II SA/Bd 690/08

SENTENCJA Dnia 5 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 5 listopada 2008 roku sprawy ze skargi N. C. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw [...] w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich oddala skargę. UZASADNIENIE II SA/Bd 690/08 Uzasadnienie N. C. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] Nr [...] odmawiającą skarżącej przyznania uprawnień kombatanckich. Jako podstawę prawną organ w zaskarżonej decyzji przywołał art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 1-4 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r., Nr 42, poz. 371 z poźn. zm.). Skarżąca wniosła o przyznanie uprawnień kombatanckich z tego tytułu, że wykonywała prace przymusowe (kopanie rowów) na rzecz niemieckiego okupanta oraz była zraniona odłamkiem podczas nalotu. W związku z tym, że podnoszone przez skarżącą prace oraz uszczerbek na zdrowiu nie stanowią represji w rozumieniu wyżej cyt. ustawy, wniosek rozpatrzono negatywnie. Skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ II instancji utrzymał w mocy swoje wcześniejsze orzeczenie. Organ uznał, że wnioskowana represja nie jest represją w rozumieniu ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, a jedynie cierpieniem i udręką spowodowaną działaniami wojennymi. W skardze do Sądu skarżąca nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem, uważa je za krzywdzące. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył , co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że uprawnienia Sądu są jedynie kontrolne i polegają na ocenie czy zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego oraz przepisami prawa proceduralnego. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Katalog spraw przewidzianych do kontroli sądowej zawarty został w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd badając niniejszą sprawę w zakresie swoich kompetencji nie dostrzegł naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Całkowicie na aprobatę Sądu zasługuje stanowisko organu, że cierpienia których doznała skarżąca w czasie wojny nie stanowią represji w rozumieniu przepisów prawa. Zgodnie bowiem z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 r., Nr 142, poz. 950 ze zm.), uprawnienia określone w ustawie przysługują osobie, która uzyska decyzję potwierdzającą działalność wymienioną w art. 1 ust. 2 i w art. 2 albo fakty, o których mowa w art. 4 ustawy. O spełnieniu tych warunków orzeka Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych lub osoby przez niego upoważnione, na podstawie udokumentowanego wniosku zainteresowanej osoby oraz rekomendacji stowarzyszenia właściwego dla określonego rodzaju działalności kombatanckiej lub represji (art. 22 ust. 1 ustawy o kombatantach...). Ustawa o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego ściśle definiuje w art. 1, 2 i 4, jakiego rodzaju działalność uznaje się za kombatancką, ewentualnie za równorzędną z kombatancką, a także jakiego rodzaju represje stanowią podstawę do zastosowania ww. przepisów w stosunku do osób, które im podlegały. Ustawodawca nie przewidział możliwości zastosowania przepisów ustawy o kombatantach i przyznania uprawnień wynikających z niej z tytułu przeżyć i udręki, jakie niosły za sobą działania wojenne. Te doświadczenia, rzutujące z pewnością na całe dalsze życie, nie stanowią podstawy do uznania ich za działalność kombatancką lub równorzędną z nią. Skarżąca złożyła w toku postępowania kwestionariusz oraz życiorys. Ma zatem rację organ orzekający, że wniosek skarżącego nie zawiera udokumentowania wnioskowanej represji. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, czyli dokumentów, potwierdzających jej pobyt w obozach np. pracy. Ponadto, jak słusznie podniósł organ orzekający, wniosek nie spełnia także wymogu formalnego wynikającego z art. 22 ust. 1 ustawy o kombatantach, tj. rekomendacji stowarzyszenia właściwego dla określonego rodzaju represji. W świetle powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.