II GSK 49/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 23 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 października 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 1046/08 w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie przejęcia zobowiązań i przystąpienia do programu wspierania gospodarstw niskotowarowych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE UZASADANIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 3 października 2008 r., sygn. akt V SA/Wa 1046/08, po rozpoznaniu skargi D. D., uchylił decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie przejęcia zobowiązań i przystąpienia do programu wspierania gospodarstw niskotowarowych. Sąd orzekał w następujący stanie sprawy. D. D. pismem z [...] stycznia 2008 r. zwrócił się do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. o "przejęcie i dalsze kontynuowanie" płatności w sprawie nr [...], przyznanych jego ojcu J. D. na wspieranie gospodarstwa niskotowarowego. Wskazał, że z uwagi na zły stan zdrowia obojga rodziców zmuszony był do przejęcia całego gospodarstwa. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] odmówił D. D. przejęcia zobowiązań i przystąpienia do programu wspieranie gospodarstw niskotowarowych. Organ stwierdził, że według dokumentacji D. D. posiada i prowadzi gospodarstwo rolne od 30 października 1998 r., zatem nie jest następcą i nie spełnia warunków przewidzianych w § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r., Nr 286, poz. 870 ze zm.). Ponadto zauważył, że we wniosku o przyznanie renty strukturalnej wskazano, iż gospodarstwo wnioskodawcy zostanie przejęte w celu powiększenia gospodarstwa rolnego przejmującego. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. stwierdził, że okres prowadzenia działalności rolniczej przez D. D. uprawniał go do złożenia własnego wniosku o przyznanie pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. D. D. wniósł odwołanie od tej decyzji, w którym wskazał, że opiera swój wniosek na podstawie art. 36 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFORG). Dyrektor M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. decyzją z [...] lutego 2008 r., [...] uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. i umorzył postępowanie w I instancji. Organ odwoławczy uznał, że gdy nie zostają spełnione kryteria co do przejęcia płatności oraz kontynuowania zobowiązań dla programu wspierania gospodarstw niskotowarowych, organ orzekający w I instancji powinien postąpić zgodnie z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych. Zdaniem Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. decyzja organu I instancji została wydana bez podstawy prawnej, co uzasadniało jej uchylenie i umorzenie postępowania w I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylając zaskarżoną decyzję uznał, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu I instancji organ nie poczynił w sprawie niezbędnych ustaleń faktycznych. Sąd podniósł, że zaskarżonej decyzji przywołano wniosek skarżącego oraz treści trzech przepisów: § 10 i § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy w ramach działania " Renty strukturalne" objętego Planem Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 109, poz. 750 ze zm.), a następnie stwierdzono, że brak jest przepisów uprawniających do wydania decyzji w wyżej opisanej sytuacji. Organ nie wyjaśnił do czego odnosi się stwierdzenie "wyżej opisana sytuacja" i dlaczego w sprawie należało stosować powołane przepisy. Dyrektor M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. stwierdził natomiast , że organ I instancji powinien postąpić zgodnie z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. (przepis przewiduje wstrzymanie i zwrot płatności dla gospodarstwa niskotowarowego). WSA wskazał, że z odpisu wniosku D. D. wszczynającego postępowanie w sprawie (w aktach administracyjnych braku jego oryginału) wynika, że wnioskujący wnosił o przeniesienie płatności dla gospodarstwa niskotowarowego przyznanej jego ojcu w roku 2005. W decyzji organu I instancji oraz w odwołaniu od niej wskazany jest numer tej decyzji, z którego można wnosić, że była ona wydawana na podstawie ustawy z 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych. W aktach administracyjnych brak jest odpisu tej decyzji (jako dowodu w sprawie w myśl art. 75 k.p.a.), nie opisano jej także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co uniemożliwiło WSA kontrolę powyższych okoliczności. W ocenie Sądu, w sprawie nie zostały wyjaśnione okoliczności związane z przyznaniem płatności ojcu wnioskodawcy, w szczególności nie ustalono jakie zobowiązania przyjął J. D. oraz czy w dacie wydawania zaskarżonej decyzji płatności i zobowiązania określone w decyzji nr [...] podlegały wykonaniu. Następnie Sąd I instancji wskazał, że nie wyjaśniono okoliczności przejęcia przez skarżącego gospodarstwa rolnego rodziców. Do wniosku dołączony został akt notarialny umowy darowizny gospodarstwa rolnego z dnia [...] listopada 2007 r. Z aktu tego wynika, że darczyńcy J. i J. małżonkowie D. czynią to wobec ubiegania się o przyznanie renty strukturalnej, oraz że Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. stwierdził postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. spełnienie wstępnych warunków wymaganych do uzyskania renty strukturalnej przez J. D. - matkę wnioskodawcy. Do akt administracyjnych wspomniane postanowienie nie zostało dołączone, nie dokonano także ustaleń czy i komu renta strukturalna została przyznana. Sąd podkreślił, że przyznanie renty strukturalnej odbywa się w odrębnym postępowaniu administracyjnym, jednak jego ustalenia mogą mieć istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że zarówno ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. jak i ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (DZ. U. Nr 64, poz. 427), przewidują udzielanie pomocy w ramach wspierania gospodarstw niskotowarowych. Pomoc udzielana na podstawie ustawy z 28 listopada 2003 r., jak i rozporządzenia wykonawczego z dnia 7 grudnia 2004 r. mogła być udzielana pod warunkiem zobowiązania się beneficjenta do realizacji przedsięwzięć mających na celu restrukturyzację gospodarstwa niskotowarowego oraz zobowiązania się do nieprzenoszenia własności gospodarstwa niskotowarowego przez okres 5 lat od dnia przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego z zastrzeżeniem przeniesienia własności tegoż gospodarstwa na rzecz następcy producenta rolnego, któremu przyznano rentę strukturalną (§ 3 ust 1 pkt 4 i ust 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r.). W przypadku przeniesienia gospodarstwa rolnego na rzecz następcy producenta rolnego, któremu przyznano rentę strukturalną § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. dawał podstawę do przyznania tej pomocy następcy producenta rolnego przy zaistnieniu opisanych w nim przesłanek. Sąd I instancji stwierdził również, że ustawa z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich przewiduje w art. 25 możliwość przyznania pomocy następcy prawnemu beneficjenta po przeniesieniu własności całości lub części gospodarstwa rolnego przy zaistnieniu opisanych w niej przesłanek. W ocenie WSA, zarówno w wypadku pomocy udzielonej z udziałem środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, jak i pomocy z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich możliwe jest przeniesienie niewykorzystanej pomocy na rzecz następcy prawnego producenta rolnego przy zaistnieniu przesłanek wymienionych w powołanych przepisach. Świadczy to o istnieniu przepisu prawa materialnego będącego podstawą do żądania przeniesienia tej pomocy. Ustalenie w sprawie stanu faktycznego i obowiązującego stanu prawego oraz porównanie go z ustalonym stanem faktycznym obciąża organ. Obowiązek ten wynika z konstytucyjnej zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP), z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. oraz z art. 6 k.p.a. stanowiącego, iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zaniechanie zaś przez organ administracji publicznej uzasadnienia swej decyzji w sposób przekonujący, odnoszący się do ustaleń faktycznych i prawnych, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 k.p.a., skutkuje - w myśl ustalonego już orzecznictwa NSA - wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i 107 § 3 k.p.a. WSA wskazał, że rozstrzygając sprawę ponownie organ winien przeprowadzić stosowne postępowanie wyjaśniające, a następnie uwzględniając cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, dokonać oceny poszczególnych dowodów i ustalić w ten sposób stan faktyczny. Dopiero ustalenie stanu faktycznego w sposób pełny dowodowo i dający podstawę do uznania, że odzwierciedla on prawdę obiektywną pozwoli odnieść się w decyzji organu II instancji do kwestii podniesionych w odwołaniu i skardze dotyczących obowiązywania prawa wspólnotowego, w tym art. 36 Rozporządzenia Komisji WE 817/2004 z dnia 24 kwietnia 2004 r. oraz art. 37 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. Dyrektor M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i oddalenia skargi oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 80, art. 81, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, - naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez jego nieprawidłowe zastosowanie, - naruszenia art. 153 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie, - naruszenia art. 1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a.) przez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano między innymi, że zarzucane przez Sąd I instancji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego nie miało miejsca, gdyż stan faktyczny był między stronami bezsporny i nie istniała potrzeba przeprowadzania postępowania wyjaśniającego. W sytuacji jaka miała miejsce w sprawie nie istniała podstawa prawna wydania decyzji odmawiającej przejęcia zobowiązań i przystąpienia do programu wspierania gospodarstw niskotowarowych. Wobec przeniesienia własności gospodarstwa rolnego przez beneficjenta, któremu przyznano płatność dla gospodarstwa niskotowarowego, przed upływem 5 lat od dnia przyznania tej płatności, organ I instancji powinien był, na podstawie § 10 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r., wydać decyzję o wstrzymaniu i zwrocie płatności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna skonstruowana jest na twierdzeniu, że w wypadku zbycia gospodarstwa niskotowarowego przez beneficjenta, któremu przyznana została płatność dla takiego gospodarstwa, wniosek nabywcy o przejęcie zobowiązań i przystąpienie do programu wspierania gospodarstw niskotowarowych nie jest załatwiany w drodze decyzji. Z tego powodu strona wnosząca skargę kasacyjną uważa, że WSA błędnie uznał, iż zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym w pierwszej kolejności należało rozważyć, czy w sytuacji, o której mowa istotnie nie istnieje podstawa prawna do wydania decyzji. Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (dalej: ustawa o wspieraniu obszarów wiejskich) pomoc, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1 – 7 tej ustawy (w tym wspieranie gospodarstw niskotowarowych – art. 1 ust. 1 pkt 5 ustawy), jest udzielana, wstrzymywana, zawieszana lub zmniejszana w drodze decyzji administracyjnej kierownika jednostki organizacyjnej Agencji. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb udzielania, wstrzymywania, zawieszania, zwracania i zmniejszania pomocy finansowej na działania objęte planem rozwoju obszarów wiejskich, a także przestrzenny zasięg wdrażania tych działań, mając na względzie zapewnienie prawidłowej realizacji planu i ustalenia dokonane z Komisją Europejską. Na podstawie wskazanego upoważnienia ustawowego zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Z § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia wynika, że płatność dla gospodarstwa niskotowarowego jest udzielana producentowi rolnemu, który spełnia warunki określone w tym przepisie oraz zobowiąże się między innymi do nieprzenoszenia własności gospodarstwa niskotowarowego przez okres 5 lat od dnia przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. W wypadku niewypełnienia tego zobowiązania płatność dla gospodarstwa niskotowarowego, zgodnie z § 10 rozporządzenia, podlega wstrzymaniu i zwrotowi. Nie może budzić wątpliwości, że o wstrzymaniu i zwrocie płatności orzeka, w drodze decyzji administracyjnej, kierownik jednostki organizacyjnej Agencji (art. 5 ust. 2 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich). Wspomniana decyzja nie jest wydawana w sytuacji, o której mowa w § 11 rozporządzenia. Chodzi tu o przypadek, gdy w okresie 5 lat od dnia przyznania płatności nastąpi przeniesienie własności gospodarstwa niskotowarowego na rzecz następcy producenta rolnego, któremu przyznano rentę strukturalną. W takim wypadku płatność dla gospodarstwa niskotowarowego przysługuje następcy, jeżeli spełni on warunki określone w powołanym przepisie. Wykładnia § 11 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r. w zgodzie z upoważnieniem ustawowym zawartym w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich prowadzi do wniosku, że w istocie chodzi tu o określenie warunków udzielenia pomocy finansowej następcy w drodze decyzji, a nie przejście praw i obowiązków na następcę z mocy samego prawa. Należy bowiem zauważyć, że prawo do płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, które jest ściśle związane z tym gospodarstwem, ma charakter publicznoprawny i dlatego nie może być przedmiotem obrotu cywilnego ani dziedziczenia. Przeniesienie własności gospodarstwa niskotowarowego na rzecz następcy nie jest więc wystarczające do uznania, że płatność przyznana dla tego gospodarstwa przeszła na rzecz następcy. Użycie w § 11 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r. określenia "przysługuje" nie może być rozumiane jako materialnoprawna podstawa przejścia praw i obowiązków na następcę. Przy dopuszczeniu takiej możliwości należałoby uznać za zbędną regulację zawartą w § 11 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którą w przypadku, o którym mowa w § 11 ust. 1 rozporządzenia płatność dla gospodarstwa niskotowarowego nie podlega zwrotowi. Podkreślenia w związku z tym wymaga, że niedopuszczalna jest taka interpretacja przepisu, która pozbawiałaby jego całość lub część znaczenia prawnego. Zakładając zatem racjonalność prawodawcy uznać należy, że w wypadku, o którym mowa w § 11 ust. 1 rozporządzenia, płatność przyznana zbywcy zostaje wstrzymana, natomiast nie podlega ona zwrotowi. W takiej sytuacji konieczne jest udzielenie płatności na rzecz następcy, który niejako wstępuje w prawa i obowiązki poprzednika w tym znaczeniu, że jest sukcesorem sytuacji prawnej producenta rolnego, któremu przyznano płatność dla gospodarstwa niskotowarowego, gdyż decyzja o przyznaniu płatności nie kreuje nowych, właściwych tylko następcy praw i obowiązków. W związku z tym stwierdzić należy, że przeniesienie prawa do płatności, jako konsekwencja zbycia gospodarstwa niskotowarowego na rzecz następcy może nastąpić wyłącznie w drodze decyzji administracyjnej, adresowanej do nowego posiadacza gospodarstwa niskotowarowego, po ustaleniu przez właściwy organ, że spełnione zostały warunki określone w § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że strona wnosząca skargę kasacyjną nietrafnie zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 80, art. 81, art. 107 § 3 k.p.a. W okolicznościach sprawy, przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia, nie może budzić wątpliwości, że organ odwoławczy dopuścił się zarzucanych naruszeń przepisów postępowania. W zaskarżonej decyzji nie poczyniono żadnych ustaleń faktycznych, niezbędnych do rozpatrzenia sprawy. Twierdzenia organu, że stan faktyczny był bezsporny i nie wymagał prowadzenia postępowania wyjaśniającego nie są w tym zakresie wystarczające. Należy zauważyć, że rozpatrzenie wniosku D. D. wymagało ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki określone w § 11 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r., w szczególności czy jest on następcą producenta rolnego, któremu przyznano rentę strukturalną. Wyjaśnienie tej ostatniej okoliczności, jak trafnie wskazał Sąd I instancji, powinno nastąpić na podstawie materiałów postępowania zgromadzonych w sprawie przyznania renty strukturalnej dotychczasowemu beneficjentowi. Rzeczą organu odwoławczego będzie także, na co słusznie wskazał WSA, odniesienie się do zarzutów odwołania, w tym do kwestii zastosowania w sprawie art. 36 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFORG). Dyrektor M. Oddziału Regionalnego Agencji Modernizacji i Restrukturyzacji Rolnictwa do tego zarzutu dotychczas się nie odniósł. W związku z tym WSA nie mógł, w ramach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ocenić jej we wspomnianym zakresie. Ocena pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga poczynienia kilku uwag o charakterze ogólnym. Skarga kasacyjna powinna odpowiadać warunkom formalnym i materialnym określonym w art. 176 p.p.s.a. Do szczególnych wymagań skargi kasacyjnej należy zaliczyć między innymi przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Uzasadnienie to powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA z : 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04 Lex nr 186863; 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04 Lex nr 238595; 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05 Lex nr 173263; 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06 Lex nr 236385; 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 Lex nr 281385). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna, w zakresie zarzutów naruszenia art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 p.u.s.a., nie spełnia warunków określonych w art. 176 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej nie wskazano na czym miało polegać naruszenie tych przepisów i jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), oznacza między innymi, iż Sąd ten nie jest uprawniony do określania za stronę przyczyn jakie spowodowały sformułowanie określonego zarzutu, jak również nie jest rzeczą tego Sądu domyślanie się w tym zakresie intencji strony. Wobec wskazanego braku skargi kasacyjnej omawiane zarzuty naruszenia przepisów postępowania usuwają się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.