II OZ 1168/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2121/18 odrzucające skargę w sprawie ze skargi P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 roku, znak: [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za usunięcie drzew postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2121/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 roku, znak: [...] i zwrócił skarżącej uiszczony wpis od skargi. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2018 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, z którego wynika umocowanie do podpisania skargi, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia z dnia 30 lipca 2018 r. został doręczony skarżącej w dniu 8 sierpnia 2018 r. Zakreślony termin do wykonania zarządzenia z dnia 30 lipca 2018 r. upłynął bezskutecznie w dniu 16 sierpnia 2018 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżąca nie nadesłała jednak dokumentu określającego sposób jej reprezentacji. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi i na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę. Zażaleniem P. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że skarżąca nie zauważyła przesłanego do niej zobowiązania do złożenia dokumentu określającego sposób jej reprezentacji. Wskazała ponadto, że taki dokument był już prawdopodobnie przedłożony w toku postępowania przed organem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Z powyższego wynika zatem, że organy lub osoby uprawnione do działania w imieniu jednostek organizacyjnych muszą udowodnić, że mają prawo do działania za stronę, a udowodnienie umocowania musi mieć formę dokumentu złożonego lub okazanego sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu. Skoro więc sąd musi dysponować dokumentem potwierdzającym należytą reprezentację strony, co wprost wynika z powołanych wyżej art. 28 i art. 29 p.p.s.a., to brak takiego dokumentu jest brakiem formalnym skargi skutkującym wezwaniem strony do jego uzupełnienia na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a. W sytuacji nieuzupełnienia braków skargi w ustawowym terminie, sąd skargę odrzuci na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, P. została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu określającego sposób jej reprezentacji, z którego wynika umocowanie do podpisania skargi (zgodnie z art. 29 p.p.s.a.), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przedmiotowe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 8 sierpnia 2018 r., a zatem termin do przedłożenia ww. dokumentu upływał skarżącej z dniem 16 sierpnia 2018 r. Skarżąca nie uzupełniła jednak przedmiotowego braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie. W konsekwencji Sąd I instancji, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., obowiązany był przedmiotową skargę odrzucić. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.