II FSK 3918/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 555/17 w sprawie ze skargi W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 4 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości kwoty nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu z tytułu zajęcia wierzytelności postanawia: sprostować oczywistą omyłkę zawartą w punkcie 2 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 3918/17, poprzez zastąpienie błędnego postanowienia o kosztach tj. "2) zasądza od W. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku kwotę 560 (słownie: pięćset sześćdziesiat) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.", postanowieniem prawidłowym, tj. "2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku na rzecz W. S. kwotę 440 (słownie: czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.". UZASADNIENIE Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego PWN L-P, Warszawa 1995 pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, s. 421). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi nie budzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2016 r., II FSK 1772/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, działając z urzędu na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a., sprostował oczywistą omyłkę pisarską zawartą punkcie 2 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 3918/17, w ten sposób, że zastąpił błędne postanowienie o kosztach tj. zasądza od W. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku kwotę 560 (słownie: pięćset sześćdziesiat) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, postanowieniem prawidłowym tj. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku na rzecz W. S. kwotę 440 (słownie: czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zasadność niniejszego sprostowania nie budzi w sprawie wątpliwości. Po pierwsze z treści art. 203 pkt 1 P.p.s.a. wynika, że stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od organu, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. W niniejszej sprawie skargę kasacyjną wywiódł skarżący. Skarga ta została wniesiona od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego skargę skarżącego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 4 kwietnia 2017 r. Natomiast wyrokiem z dnia 7 listopada 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę kasacyjną skarżącego, uchylił orzeczenie Sądu pierwszej instancji oddalające skargę skarżącego. Sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie wypełnia zatem okoliczności, o których stanowi art. 203 pkt 1 P.p.s.a. W konsekwencji powyższego błędnie wpisano również kwotę zasądzonych kosztów, co również należało zmienić. Skoro zaistniały w niniejszej sprawie błąd stanowił w istocie oczywistą omyłkę pisarską, to dlatego należało sprostować go z urzędu.