II OSK 1479/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie sędzia NSA Zdzisław Kostka /spr./ sędzia NSA Małgorzata Stahl Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Po 1428/05 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] października 2005 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych postanawia: odrzucić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie II SA/Po 1428/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę skarżącego A. S. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z [...] października 2005 r. o uchyleniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gnieźnie z [...] sierpnia 2005 r. i przekazaniu temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że H. W., zamieszkująca w lokalu nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w G. pismem z 12 grudnia 2002 r. zwróciła się do miejscowego organu nadzoru budowlanego z prośbą o interwencję w związku z umieszczeniem przez A. S., zajmującego lokal nr [...], w kanale wentylacyjnym przewodów do odprowadzania spalin z ogrzewania gazowego. Rozstrzygając sprawę po raz pierwszy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gnieźnie decyzją z 6 maja 2003 r., wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nakazał administratorowi budynku Grzegorzowi Mirosławowi (zajmującemu lokal nr 5) "usunąć nieprawidłowe podłączenie do przewodu kominowego w mieszkaniu Pani H. W.". Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, rozpatrujący sprawę na skutek odwołania wniesionego przez A. S., uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia celem wyjaśnienia zarzutów zawartych w odwołaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Po 1444/03 oddalił skargę H. W. od tej decyzji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gnieźnie decyzją z [...] sierpnia 2005 r., powołując się na art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nakazał G. M. wykonanie w określonym terminie prawidłowego podłączenia do przewodu kominowego wentylacji lokalu nr [...] i kotła gazowego w lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w G.. Odwołanie od tej decyzji wniósł skarżący A. S.. Rozpoznając odwołanie skarżącego Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji decyzją z dnia [...] października 2005 r. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gnieźnie z [...] sierpnia 2005 r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W skardze skarżący A. S. sprzeciwił się przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Gnieźnie, bowiem osoba pełniąca tą funkcję "wykonywała w tej nieruchomości czynności biegłego, za które pobierała wynagrodzenie", a to może mieć wpływ na "bezstronność postępowania". Sąd pierwszej instancji, oddalając skargę uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, gdyż sprawa wymaga uzupełnienia materiału dowodowego. W szczególności wobec tego, że organ pierwszej instancji powoływał się na art. 66 Prawa budowlanego, wyjaśnienia wymaga, kto jest właścicielem domu przy ul. [...] nr [...]. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, jeżeli jest znany właściciel nieruchomości lub jej użytkownik wieczysty, to do tych podmiotów powinny być kierowane nakazy wskazane w art. 66 Prawa budowlanego. Jeżeli zaś chodzi o rozumienie pojęcia "zarządcy", to w ocenie tego Sądu jest nim podmiot posiadający na podstawie decyzji administracyjnej prawo trwałego zarządu przewidziane ustawą o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem Sądu pierwszej instancji "zarządcą" w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego nie jest administrator budynku, wykonujący tą funkcję na podstawie umowy z współwłaścicielami albo wspólnotą mieszkaniową. W związku z tym Sąd pierwszej instancji wskazał, że w toku dalszego postępowania organ pierwszej instancji powinien ustalić właściciela lub wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, bowiem oni będą stroną postępowania i adresatami decyzji wydanej na podstawie art. 66 Prawa budowlanego. Jeżeli natomiast w budynku mieszkalnym funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa, to obowiązki te powinny być nałożone na ten podmiot. Odnosząc się do zarzutu braku bezstronności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gnieźnie L. D., Sąd pierwszej instancji wskazał, że w aktach administracyjnych znajduje się postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2006 r. o odmowie jego wyłączenia od załatwienia "spraw dotyczących budynku położonego przy ul. [...] w G.". Poza rozstrzygnięciem o oddaleniu skargi Sąd pierwszej instancji zawarł w wyroku rozstrzygnięcie dotyczące przyznania od Skarbu Państwa wynagrodzenia radcy prawnemu zastępującemu skarżącego w ramach prawa pomocy. Rozstrzygnięcie o oddaleniu skargi Sąd umieścił w punkcie pierwszym wyroku, a rozstrzygnięcie w przedmiocie wynagrodzenia radcy prawnego w punkcie drugim. Skargę kasacyjną od zaskarżonego wyroku wniósł osobiście skarżący A. S., który jest radcą prawnym. W skardze kasacyjnej nie sformułowano podstaw zgodnie z treścią art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie wskazano też jakie przepisy zostały naruszone. Skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji w punkcie pierwszym. Nadto wniósł o zwrócenie się do Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją "zasady jednoinstancyjnego rozpoznawania wniosku o wyłączenie PINB". Wniósł też o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zwrotu 5 zł poniesionych tytułem kosztów postępowania administracyjnego. Uzasadniając skargę kasacyjną skarżący zarzucił, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał jego skargi. Twierdził, że jej osnową było to, że Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, uchylając decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania, mianowicie 5 zł opłaty skarbowej. Skarżący stwierdził, że niedopuszczalne w państwie prawa jest to, że nie są zwracane koszty tylko dlatego, że dotyczy to organu państwowego oraz że niezgodne z Konstytucją jest to, że koszty te pokrywa Skarb Państwa a nie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Skarżący zarzucił, że Sąd pierwszej instancji "nie zawiadomił w ramach sygnalizacji o uchybieniach nadzoru budowlanego". "Sędziowie wykazali – jak napisał – olbrzymią wiedzę i doświadczenie, pominęli tylko rzecz niewygodną – obowiązek zapłaty kosztów przez PINB". W końcu stwierdził, że uważa, iż jednoinstancyjność rozpoznawania wniosku o wyłączenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest niezgodna z Konstytucją. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu, ponieważ nie spełnia wymogów przewidzianych w przepisach prawa. Zgodnie z art. 176 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia, oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany to istotne elementy skargi kasacyjnej, właściwe tylko temu pismu procesowemu, których braku nie można usunąć w trybie właściwym do usuwania braków formalnych, co powoduje, że pozbawiona jednego z tych elementów skarga kasacyjna, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 lub 180 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawy skargi kasacyjnej wymieniono w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawy skargi kasacyjnej to jeden z elementów określających granice skargi kasacyjnej, którymi sąd drugiej instancji, w myśl art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest związany. Formułując podstawy skargi kasacyjnej należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, które w ocenie skarżącego zostały naruszone. Bez wskazania konkretnych przepisów prawa nie można mówić o prawidłowo przytoczonych podstawach kasacyjnych. W rozpoznawanej sprawie wnoszący skargę kasacyjną nie wskazał żadnego przepisu prawa, który miałby być naruszony. Ze skargi kasacyjnej wynika, że skarżący uważa, iż Sąd pierwszej instancji popełnił błąd, gdyż nie uchylił zaskarżonej decyzji, mimo że nie orzeczono w niej o zwrocie od organu administracji zapłaconych przez niego 5 zł tytułem opłaty skarbowej od odwołania, które zostało uwzględnione. Skarżący nie wskazał jednak jakie takim postępowaniem Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy. Innego zarzutu skarżący nie formułuje. Wnosząc o zwrócenie się do Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją RP uregulowania, dotyczącego rozpoznania wniosku o wyłączenie pracownika organu i organu, nie czyni zarzutu Sądowi pierwszej instancji, że sam z takim wnioskiem nie wystąpił. Ponadto również w tym przypadku skarżący nie wskazuje żadnych przepisów prawa, w tym regulujących to postępowanie, które jego zdaniem są niezgodne z Konstytucją, a także przepisów Konstytucji, z którymi byłoby one niezgodne. Wniesiona przez skarżącego skarga kasacyjna zatem w sposób oczywisty nie odpowiada wymogom określonym w art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż nie przytacza podstaw kasacyjnych i w związku z tym na podstawie art. 178 i art. 180 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu.