I OZ 907/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1732/09 o odmowie sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1732/09 w sprawie ze skargi L. K. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2008 r., nr [...]w przedmiocie odmowy wydania uwierzytelnionych odpisów kart z akt administracyjnych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1732/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił L. K. sprostowania postanowienia tegoż Sądu z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1732/09. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że postanowieniem z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1732/09 odrzucił skargę L. K. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 13/09. W dniu 11 maja 2010 r. skarżąca złożyła obszerny wniosek z żądaniami sprowadzającymi się do sprostowania nieprawidłowości w postanowieniu z dnia 3 grudnia 2009 r. Sąd I instancji przytaczając treść art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazał, iż oczywistość omyłki musi jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia w sposób pozwalający na natychmiastowe jej rozpoznanie. Pojęcie oczywistej omyłki nie dotyczy więc ani przeoczenia jakiego sąd dopuścił się przy rozstrzyganiu sprawy, ani niezgodności sentencji z następnie sporządzonym uzasadnieniem. Tryb sprostowania nie może również prowadzić do zmiany ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd w sprawie. W ocenie Sądu wniosek skarżącej o sprostowanie postanowienia z dnia 3 grudnia 2009 r. nie może zostać uwzględniony, bowiem żądania skarżącej stanowią polemikę z treścią postanowienia i tym samym nie mieszczą się w granicach sprostowania wyznaczonych treścią art. 156 § 1 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła L. K., wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 w związku z art. 166 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, określenie żądania, itp.) jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (postanowienie NSA z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1488/10; postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1007/10). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Dlatego zasadny jest pogląd, że nie może być zmienione w drodze sprostowania orzeczenia co do istoty sprawy. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i pod względem przedmiotowym (por. post. SN z dnia 3 marca 1976 r., II CZ 11/76, Lex nr 7806; uch. SN z dnia 26 kwietnia 1995 r., III CZP 43/95, niepubl.; post. SN z dnia 7 lipca 1999 r., III RN 24/99, niepubl.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że wniosek skarżącej z dnia 11 maja 2010 r. o sprostowanie postanowienia z dnia 3 grudnia 2009 r. nie mógł zostać uwzględniony i w istocie stanowi on polemikę z treścią tego postanowienia. Ponadto nie budzi wątpliwości, iż wniosek skarżącej w istocie zmierza do merytorycznego podważenia wydanego przez Sąd I instancji orzeczenia, a nie usunięcia oczywistych nieprawidłowości w jego treści. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.