III SA/Gl 388/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 14 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. – B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę [...] ([...]) zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE W dniu [...] r. pełnomocnik procesowy B. W. –B. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r., nr [...], orzekającą o odpowiedzialności podatkowej skarżącej, jako członka zarządu "A" Sp. z o. o. w T. za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług. Pismem procesowym z dnia [...] r., pełnomocnik strony skarżącej zawarł oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002, Nr 153, poz.1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. – Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Jednocześnie, postanowienie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 P.p.s.a.). Stosownie do regulacji zawartej w art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże sąd uzna cofniecie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie wpłynęło do akt pismo pełnomocnika procesowego strony skarżącej, zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi w przedmiotowej sprawie. W ocenie Sądu nie zachodzą w przedmiotowej sprawie negatywne przesłanki umorzenia postępowania sądowego na wniosek strony, określone w art. 60 zd. 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy postępowanie sądowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje podstawę w art. 232 § 1 pkt 1 lit. "a" P.p.s.a.