III SA/Kr 933/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie: WSA Hanna Knysiak-Sudyka WSA Janusz Kasprzycki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi W. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 czerwca 2020 r. ([...]) w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji UZASADNIENIE Uzasadnienie: Zaskarżoną przez W. H. (zwanego dalej skarżącym) decyzją z dnia 19 czerwca 2020 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 17, art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 111, zwanej dalej ustawą o świadczeniach rodzinnych), rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych oraz zakresu informacji, jakie maja być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczenia rodzinnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1466) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] 2020 r. znak: [...], o odmowie przyznania skarżącemu od dnia 1 września 2019 r. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem, który wpłynął do organu w dniu 30 września 2019 r., skarżący zwrócił się o przyznanie mu świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad bratem. Decyzją z dnia [...] 2019 r., znak: [...], Burmistrz odmówił przyznania skarżącemu od dnia 1 września 2019 r. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Decyzją z dnia 23 grudnia 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. Kolegium stanęło na stanowisku, że organ pierwszej instancji oparł decyzję odmowną jedynie o przesłankę braku wskazania, czy niepełnosprawność powstała przed ukończeniem 18 roku życia. Tymczasem zgodnie z obowiązującą i jednolitą linią orzeczniczą, przedstawiona kwestia nie jest podstawą do odmowy przyznania świadczenia. Podniesiono, że w sprawie nie przeprowadzono żadnego postępowania wyjaśniającego celem ustalenia pozostałych przesłanek przyznania świadczenia, a w aktach sprawy brak jest dokumentów, z których wynika, czy wnioskodawca zrezygnował z zatrudnienia w związku z niepełnosprawnością brata. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ pierwszej instancji – Burmistrz - decyzją z dnia [...] 2020 r., znak: [...], orzekł o odmowie przyznania skarżącemu od dnia 1 września 2019 r. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że zgodnie z zaleceniami SKO przeprowadzono dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w ramach którego w dniu 10 lutego 2020 r. przeprowadzono wywiad środowiskowy. W trakcie wywiadu skarżący złożył oświadczenie, że od 1992 r. po ostatnim zatrudnieniu nie podjął już pracy, ponieważ jego brat – B. H. - wymaga pomocy osób trzecich z uwagi na stan zdrowia. Wspólnie z matką M. H. dzielił opiekę nad bratem, a w wolnych chwilach" podejmował pracę dorywczą. Oświadczył, że obecnie jego matka ma 84 lata i sama potrzebuje pomocy i wsparcia; choruje na liczne choroby przewlekłe. Chociaż nie posiada orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, matka B. H. nie jest w stanie sprawować opieki nad niepełnosprawnym synem. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, że B. H. wymaga stałej opieki i pomocy osób drugich, jak np. pomoc w czynnościach higienicznych, ubieraniu się itd. Organ pierwszej instancji powołując się na art. 17 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 a ustawy o świadczeniach rodzinnych ustalił, że w przedmiotowej sprawie nie jest spełniona przesłanka ustawowa do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Ustawodawca w art. 17 ust. 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych uzależnia przyznanie świadczenia osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4 ustawy, gdy łącznie spełnione są warunki wskazane w art. 17 ust. 1 a. W związku z powyższym, zdaniem organu pierwszej instancji to matka B. H. ma obowiązek i prawo w pierwszej kolejności ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne, gdyż nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Na uzasadnienie swego stanowiska organ pierwszej instancji powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. akt l OSK 198/12. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że opiekuje się bratem, który do codziennej egzystencji potrzebuje stałej pomocy. Wskazał, że ani matka, ani siostra B. H. (która ma swoją rodzinę i mieszka w innej miejscowości) nie są w stanie zapewnić mu opieki. Taka opiekę jest w stanie zapewnić bratu skarżący, który jak podał, z uwagi na zakres opieki nie jest w stanie podjąć jakiejkolwiek pracy. Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia SKO przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazało, że przesłankami przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych są: sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, wymagającym stałej pielęgnacji i niepodejmowanie z tego powodu pracy. Celem instytucji świadczenia pielęgnacyjnego jest udzielenie materialnego wsparcia osobom, które rezygnują z aktywności zawodowej, by opiekować się osobą niepełnosprawną. Świadczenie pielęgnacyjne ma zatem zastąpić dochód, wynikający ze świadczenia pracy, której nie może podjąć osoba pielęgnująca. Zarówno osoba sprawująca opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem, jak też osoba opiekująca się innym członkiem rodziny, wobec którego obciążona jest obowiązkiem alimentacyjnym, wypełniają zobowiązanie o charakterze prawnorodzinnym, którego źródłem są przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Obydwie te kategorie osób rezygnują, w związku z realizacją tego obowiązku z podjęcia lub kontynuowania zatrudnienia. Wskazało dalej, że w myśl art. 128 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy przewiduje, że "obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo". Przepis powyższy jednoznacznie wskazuje, iż obowiązek alimentacyjny ciąży jedynie na osobach spokrewnionych w linii prostej oraz rodzeństwie. Zgodnie z art. 129 § 1 k. r. o. "obowiązek alimentacyjny obciąża zstępnych przed wstępnymi, a wstępnych przed rodzeństwem; jeżeli jest kilku zstępnych lub wstępnych - obciąża bliższych stopniem przed dalszymi". W sytuacji braku wstępnych i zstępnych, obowiązek alimentacyjny obciąża rodzeństwo. W niniejszej sprawie, zatem obowiązek ten może dotyczyć pod pewnymi warunkami skarżącego względem jego brata B. H. Zgodnie z orzeczeniem z dnia 5 listopada 1992 r. Obwodowej Komisji do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia nr [...] w W B. H. został zaliczony do pierwszej grupy inwalidzkiej. W trakcie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego z dnia 10 lutego 2020 r. skarżący złożył oświadczenie, że od 1992 r. po ostatnim zatrudnieniu nie podjął już pracy, ponieważ brat B. H. wymagał pomocy innych osób z uwagi na stan zdrowia. Zaczął wspólnie z matką M. H. dzielić opiekę nad bratem. W "wolnych chwilach" podejmował pracę dorywczą. Oświadczył również, że matka ma 84 lata i sama potrzebuje pomocy i wsparcia osób drugich. Pozostaje pod opieką lekarza rodzinnego, z powodu licznych chorób przewlekłych. M. H. złożyła oświadczenie, że nie jest w stanie sprawować opieki nad niepełnosprawnym synem. Jednak nie posiada orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Z przeprowadzonego wywiadu wynika, że B. H. wymaga stałej opieki i pomocy osób drugich, jak np. pomoc w czynnościach higienicznych ubraniu się itd., dlatego potrzebna jest pomoc skarżącego. W tym stanie sprawy organ pierwszej instancji, powołując się na art. 17 ust. 1 oraz 17 ust. 1 a wymienionej na wstępie ustawy o świadczeniach rodzinnych prawidłowo ustalił, że w przedmiotowej sprawie nie jest spełniona przesłanka ustawowa do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Ustawodawca w art. 17 ust. 1a ww. ustawy uzależnia przyznanie świadczenia osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, gdy łącznie spełnione są warunki wskazane w art. 17 ust. 1 a. W związku z powyższym to matka B. H. – M. H. - ma obowiązek i prawo w pierwszej kolejności ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne, gdyż nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu wydanym przez Przedsiębiorstwo [...] Spółka Akcyjna - A w K ul. R wynika, że skarżący przebywał przez pewien okres w 1990 r. na pracy eksportowej. Kolegium nie dało wiary oświadczeniom skarżącego, że od 1992 r. tj. przez 28 lat nie podejmował zatrudnienia z powodu opieki nad niepełnosprawnym bratem. Złożył oświadczenie, że podejmował się pracy dorywczej. Kolegium na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaliło, że co prawda skarżący pomagał w opiece nad bratem B. H., jednakże opiekę tę sprawowała matka M. H. Zdaniem Kolegium, z okoliczności sprawy wynika, że rezygnacja z zatrudnienia skarżącego nie miała bezpośredniego związku z opieką nad bratem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący zarzucił SKO naruszenie przepisów: - 17 ust. 1 a ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego błędną wykładnię, mającą istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie słusznego interesu Skarżącego, tj. konieczności sprawowania opieki nad niepełnosprawnym bratem, co wymaga dodatkowego nakładu pracy ze strony Skarżącego, mające wpływ na wynik sprawy; - art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania obywateli do władzy publicznej przez mechaniczne stosowanie prawa bez uwzględnienia zasad współżycia społecznego i dobra jednostki, a w szczególności osób niepełnosprawnych i ich opiekunów. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że matka B. H. z uwagi na swój zły stan zdrowia i podeszły wiek nie jest w stanie sprawować opieki nad niepełnosprawnym synem. W opinii skarżącego badanie możliwości sprawowania przez nią opieki nad synem nie powinno sprowadzać się tylko i wyłącznie do zbadania, czy legitymuje się ona orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, czy też nie, ale także do jej ogólnych predyspozycji, np. zdrowotnych. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał orzecznictwo sądów administracyjnych np. w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1319/20 czy sygn. akt I OSK 2831/19. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji przez orzekające w tej sprawie organy stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111, zwanej dalej ustawą o świadczeniach rodzinnych). Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji zatrudnienia 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Z kolei zgodnie z art. 17 ust. 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych osobom innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu, na których ciąży obowiązek alimentacyjny, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W niniejszej sprawie bezsporne jest, ze B. H. jest niezdolny do samodzielnej egzystencji, cierpi na porażenie czterokończynowe, po urazie kręgosłupa szyjnego w 1986 r. Do 1992 r. opiekę nad B. H. sprawowała jego matka M. H. Z oświadczenia M. H. wynika, że w chwili obecnej nie jest w stanie sprawować opieki nad chorym synem, ponieważ ma 84 lata, jest schorowana i sama potrzebuje opieki osób trzecich. Skarżący nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z akt sprawy wynika, że faktyczną opiekę nad B. H. sprawuje skarżący, ponieważ matka wymagającego opieki nie jest w stanie jej sprawować z uwagi na podeszły wiek i liczne choroby. Nadto M. H. sama potrzebuje pomocy osób trzecich (k. 56 i 57 akt adm.). Ze zgromadzonych dokumentów wynika, że matka wymagającego opieki cierpi na liczne schorzenia w tym, co istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy zwyrodnienie stawów. Tymczasem wymagający opieki B. H. ma czterokończynowy niedowład i nie jest w stanie samodzielnie się poruszać. Ojciec wymagającego opieki B. H. nie żyje (k. 37 akt adm.). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do wykładni art. 17 ust. 1a pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Organy administracji publicznej stoją bowiem na stanowisku, że skoro matka wymagającego opieki B. H. żyje, skarżący jako jego brat, a więc zobowiązany w dalszej kolejności nie może korzystać z prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Nadto zdaniem organów administracji nie ma związku przyczynowego miedzy rezygnacją z zatrudnienia/niepodejmowaniem zatrudnienia, a sprawowaniem opieki nad chorym bratem przez skarżącego. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym wskazane regulacje należy odczytywać przez pryzmat zasad i wartości wyrażonych w Konstytucji RP, z uwzględnieniem celu tych unormowań, którym jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobom, które rzeczywiście sprawują opiekę nad bliskimi osobami niepełnosprawnymi i wymagającymi takiego wsparcia (wyroki z dnia: 5 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1062/14, 13 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1286/14, 21 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 829/16, 12 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 328/16 oraz 21 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 829/17 wszystkie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach orzeczenia.nsa.gov.pl). W art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych ustawodawca nawiązuje wprost do obowiązku alimentacyjnego, o którym mowa w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Nie można zatem pominąć treści art. 132 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgodnie z którym obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami. W tym kontekście wybranie przez ustawodawcę z kręgu osób zobowiązanych do alimentacji wyłącznie rodzica i umożliwienie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego innym osobom zobowiązanym do alimentacji tylko, w sytuacji gdy rodzice nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności narusza konstytucyjną zasadę równości i sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), a także godzi w konstytucyjne nakazy ochrony i opieki nad rodziną (art. 18 Konstytucji RP). Zauważyć również należy, że z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika, że na równi z rezygnacją z zatrudnienia należy traktować niepodejmowanie pracy. Organy administracji winny więc zbadać, czy w realiach niniejszej sprawy konieczność objęcia niepełnosprawnego brata opieką i zakres niezbędnej opieki uniemożliwiają skarżącemu podjęcie zatrudnienia. Wyraźnego podkreślenia wymaga przy tym, że ocena spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych powinna być dokonywana jako aktualna, to jest odnosząca się do czasu, w którym wnioskodawca wystąpił o przyznanie świadczenia. Zdaniem Sądu, istnienie związku przyczynowo - skutkowego powinno być badane na dzień rozstrzygania w oparciu o całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. Należy również zauważyć, że przepis art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie zakreśla żadnych ram czasowych, co do wykazania rezygnacji z zatrudnienia (czy też jego nie podejmowania) z powodu konieczności sprawowania opieki. Jest to świadczenie przyznawane na wniosek, od wnioskodawcy zależy więc, czy i w jakim czasie po wystąpieniu przesłanek do przyznania świadczenia o nie wystąpi. Nie ma podstaw do kwestionowania prawa strony do wyboru momentu, w którym chce wystąpić z wnioskiem o przyznanie przedmiotowego świadczenia (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 218/20). W ocenie Sądu kategoryczne twierdzenia organów obu instancji w tym zakresie nie mogą być uznane za prawidłowe. Bezsporne jest, że w latach poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie przedmiotowego świadczenia, skarżący świadczył pracę (k. 16 akt adm.), a następnie, jak podał pracował dorywczo, aby mógł pomagać matce w sprawowaniu opieki nad niepełnosprawnym synem, a bratem skarżącego. Nadto jak podał skarżący w ostatnim czasie stan zdrowia jego matki się pogorszył do tego stopnia, że nie jest w stanie sprawować opieki nad niepełnosprawnym synem. Ponownie rozpatrując wniosek skarżącego organy winny rozważyć, czy zakres sprawowanej opieki uniemożliwia skarżącemu podjęcie pracy zarobkowej czy też innego zatrudnienia. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że odebranie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego skarżącemu, w sytuacji ustalenia, iż sprawuje on faktyczną opiekę nad chorym bratem uniemożliwiającą podjęcie zatrudnienia i nałożenie obowiązku opieki na 84 letnią matkę, cierpiącą na choroby przewlekłe w imię literalnej wykładni powoływanych przepisów, pozostaje w całkowitej sprzeczności z opisanym wyżej celem ustawy i musi zostać ocenione jako rażąco niesprawiedliwe. Zważyć bowiem należy, że skarżący jest osobą obowiązaną do alimentacji względem wymagającego opieki brata, a w zaistniałych okolicznościach jedyną osobą zapewniającą realną pomoc. Z powyższych względów zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji podlegały uchyleniu. W ocenie Sądu organy naruszyły bowiem przepisy postępowania - art. 7, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez brak dokonania istotnych ustaleń faktycznych koniecznych do prawidłowego zastosowania art. 17 ust. 1 i ust. 1 a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, jak w sentencji.