I OSK 294/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 września 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 258/21 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do udostępnienia części nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 2 września 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 258/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do udostępnienia części nieruchomości. Skargą kasacyjną [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zaskarżyła powyższy wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak [...], wskazując na potrzebę uniknięcia niebezpieczeństwa wyrządzenia w mieniu skarżącej znacznej szkody w postaci zniszczenia upraw, ogrodzenia, urządzeń melioracyjnych i samego gruntu. Skarżąca wskazała, że co prawda w chwili obecnej [...] S.A. z siedzibą w [...] wykonała pewne prace na nieruchomości skarżącej, to jednak skarżącej niewiadome jest, jaka część pracy została wykonana, gdyż szczegółowy ich zakres nigdy nie został określony przez inwestora. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody zachodzi, kiedy wykaże się że grożąca szkoda nie będzie mogła być zrekompensowana, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W niniejszej sprawie wniosek [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty Koszalińskiego z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak [...], zobowiązującej skarżącą Spółkę, jako właściciela nieruchomości położonej w obrębie ewid. [...] gmina [...], oznaczonej jako działka ewid. nr [...], o powierzchni [...] ha, do udostępnienia jej części o powierzchni [...] m2 Spółce [...] S.A. z siedzibą w [...] w celu wykonania czynności związanych z remontem napowietrznej linii [...] kV relacji [...], polegających na wymianie przewodów roboczych na [...]. Na wstępie wyjaśnić należy, iż przedmiotem wstrzymania wykonania może być decyzja ostateczna organu odwoławczego – wstrzymanie decyzji odwoławczej bez wyraźnego odniesienia do decyzji pierwszoinstancyjnej nie może spowodować wykonania tej ostatniej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, mając na względzie przedmiot zaskarżonej decyzji, a także uzasadnienie rozpoznawanego wniosku, stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie w/w decyzji będzie skutkowało niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że skarżąca nie przedstawiła żadnych przekonujących dowodów, że skutki wywołane wykonaniem zaskarżonej decyzji spowodują znaczne szkody. Przy czym zwrócenia uwagi wymaga, że wykazanie takich szkód nie powinno sprawić skarżącej dużych trudności skoro – jak sama twierdzi – część prac została już wykonana. Ponadto nie można tracić z pola widzenia okoliczności, że w pkt 4a decyzji Starosty z dnia [...] sierpnia 2019 r. organ nałożył na [...] S.A. z siedzibą w [...] obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego (niezwłocznie po wykonaniu czynności), a jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego będzie niemożliwe albo spowoduje nadmierne trudności lub koszty – do zapłaty odszkodowania. We wniosku nie zostało natomiast wykazane, że niemożliwe będzie przywrócenie stanu pierwotnego objętej decyzją nieruchomości w przypadku ostatecznego uwzględnienia skargi. Tym samym stwierdzić należało, że skarżąca nie spełniła obowiązku wynikającego z art. 61 § 3 p.p.s.a., który nakłada na nią ciężar wykazania konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zwrócenia uwagi wymaga także, że utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją decyzja Starosty została wydana na podstawie art. 124b ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. 2018, poz. 2204 ze zm.). Zgodnie z jego treścią, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Z akt sprawy wynika, że brak wykonania niezwłocznego remontu spornej linii pociągnie za sobą ryzyko wystąpienia jej awarii, co spowoduje dalsze utrzymanie obecnie zawodnego zasilania odbiorców w energię elektryczną na terenie województwa zachodniopomorskiego, a zwłoka w wykonaniu tego remontu zagrozi zdrowiu lub życiu ludzkiemu z uwagi na przestarzałe i wyeksploatowane elementy linii. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zabezpieczenie energetyczne, jak również dbałość o bezpieczeństwo osób i mienia, są tymi wartościami, które przeważyć musiały nad nieuprawdopodobnionymi zagrożeniami i obawami skarżącej. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.