II SAB/Wr 219/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 22 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Y. L. na bezczynność i przewlekle prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych). UZASADNIENIE W dniu 11 lutego 2022 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, przesłana przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej: organ), skarga Y. L. z dnia 10 czerwca 2021 r. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Przesłana przez organ skarga wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi jest kserokopią nadesłaną przez stronę skarżącą wraz z wnioskiem o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 11 lutego 2022 r. wezwano pełnomocnika organu do nadesłania oryginału skargi z dnia 10 czerwca 2021 r., w terminie 7 dni. Mimo upływu zakreślonego terminu pełnomocnika organu na wezwanie nie odpowiedział. Zarządzeniem sędziego z dnia 7 lipca 2022 r. ponownie wezwano pełnomocnika organu do nadesłania oryginału skargi, jednocześnie pouczając o treści art. 112 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) i wskazaniem, że w razie uchylania się organu od zastosowania się do zarządzenia sąd może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.. W zarządzeniu zakreślono termin 7 dni na wykonanie wezwania. Wezwanie doręczono organowi w dniu 11 lipca 2022 r. (k. 14 akt sądowych), jednak pozostało ono bezskuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 112 p.p.s.a. w razie uchylania się organu od zastosowania się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego podjętych w toku postępowania i w związku z rozpoznaniem sprawy, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 55 § 3 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. W myśl art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Skargę wniesioną za pośrednictwem konsula oraz skargę na decyzję wydaną przez ministra właściwego do spraw zagranicznych w zakresie spraw uregulowanych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2021 r., poz. 2354 ze zm.), minister właściwy do spraw zagranicznych przekazuje sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie sześćdziesięciu dni od dnia jej otrzymania odpowiednio przez ministra właściwego do spraw zagranicznych albo konsula. Stosownie zaś do art. 62 pkt 1 p.p.s.a., przewodniczący wydziału lub wyznaczony sędzia zarządza skompletowanie akt niezbędnych do rozpoznania sprawy, a w razie potrzeby także innych dowodów. Zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przepis art. 112 p.p.s.a. znajduje zastosowanie w przypadku uchylania się organu od zastosowania się do postanowień sądu lub zarządzenia przewodniczącego podjętych w toku postępowania, gdy organ ten pomimo braku przeszkód faktycznych lub prawnych, świadomie nie realizuje postanowień sądu. Jedyną materialnoprawną przesłanką ukarania organu grzywną, wynikającą z art. 112 p.p.s.a., jest niezastosowanie się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego wydanych w toku prowadzonego postępowania. Ocena, czy zachodzi konieczność wymierzenia grzywny pozostawiona jest uznaniu Sądu w przypadku stwierdzenia, że wydane wcześniej postanowienie lub zarządzenie nie zostało przez organ zrealizowane (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2021 r. I OZ 36/21, z 27 września 2006 r. II OZ 1002/06 oraz z 17 marca 2009 r. II OZ 241/09, publ. - CBOSA). W realiach niniejszej sprawy oba skierowane do pełnomocnika organu wezwania pozostały bezskuteczne. Organ nie zareagował na wezwania. Z uwagi na brak odpowiedzi na pierwsze wezwanie, zostało ono ponowione wraz z pouczeniem o możliwości wymierzenia grzywny w razie dalszego uchylania się organu od wykonania zarządzeń Sądu. Wojewoda ponownie nie udzielił żadnej odpowiedzi na wezwanie. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że zaistniała dostateczna podstawa do wymierzenia organowi grzywny w wysokości 500 zł. Określając wysokość grzywny, Sąd miał na uwadze charakter sprawy będący przedmiotem skargi (bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania) oraz fakt, iż organ nie nadesłał oryginału skargi z dnia 10 czerwca 2021 r. Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 112 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.