II SA/Bk 531/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. znak [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] marca 2019 r. znak [...], wydaną w wyniku wznowienia postępowania, którą odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] udzielającej Wojewódzkiemu Ośrodkowi Ruchu Drogowego w Ł. (dalej: WORD) pozwolenia na budowę placu manewrowo – egzaminacyjnego z infrastrukturą towarzyszącą. Z akt sprawy wynika, że decyzja z dnia [...] czerwca 2018 r. została wydana na wniosek WORD i dotyczy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę placu manewrowo – egzaminacyjnego z układem komunikacji kołowej i pieszej wraz z zagospodarowaniem terenu, budową urządzeń infrastruktury technicznej z elementami wyposażenia placu, budową dwóch wiat przystankowych, budową ogrodzenia, budową przyłącza kanalizacji deszczowej wraz doziemnymi instalacjami kanalizacji deszczowej, elektrycznej oraz oświetlenia zewnętrznego, a także przebudową części istniejącego budynku dydaktyczno- administracyjnego wraz z instalacjami wewnętrznymi na terenie położonym przy ulicy Z. w Ł. na działkach nr [...] oraz części działek nr [...], a także w części pasa drogowego (działka nr [...]). W postępowaniu, w którym wydano ww. decyzję poza wnioskodawcą nie brały udziału inne podmioty. Przed zatwierdzeniem projektu budowlanego inwestor przedłożył postanowienie RDOŚ z dnia [...] maja 2018 r., w którym stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 oraz pozwolenie P. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2018 r. na prowadzenie robót budowlanych. W uzasadnieniu pozwolenia na budowę wskazano, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach działek inwestycyjnych. Decyzja z dnia [...] czerwca 2018 r. o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna z dniem 27 czerwca 2018 r. W dniu 15 października 2018 r. do Urzędu Miejskiego w Ł. wpłynęło pismo A. W., w którym wskazał, że nie został poinformowany o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę na terenie WORD i nie mógł zgłosić uwag, mimo że jego działka sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji. Zawnioskował o ograniczenie hałasu związanego z ruchem pojazdów na terenie inwestycji (postawienie ekranów) oraz zabezpieczenie przed spalinami. Wskazał, że odległość między inwestycją a domem na jego działce to około 100 m, nadto na działce nr [...] od zachodniej strony placu manewrowego znajduje się łąka, a od południowej staw z rybami i ogród. Zwrócił uwagę, że teren inwestycji przylega do obszaru Natura 2000. W piśmie z dnia 17 października 2018 r. organ pierwszej instancji, traktując powyższe pismo jak wniosek o wznowienie postępowania, wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku przez określenie terminu, w którym dowiedział się o wydanej decyzji oraz do przedłożenia tytułu prawnego do działki sąsiadującej z inwestycją - w terminie 7 dni pod rygorem odmowy wznowienia postępowania. Wskazano art. 64 § 2 w związku z art. 148 § 1 i § 2 K.p.a. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca wyjaśnił, że o pozwoleniu na budowę dowiedział się od osób postronnych nie wcześniej niż 14 września 2018 r., jednak ani tej decyzji ani decyzji środowiskowej "dotychczas nie widział". Wskazał, że od czterdziestu lat faktycznie włada działką, co potwierdzają decyzje wymiarowe i inne dokumenty dostępne w Wydziale Finansowym UM w Ł. W testamencie sprzed 10 lat jest wymieniony jako współwłaściciel wraz z bratem nieobecnym w Polsce od 40 lat. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. Prezydent Miasta Ł. odmówił wznowienia postępowania wskazując, że z informacji uproszczonej z rejestru gruntów wynika, iż właścicielem działki nr [...] położonej w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji jest M. W., a wnioskodawca nie przedłożył tytułu prawnego do tej działki potwierdzającego jego spadkobranie po osobie wymienionej w rejestrze. Nadto, obszar oddziaływania zamyka się w granicach działki inwestycyjnej. Powyższe postanowienie zostało uchylone przez Wojewodę P. w dniu [...] grudnia 2018 r. po rozpoznaniu zażalenia, do którego A. W. załączył kserokopię testamentu notarialnego z dnia 10 maja 2000 r. Wojewoda zalecił wyjaśnienie jakich czynności A. W. żąda od organu i w jakim trybie administracyjnym (wznowienia czy stwierdzenia nieważności). Wnioskodawca w piśmie z dnia 11 lutego 2019 r. wskazał, że został pominięty przez organ jako strona, zaś wady decyzji wskazują, że mogą zachodzić przesłanki zarówno do stwierdzenia nieważności decyzji jak i do wznowienia postępowania. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2019 r. Prezydent Miasta Ł. wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a następnie decyzją z dnia [...] marca 2019 r. - orzekając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - odmówił uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ ustalił, że wniosek o wznowienie wpłynął z zachowaniem terminu, jednakże wnioskodawca nie wskazał własnego tytułu prawnego do działki nr [...]. Nie przedstawił postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku ani aktu poświadczenia dziedziczenia. Brak jest, w ocenie organu pierwszej instancji, podstaw do ustalenia, że jest on spadkobiercą po M. W., bowiem nie przedłożył testamentu, na który się powołuje. Organ wskazał na art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), dalej: P.b. i określony krąg podmiotów mogących być stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Prezydent wyjaśnił, że z projektu budowlanego inwestycji wynika zamykanie się obszaru jej oddziaływania w granicach działek inwestycyjnych; inwestycja nie wprowadza żadnych ograniczeń w użytkowaniu lub zagospodarowaniu działek sąsiednich; wnioskodawca nie poparł żadnymi argumentacji twierdzeń, że inwestycja wywoła uciążliwą emisję spalin czy hałas; inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z regulacjami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej Łomży z dnia 24 czerwca 2015 r. nr 62/XI/15), który sporny teren przeznacza pod zabudowę usługową (symbol D4U) oraz zabudowę usługową z zielenią urządzoną (symbol D3U, ZU). Jak wskazał Prezydent, w planie zdefiniowano, że usługi powinny być działalnością o nieuciążliwym charakterze, niezakłócającym funkcji mieszkaniowej i niepowodującym przekroczenia dopuszczalnych standardów jakości środowiska określonych w przepisach odrębnych. W tym zaś zakresie wypowiedział się przed wydaniem pozwolenia na budowę organ właściwy w sprawie ochrony środowiska (RDOŚ). Odwołanie od powyższej decyzji złożył A. W., który zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na odmowie przyznania statusu strony postępowania, podczas gdy jest nie tylko spadkobiercą nieruchomości, ale od 40 lat jest posiadaczem samoistnym i użytkownikiem płacącym podatki; - błąd polegający na zaniechaniu ustalenia stron postępowania i niewezwanie użytkowników i właścicieli nieruchomości sąsiednich do udziału w postępowaniu; - naruszenie art. 30 § 5 K.p.a. poprzez niezawiadomienie osób sprawujących zarząd majątkiem masy spadkowej, co było podstawą żądania wznowienia postępowania; - błąd polegający na ustaleniu zamknięcia obszaru odziaływania inwestycji w granicach działek inwestycyjnych. Zdaniem odwołującego się, postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku jest orzeczeniem deklaratoryjnym, potwierdzającym stan prawny wcześniej zaistniały wynikający z testamentu będącego aktem pierwotnym. Nabycie spadku następuje bowiem z mocy prawa. Organ powinien odszukać właściciela lub spadkobierców nieruchomości sąsiadującej z inwestycją, a w ostatecznym wypadku spowodować ustanowienie kuratora. Wskazał również na regulację art. 30 § 5 K.p.a., z której - w jego ocenie - wynika, że jeśli istnieje osoba sprawująca zarząd spadkiem, to nie jest niezbędne ustanowienie kuratora. Zwrócił uwagę na konieczność przeprowadzenia oględzin celem zbadania natężenia hałasu i emisji spalin wywołanych działalnością inwestycji, co doprowadziłoby do prawidłowego ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie. Wskazał, że organ błędnie ustalił niezabudowany charakter działki sąsiedniej, podczas gdy znajduje się na niej budynek mieszkalny oraz budynki gospodarcze, zaś przy granicy działki inwestycyjnej jest ogródek warzywny oraz staw hodowlany. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, zobowiązując uprzednio wnioskodawcę do przedłożenia postanowienia lub dokumentu, który poświadczałby prawo do spadku z tytułu dziedziczenia oraz po uzyskaniu od wnioskodawcy informacji, że przedłożony do akt testament dowodzi w sposób wystarczający praw do spadku. Zdaniem Wojewody, strony postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 P.b., który stanowi lex specialis wobec art. 28 K.p.a., ale nie wyłącza jego stosowania. Przymiot strony posiada podmiot, którego działka może znaleźć się w obszarze negatywnego oddziaływania projektowanego obiektu. Wnioskodawca nie przedłożył tytułu prawnego do działki nr [...] wykazującego jego spadkobranie po M. W. wskazanej w ewidencji gruntów jako właścicielka działki. Wojewoda wskazał na regulację art. 1025 § 2 i art. 1027 K.c., wprowadzające domniemanie ustawowe wykazania wobec osób trzecich swoich praw do dziedziczenia tylko postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku oraz aktem poświadczenia dziedziczenia. Brak przedłożenia takich dokumentów, w ocenie organu odwoławczego, jest równoznaczny z niemożliwością uznania spadkobierców. Odnośnie regulacji art. 30 §5 K.p.a. Wojewoda wskazał, że postępowanie o wznowienie prowadzone na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. prowadzone jest wyłącznie na żądanie konkretnej strony. Ustalenie braku przymiotu strony wyklucza konieczność badania prawidłowości wydanej decyzji co do istoty oraz powoduje bezzasadność zarzutu co do oddziaływania inwestycji poza obszarem, na którym została zaprojektowana. Skargę na decyzję Wojewody złożył do sądu administracyjnego A. W. Zarzucił: - naruszenie art. 28 P.b. i art. 27 K.p.a. polegające na odmowie przyznania statusu strony i niewezwanie go oraz innych użytkowników i właścicieli nieruchomości sąsiednich do udziału w postępowaniu na prawach strony, co było skutkiem niedołożenia należytej staranności w poszukiwaniu właścicieli nieruchomości sąsiadujących z działka inwestycyjną; - naruszenie art. 30 § 5 K.p.a. poprzez niezawiadomienie osób sprawujących "zarząd" majątkiem spadkowym, co było podstawą do żądania wznowienia postępowania; - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu zamknięcia obszaru inwestycji w granicach działek inwestycyjnych i ustaleniu, że inwestycja nie wprowadza żadnych ograniczeń w użytkowaniu lub zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich; - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżący nie był stroną podczas gdy od 40 lat jest w posiadaniu samoistnym nieruchomości, co uprawnia go do udziału w postępowaniu w charakterze strony. Uzasadnienie skargi zawiera powtórzenie argumentacji odwołania. Dodatkowo skarżący wskazał, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów dotyczących niezgodności inwestycji z planem miejscowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 12 sierpnia 2019 r. skarżący doprecyzował, że istotą sporu jest niedochowanie należytej staranności w ustaleniu stron postępowania, co umożliwiłoby zgłoszenie zastrzeżeń, w tym postulatu ustawienia ekranów i zgłoszenie żądania z art. 241 K.p.a. Podczas rozprawy w dniu 17 października 2019 r. skarżący wyjaśnił, że nie złożył wniosku o stwierdzenie nabycia spadku, gdyż oczekuje na przyjazd brata przebywającego w Ameryce. W jego ocenie, tylko on i brat są współwłaścicielami działki. Jest jeszcze siostra, ale nie została ujęta w testamencie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu wznowionym na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeśli strona nie brała w nim udziału bez własnej winy. Przesłankami formalnymi warunkującymi wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.) jest: wskazanie ustawowej podstawy wznowienia wymienionej w art. 145 § 1 pkt 1 – 8 K.p.a. oraz zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Żądanie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. powinno pochodzić od podmiotu, który wykaże swój interes prawny w sprawie oraz żądanie to powinno zostać złożone nie później niż w terminie jednego miesiąca od dnia dowiedzenia się o decyzji (art. 148 § 1 i 2 K.p.a.). Utrwalone jest w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, zgodnie z którym jeśli powstaną wątpliwości odnośnie tego, czy wniosek pochodzi od strony postępowania, rozstrzygnięcie tej kwestii następuje po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (vide wyrok z dnia 5 kwietnia 2017 r., I OSK 2214/16 oraz wyrok z dnia 26 czerwca 2019 r. w sprawie II SA/Gd 63/19, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako CBOSA). W sprawie niniejszej w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji wyjaśniono, że wniosek A. W. z dnia 15 października 2018 r. stanowi żądanie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz że został złożony w terminie miesięcznym od dnia, kiedy skarżący dowiedział się o ostatecznym pozwoleniu na budowę (vide pisma z dnia 29 października 2018 r. oraz z dnia 11 lutego 2019 r., k. 21 i 30 akt adm.). Ustalenie tych faktów jest bezsporne między stronami postępowania oraz nie budzi wątpliwości sądu. W dalszej kolejności należało ustalić, czy podanie o wznowienie pochodzi od strony postępowania. Kontrolowane postępowanie nadzwyczajne dotyczy ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie do treści art. 3 pkt 20 P.b., obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Aby więc dowieść przymiotu strony postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę należy przede wszystkim wykazać się zakwalifikowaniem do ww. kręgu podmiotów (stroną może być tylko właściciel, użytkownik wieczysty, zarządca nieruchomości) oraz położeniem nieruchomości (do której wnioskodawca posiada tytuł prawny wyżej wymieniony) w obszarze oddziaływania obiektu inwestycyjnego. Natomiast status strony postępowania nie przysługuje, zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b., podmiotom faktycznie władającym nieruchomością lub posiadającym nieruchomość na zasadzie stosunków o charakterze obligacyjnym, chyba że zakres stosunku obligacyjnego będzie uprawniał do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 11 P.b., prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika z tytułu prawnego mającego oparcie w prawie własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych (vide A. Kosicki, komentarz do art. 28 P.b. pod red. A. Plucińskiej – Filipowicz oraz M. Wierzbowskiego, System Informacji Prawnej LexOmega, stan prawny 1 września 2019 r.). Zdaniem sądu, trafnie organy ustaliły, że skarżący nie wykazał się jakimkolwiek tytułem prawnym do działki nr [...] bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, co już wstępnie wyklucza możliwość uznania go za pominiętą stroną a w dalszej kolejności możliwość oceny naruszenia jego interesu prawnego w ramach przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Skarżący nie wykazał się tytułem własności czy tytułem użytkowania wieczystego do działki. Trafnie Wojewoda wskazał na art. 1027 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym względem osoby trzeciej, która nie rości sobie praw do spadku z tytułu dziedziczenia, spadkobierca może udowodnić swoje prawa wynikające z dziedziczenia tylko stwierdzeniem nabycia spadku albo zarejestrowanym aktem poświadczenia dziedziczenia. Takich dokumentów skarżący nie przedłożył. Co prawda przedłożył kserokopię testamentu, w którym osoba wykazana w ewidencji gruntów jako właściciel działki nr [...] powołuje skarżącego i jego brata do spadku, ale testament jest sprzed ponad dziewięciu lat (sporządzony 10 maja 2000 r.) i dowodzi jedynie prawdopodobieństwa dziedziczenia przez skarżącego i jego brata, natomiast nie przesądza w sposób prawem przewidziany, że w chwili obecnej są spadkobiercami testatora. Tymczasem status strony postępowania wywodzony ze spadkobrania nie może opierać się na prawdopodobieństwie dziedziczenia, ale powinien znajdować potwierdzenie w postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku (art. 669 Kodeksu postępowania cywilnego) lub akcie poświadczenia dziedziczenia, sporządzonym przez notariusza na podstawie art. 95a ustawy Prawo o notariacie. Trafnie co prawda wskazuje skarżący, że obydwa te dokumenty mają charakter deklaratoryjny, gdyż przejście praw i obowiązków majątkowych zmarłego następuje z chwilą śmierci spadkodawcy (art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego), jednak dla wykazania następstwa prawnego pod tytułem ogólnym (dziedziczenie) nie wystarczy wskazanie okoliczności, z których dziedziczenie wynika, ale wyłącznie w jakimś stopniu prawdopodobieństwa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I OSK 1577/14 powołując regulacje art. 1025 § 2 oraz art. 1027 K.c., niedopuszczalne jest przyjmowanie domniemania posiadania interesu prawnego w sprawie (a w konsekwencji przymiotu strony), poprzez rozstrzyganie wątpliwości na korzyść jednostki wnoszącej podanie przy braku dokumentu stwierdzającego nabycie spadku (prawomocnego postanowienia sądu lub aktu poświadczenia dziedziczenia). Dopiero wykazanie następstwa prawnego w sposób wyżej wskazany jest podstawą legitymacji do bycia stroną postępowania (vide także wyrok w sprawie I OSK 68/16, CBOSA). Skarżący w sprawie niniejszej takich dokumentów nie przedłożył, co wyklucza uznanie go za uprawnionego do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania z powołaniem się na art. 28 ust. 2 P.b. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 30 § 5 K.p.a., zgodnie z którym w sprawach dotyczących spadków nieobjętych jako strony działają osoby sprawujące zarząd majątkiem masy spadkowej, a w ich braku - kurator wyznaczony przez sąd na wniosek organu administracji publicznej. Przepis ten nie może być stosowany w oderwaniu od poprzedzających go paragrafów art. 30 K.p.a., a w szczególności § 4, zgodnie z którym w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Treść art. 30 § 4 i § 5 K.p.a. wskazuje, że przepisy te znajdują zastosowanie w razie śmierci strony w toku postępowania. W sprawie niniejszej taka sytuacja nie wystąpiła. W orzecznictwie wskazuje się nadto, że przepis art. 30 § 5 K.p.a. przyznaje wyłącznie uprawnienie procesowe a nie materialne. Jak wskazał NSA w sprawie I OSK 1123/11, z treści art. 30 § 4 K.p.a. wynika, że w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony "w toku postępowania" na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni, ale "Następstwo procesowe w tym znaczeniu odnosi się więc tylko do zakończenia prowadzonego już postępowania przed właściwym organem". NSA także wyjaśnił w sprawie I OSK 148/11, że "Konstrukcja przyjęta w art. 30 § 5 pozwala na kontynuowanie postępowania w przypadku śmierci strony oraz braku jej następców prawnych. Nie chodzi tu o problem wezwania następców prawnych do udziału w postępowaniu, ale o sytuację, w której zamiast sukcesora działa zastępca procesowy (przedstawiciel ustawowy umocowany przepisami prawa administracyjnego)". Podzielając w całości powyższe stanowisko wskazać należy w sprawie niniejszej, że wnioskodawca wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., gdy żądanie wznowienia następuje odnośnie postępowania, w którym krąg stron jest ustalany na podstawie art. 28 ust. 2 K.p.a., nie może wywodzić swojego interesu prawnego z faktu sprawowania faktycznego zarządu majątkiem spadkowym. Przepis art. 28 ust. 2 P.b. wymaga legitymacji materialnoprawnej do bycia stroną postępowania (opartej na prawie a nie na faktycznym władaniu, choćby było długotrwałe i związane z prawdopodobieństwem dziedziczenia). Skarżący nie wykazał również, aby uprawnienie do bycia stroną postępowania znajdowało w jego przypadku umocowanie w sprawowaniu zarządu wskazanego w art. 28 ust. 2 P.b. Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu, zarząd wymieniony w art. 28 ust. 2 P.b. powinien mieć charakter prawny a nie faktyczny, tzn. powinien być to zarząd będący nośnikiem prawa do bycia stroną a nie zarząd polegający wyłącznie na administrowaniu. Zarząd prawny może wynikać z ustanowienia trwałego zarządu (art. 43-50 ustawy o gospodarce nieruchomościami), z ustanowienia na podstawie umowy zawartej z właścicielem obiektu (zarząd powierzony – rozdział 4 ustawy o własności lokali), z umowy o ustanowienie prawa użytkowania - art. 251 Kodeksu cywilnego (vide komentarz Lex do art. 28 ust. 2 P.b., wyżej wskazany). Cech takiego zarządu nie posiada faktyczne dysponowanie działką nr [...] przez skarżącego. Bezzasadny jest zarzut nieuprawnionego odstąpienia przez organ od ustalenia wszystkich właścicieli nieruchomości sąsiadujących z inwestycją celem zapewnienia im przymiotu strony postępowania. Utrwalone jest w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, zgodnie z którym tylko podmiot, który uznaje, że bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu, jest uprawniony do podnoszenia zarzutu z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać (vide wyroki NSA w sprawach II OSK 420/19 oraz II OSK 1259/17, CBOSA). Oznacza to, że tylko od woli innych podmiotów zależy, czy będą żądać wznowienia postępowania, zaś organ prowadzący postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie ma obowiązku tych innych podmiotów poszukiwać. Nie zasługują na uwzględnienie pozostałe zarzuty skargi, bowiem dotyczą one kwestii obszaru oddziaływania inwestycji (emisja spalin i hałasu) i jej zgodności z prawem miejscowym. Są to zagadnienia merytoryczne, których ocena nie jest możliwa przy ustaleniu jak w sprawie niniejszej, że skarżący nie wykazał tytułu prawnego do nieruchomości sąsiedniej. Na marginesie jedynie sąd zauważa, że inwestycja w fazie eksploatacji również podlega ocenie z punktu widzenia przestrzegania norm prawnych odnoszących się do dopuszczalnych wartości hałasu. Sąd z urzędu natomiast dostrzega, że istnieje wątpliwość co do sposobu zakończenia wznowionego postępowania, gdy po wznowieniu okazało się, że podmiot wnoszący żądanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie posiada przymiotu strony. W uzasadnieniu wyroku w sprawie II OSK 2509/10 wskazano, że ustalenie takie powinno skutkować wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., tj. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z uwagi na brak podstawy do wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (vide także wyroki w sprawach II OSK 1286/09, II OSK 1406/10 oraz powoływany przez NSA komentarz do K.p.a. autorstwa M. Jaśkowskiej i A. Wróbla, Zakamycze 2005, s. 882). Z kolei w wyroku w sprawie II OSK 2214/16 (wyżej cytowanym) NSA wskazał, że w takiej sytuacji wznowione postępowania należy umorzyć na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. z uwagi na bezprzedmiotowość o charakterze podmiotowym. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą przychyla się do stanowiska zaprezentowanego w wyroku w sprawie II OSK 2214/16. Zauważyć jednak należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: P.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną decyzję gdy stwierdzi naruszenie prawa procesowego, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem sądu, z takim uchybieniem w sprawie niniejszej nie mamy do czynienia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyczerpująco wyjaśnia powody utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji i powody te znajdują oparcie w przepisach prawa. W efekcie, wynik sprawy rozumiany jako rozstrzygnięcie o posiadaniu przez skarżącego interesu prawnego, a w dalszej kolejności o wystąpieniu przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. został przez organ prawidłowo zidentyfikowany, wyjaśniony i rozpoznany. Tak rozumiany "wynik sprawy" odkodowany w zaskarżonej decyzji nie narusza prawa. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.