o oddalenie obu skarg kasacyjnych oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi kasacyjne nie zasługują na uwzględnienie. Skarżonym kasacyjnie wyrokiem Sąd I instancji stwierdził legalność podjęcia przez KNF decyzji o ustanowieniu wobec powstania groźby zaprzestania spłacania zobowiązań zarządcy komisarycznego na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy o s.k.o.k. Prawidłowość zastosowania tego przepisu zarzuciły zarówno A jak też B, podnosząc zarzuty procesowe, w tym przede wszystkim, oparcie się przez Sąd na wadliwych ustaleniach stanu faktycznego sprawy. Na wstępie odnieść należy się do najdalej postawionego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem skarżącej kasacyjnie A Sąd przedstawił stan faktyczny niezgodnie ze stanem rzeczywistym, który to na dzień wydania zaskarżonej decyzji miał już historyczny charakter. Zarzut jest niezasadny. Wyjaśnić trzeba, że wskazanym przepisem ustawodawca określił elementy prawidłowo sporządzonego uzasadnienia wyroku. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia prawa procesowego tylko wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone zostało w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić też samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, publ. ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 39). Jak podkreślono w uzasadnieniu powołanej wyżej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej, jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje jaki stan faktyczny sprawy został przez sąd przyjęty i dlaczego, a w ocenie skarżącego przyjęte ustalenia są merytorycznie błędne. Również przedstawiony wadliwie, bo w sposób odbiegający od ustalonego przez organ stanu rzeczy, stan faktyczny może uzasadniać tezę, że naruszony został art. 141 § 4 p.p.s.a. Zaskarżony wyrok nie jest wszakże obarczony tego rodzaju wadą, bowiem uzasadnienie sporządzone przez Sąd I instancji stanowi wierną relację wynikającego z akt administracyjnych sprawy stanu faktycznego – rzecz jasna w niezbędnym dla rozpoznania sprawy zakresie. Natomiast ocena zasadności podjętego rozstrzygnięcia ze względu na akcentowane w analitycznej części uzasadnienia elementy tego stanu, co dotyczy m.in. wykazywanych przez B strat i ujemnego funduszu własnego w kolejnych okresach sprawozdawczych oraz niewystarczających działań w ramach programów naprawczych nie mieści się w ramach wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do zawartego w petitum skargi kasacyjnej argumentu co do oparcia się przez WSA na nierzeczywistym w dacie rozstrzygania stanie faktycznym, zauważa, że zakres kontroli sądowej determinuje wyłącznie samo rozstrzygnięcie wydane w związku ze stwierdzonym w określonym czasie stanem rzeczy. Natomiast okres prowadzenia postępowania administracyjnego, wszczętego dnia 19 czerwca 2013 r. i zakończonego 24 maja 2016 r., musi powodować, iż zaskarżona decyzja z istoty rzeczy będzie w dacie kontroli sądowej nosić "historyczny charakter", co nie oznacza przedstawienia przez Sąd sprawy w sposób nierzeczywisty. Zasadniczym zarzutem obu skarg kasacyjnych jest naruszenie przez WSA art. 73 ust. 1 ustawy o s.k.o.k. przez przyjęcie, że miał on zastosowanie w sytuacji błędnego ustalenia stanu faktycznego i naruszenia przez organ przepisów k.p.a., przy czym nie jest kwestionowana wykładnia wskazanego przepisu. Zgodnie z jego treścią, w przypadku powstania groźby zaprzestania zobowiązań przez kasę lub Krajową Kasę lub jeżeli zarząd kasy lub Kasy Krajowej nie przekaże programu postępowania naprawczego zgodnie z art. 72a i art. 72b albo gdy realizacja tego programu okaże się nieskuteczna, Komisja Nadzoru Finansowego może podjąć decyzję o ustanowieniu zarządcy komisarycznego. Decyzja ma charakter uznaniowy, co oznacza, że o wyniku sprawy decyduje ostatecznie, po stwierdzeniu ziszczenia się jednej z przesłanek możliwości ustanowienia zarządu komisarycznego, wynik wyważenia interesu słusznego strony postępowania i interesu publicznego dokonany przez KNF na tle konkretnych, dowiedzionych okoliczności stanu faktycznego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż ocena Sądu I instancji niewykroczenia przez organ poza granice uznania administracyjnego jest prawidłowa. Zauważyć należy, że Komisja Nadzoru Finansowego, zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o nadzorze, jest organem właściwym w sprawach nadzoru nad rynkiem finansowym, a jej działania służyć mają ochronie szeroko rozumianego interesu publicznego wyrażającego się zapewnieniem bezpiecznego funkcjonowania krajowego rynku finansowego. Powyższe znajduje umocowanie w treści art. 2 ustawy o nadzorze, zgodnie z którym celem sprawowanego przez KNF nadzoru nad rynkiem finansowym jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania tego rynku, jego stabilności, bezpieczeństwa oraz przejrzystości, a także zapewnienie ochrony interesów jego uczestników. Jak trafnie zważył Sąd I instancji, Komisja jako organ władzy publicznej, działający zgodnie z regułą wytyczoną art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wykorzystuje przyznane jej na mocy ustawy instrumenty nadzoru dla zapewnienia bezpieczeństwa środków zgromadzonych w Kasach i stabilności rynku finansowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowa jest ocena WSA co do tego, że w sprawie zaistniały podstawy do wykorzystania przez organ przewidzianego art. 73 ust. 1 ustawy o s.k.o.k. środka nadzoru w postaci ustanowienia zarządcy komisarycznego, a podjęcie tego środka wymusiła ochrona interesu publicznego. Całkowicie chybione są zarzuty skarg kasacyjnych oparcia rozstrzygnięcia na nieodpowiadających treści zgromadzonego materiału dowodowego okolicznościach. Przypomnieć należy, że podstawą faktyczną ustanowienia zarządcy komisarycznego, było ziszczenie się przesłanki z art. 73 ust. 1 ustawy o s.k.o.k. stwierdzenia przez KNF groźby zaprzestania spłacania przez B zobowiązań. Sąd, na podstawie akt administracyjnych sprawy stwierdził, że B od 2012 r. wykazywała straty i ujemne fundusze własne we wszystkich okresach sprawozdawczych oraz że niedobór aktywów był pokrywany dzięki pomocy stabilizacyjnej A, a pomoc ta nie okazała się skuteczna, bo nie zapewniła bezpieczeństwa złożonych depozytów i wreszcie, że wprowadzone działania naprawcze nie okazały się skuteczne. Analiza akt sądowoadministracyjnych sprawy, których integralną część stanowią akta sprawy administracyjnej, w pełni uzasadnia wnioski Sądu oraz końcową ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Zarzuty kasacyjne naruszenia przez Sąd art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. są pozbawione podstaw. Postępowanie w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego zostało wszczęte przez KNF dnia [...] czerwca 2013 r. i zakończone zostało w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W toku postępowania podejmowane było przez organ szereg czynności wyjaśniających i dowodowych, które niezbicie wykazały niestabilną sytuację finansową B i zagrożenie finansowe, o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o s.k.o.k. Poza przeprowadzoną z końcem roku 2014 oraz w marcu 2015 r. kontrolą, organ badał sprawozdania finansowe B za lata 2013 i 2014 oraz oceniał przedstawiony przez B w 2015 i 2016 roku program naprawczy dwukrotnie aktualizowany na lata 2015-2020 i 2016-2022. Zaskarżona decyzja podjęta została po analizie całego materiału dowodowego, który obejmował lata od 2013 do 2016 roku i dawał podstawy dla negatywnej oceny kondycji finansowej B z punktu widzenia groźby spłacania przez nią zobowiązań. Tym sposobem nie ma podstaw, aby twierdzić, jak to czynią skarżące kasacyjnie strony, że WSA przyjął i zaakceptował wadliwie ustalony, bo nieaktualny stan faktyczny sprawy. Prezentowana w skargach kasacyjnych argumentacja oparta jest na wybiórczych dowodach postępowania administracyjnego z 2014 roku bez uwzględnienia faktu, że w aktach sprawy znajdują się ocenione przez organ w decyzji dowody z lat 2015 i 2016, w tym m.in. zawarte przez B z innymi podmiotami umowy sprzedaży wierzytelności. Niekorzystna dla B ocena organu uzasadniająca ustanowienie zarządcy komisarycznego prawidłowo znalazła akceptację Sądu, który w zwięzłej formie wskazał na elementy istotne dla takiego rozstrzygnięcia, wskazując na te okoliczności, które czyniły groźbę zaprzestania spłacania zobowiązań uzasadnioną (str. 7 uzasadnienia wyroku). Podkreślić należy, że jak wynika z treści art. 73 ust. 1 cyt. ustawy, dla możliwości ustanowienia przez KNF zarządcy komisarycznego nie jest konieczne stwierdzenie rzeczywistego zaprzestania spłacania przez kasę zobowiązań, lecz jedynie powstanie takiego zagrożenia, zaś ocena prawdopodobieństwa i skali istnienia ryzyka zaprzestania spłacania zobowiązań należy do Komisji Nadzoru Finansowego, która obowiązana jest zestawić stwierdzone zagrożenie z wynikającym z art. 2 ustawy o nadzorze obowiązkiem zapewnienia przez ten organ ochrony interesu publicznego, wyrażającym się zapewnieniem prawidłowego i bezpiecznego funkcjonowania rynku finansowego. Uzyskany w wyniku zestawienia interesu kasy i interesu publicznego, o którym mowa wyżej, wynik może dać podstawę dla zastosowania środka nadzoru o prewencyjnym w istocie charakterze, jakim jest ustanowienie zarządcy komisarycznego na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy o s.k.o.k. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż działania KNF we wskazanym zakresie nie naruszały prawa, a przedłożenie interesu publicznego nad słuszny interes B znajdowało uzasadnienie w zgromadzonych i prawidłowo ocenionych dowodach. Słuszna zatem jest ocena Sądu, iż granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone. Na wynik sprawy nie mogą mieć wpływu uwagi co do braku skuteczności działań zarządcy komisarycznego, stąd zarzut naruszenia przez Sąd art. 106 § 4 p.p.s.a. jest nieuzasadniony. Niezasadny jest również, pozbawiony uzasadnienia co do istotnego wpływu naruszenia na wynik sprawy, zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a.; wyjaśnienia WSA nieuwzględnienia wniosku dowodowego są dostatecznie przekonujące. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości odstąpiono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. z uwagi na szczególną sytuację skarżącej.