I SAB/Wr 1026/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 24 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi A. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE W sprawie, 7 lipca 2022 r. radcy prawnemu strony doręczono zaświadczenie z 28 czerwca 2022 r. o żądanej przez stronę treści (potwierdzenie faktu złożenia, daty i niewadliwości wniosku). W dniu 12 lipca 2022 r. strona nadała w urzędzie pocztowym skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w przedmiocie wydania ww. zaświadczenia. W skardze wywodzono, że zaświadczenie nie zostało wydane przez 4 miesiące od zawnioskowania o jego doręczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga strony z 12 lipca 2022 r. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Sąd wskazuje, że w sprawie wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracyjne, już po zakończeniu postępowania administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie podjął dwie uchwały, uznając w nich, że skargi takie są niedopuszczalne. W uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. II OPS 5/19 przesądził, że "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W kolejnej uchwale z dnia 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.". W sprawie, postępowanie administracyjne zostało zakończone 7 lipca 2022 r. doręczeniem zaświadczenia w żądanym przez stronę zakresie i żądanej przez stronę treści (wniosek, zaświadczenie i potwierdzenie odbioru zaświadczenia w aktach administracyjnych). Zaświadczenie to jest niezaskarżalne w postępowaniu administracyjnym. Strona wnosząc do tut. Sądu skargę na przewlekłość organu w dniu 12 lipca 2022 r., dokonała tej czynności już po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie zaświadczenia. Skarga ta zatem zgodnie z ww. uchwałą sygn. II OPS 1/21 jest niedopuszczalna. W ocenie Sądu, tezy ww. uchwały są adekwatne także do postępowań, które zostały zakończone wydaniem zaświadczenia, a nie tylko decyzji ostatecznej. W uchwale tej trafnie wskazuje się, że ustanie stanu przewlekłości powoduje, iż brak jest przedmiotu zaskarżenia. Wykładnia art. 53 § 2b p.p.s.a ("Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu") uwzględniająca miejsce jego usytuowania w procedurze sądowoadministracyjnej, nie daje podstaw do kategorycznego formułowania tezy o braku temporalnych ograniczeń w zaskarżeniu stanu przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego także po jego zakończeniu. Stan przewlekłego prowadzenia postępowania, podobnie jak stan bezczynności, ustaje z chwilą rozstrzygnięcia sprawy kończącego postępowanie. Sąd wskazuje, że skarga na przewlekłość lub bezczynność, w niniejszej sprawie byłaby dopuszczalna w przypadku zarzutu, iż wydane zaświadczenie nie obejmuje w swej treści pełnego zakresu wniosku strony lub też zaświadczenie zawiera inną treść, niż żądana przez stronę. W niniejszej sprawie sytuacja taka jednak nie zachodzi. Intencją i celem skargi w sprawie, zgodnie z jej treścią, jest spowodowanie wydanie zaświadczenia, a nie uzyskania zaświadczenia o innej treści. Zaświadczenie zaś w sprawie zostało wydane i doręczone na krótko przed wniesieniem skargi. Z tych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.