II OZ 1468/17

SENTENCJA Dnia 5 grudnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia U. M. i A.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 1331/16 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi U. M. i A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 1311/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Olsztynie, po rozpoznaniu wniosku U. M. i A. M. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w Olsztynie z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 2 listopada 2016 r. U.M. i A.M. złożyli do WSA w Olsztynie skargę na decyzję SKO w Olsztynie z dnia [...] września 2016 r. Nr [...], którą po rozpoznaniu odwołania strony, utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej wraz z przyłączami do zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na działce nr ew. [...] w obrębie [...], gm. [...]. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, obecnie: t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., Ppsa), a na wypadek gdyby organ nie uwzględnił tego wniosku, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa wniesiono o uwzględnienie tego wniosku przez sąd. W uzasadnieniu skargi strona nie przedstawiła argumentacji uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę SKO w Olsztynie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w skarżonej decyzji. Odnośnie złożonego przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Kolegium nie przedstawiło swojego stanowiska. Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że strona skarżąca nie wykazała, iż w przedmiotowej sprawie wykonanie decyzji organu odwoławczego w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, bądź też zachodzi w tym wypadku niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bowiem taka decyzja nie nadaje się do wykonania i wykonania takiego nie wymaga. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli A. i U. M., zarzucając mu: - naruszenie art. 61 § 3 Ppsa poprzez jego niezastosowanie wobec braku wystąpienia przesłanek materialnych, podczas gdy przepis ten wskazanych przesłanek nie przewiduje. W konsekwencji podniesionego zarzutu skarżący wnieśli o: - uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podnieśli, że na podstawie skarżonej decyzji organ nadzoru budowlanego jest zobligowany wydać orzeczenie nakazujące rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 Ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie mają racji skarżący podnosząc, że przepis art. 61 § 3 Ppsa nie przewiduje wystąpienia przesłanek materialnych, gdyż - co równie słusznie eksponował sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś (red.). Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 295; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 r. sygn. SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, t. 1). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Objęta skargą w niniejszej sprawie decyzja SKO w Olsztynie do takich aktów nie należy. Z tych też względów nie może strona skarżąca skutecznie wywodzić naruszenia w warunkach przedmiotowej sprawy art. 61 § 3 Ppsa, gdyż co do zasady cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne. Trafnie tym samym wskazał sąd pierwszej instancji, że skarżona decyzja z uwagi na jej charakter nie uzasadnia jej wstrzymania. W decyzji takiej nie można, bowiem odnaleźć takich praw i obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu, a tym samym nie zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa. Ponieważ prawidłowość oceny zaprezentowanej przez sąd pierwszej instancji nie została skutecznie podważona w rozpoznawanym zażaleniu, środek ten jako bezzasadny podlegał oddaleniu. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że skarżący w swojej skardze w ogóle nie uzasadnili wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a tymczasem to na stronie domagającej się udzielenia ochrony tymczasowej spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku. Taka argumentacja pojawiła się dopiero w zażaleniu na postanowienie WSA w Olsztynie, nie zmienia ona jednak postaci rzeczy, gdy idzie o charakter prawny zaskarżonej decyzji. Nietrafnie ponadto żalący się zarzucają sądowi wojewódzkiemu omyłkowe przywołanie przedmiotu sprawy administracyjnej rozstrzyganej przez SKO w Olsztynie, na co wskazuje treść rozstrzygnięcia organu I instancji – Wójta Gminy [...]. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.