II SA/Kr 626/19

SENTENCJA Dnia 14 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 14 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. i A. S. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 390/17 przez Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Skarżący W. S. i A. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – za pośrednictwem Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej – skargę "na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2017 r. (sygn. akt: SA/Kr 390/17) w zakresie zwrotu zasądzonych kosztów sądowych w kwocie 150 zł". Skarżący podnieśli, że w innej sprawie, zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 sierpnia 2017 r. (sygn. akt II SA/Kr 389/17) otrzymali zwrot zasądzonych kosztów postępowania na konto w dniu 2 lutego 2018 r. Jednocześnie w treści skargi skarżący wskazali, że: "Ponadto chcemy złożyć skargę na brak realizacji zaleceń wskazanych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (sygn. akt: SA/Kr 390/17 oraz sygn. SA/Kr 389/17)". Skarżący zaznaczyli bowiem, że "do dnia sporządzenia niniejszego pisma w sprawach, których dotyczyły ww. wyroki nie wszczęto ponownych postępowań administracyjnych". Wobec powyższego skarżący wnieśli "o interwencję w sprawie braku realizacji prawomocnych wyroków sądowych". Tym samym z tak sformułowanej skargi wynikało, że jej przedmiotem są dwie odrębne sprawy, tj.: 1) brak przekazania zasądzonych kosztów postępowania oraz brak wykonania wskazań zawartych w prawomocnym wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 390/17, a także 2) brak wykonania wskazań zawartych w prawomocnym wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 389/17. Zarządzeniem z dnia 5 czerwca 2019 r. Przewodniczący Wydziału rozłączył wymienione sprawy. Pod sygn. akt II SA/Kr 625/19 została zarejestrowana sprawa wymieniona wyżej w pkt 2, tj. skarga obejmująca niewykonanie przez Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej wskazań dotyczących dalszego postępowania, a zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 389/17. Druga z wydzielonych spraw – stanowiąca przedmiot rozpoznania w tej sprawie – wymieniona wyżej w pkt 1, tj. skarga na niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 390/17 w zakresie zwrotu zasądzonych kosztów postępowania oraz obejmująca niewykonanie przez Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej wskazań dotyczących dalszego postępowania zawartych w tym prawomocnym wyroku, została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 626/19. Następnie w piśmie z dnia 17 lipca 2019 r. (data wpływu do Sądu – 22 lipca 2019 r.) skarżący wycofali rozpoznawaną w przedmiotowej sprawie skargę "w zakresie braku wznowienia postępowania administracyjnego mającego na celu realizowanie zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2017 r. (sygn. akt: SA/Kr 390/17)". Skarżący zaznaczyli przy tym, że ograniczają wniesioną skargę do "niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2017 r. (sygn. akt: SA/Kr 390/17) w zakresie zwrotu zasądzonych kosztów sądowych w kwocie 150 zł", tj. do wypłaty ww. kwoty wraz z odsetkami. Ponadto w dniu 23 sierpnia 2019 r. skarżący za pośrednictwem poczty elektronicznej przysłali do sprawy o sygn. akt II SA/Kr 625/19 pismo następującej treści: "Chcemy wyjaśnić, iż nie składaliśmy skargi na niewykonanie wyroku sygn. akt II SA/Kr 389/17. Nasza skarga dotyczy braku zwrotu wpisu sądowego zasądzonego wyrokiem sygn. akt II SA/Kr 390/17 i tylko te kwestie skarżymy. Ta sprawa jest rozpatrywana pod numerem sygn. akt II SA/Kr 626/19. Proszę o przyjęcie naszych wyjaśnień przesłanych e-mailem by nie generować dodatkowych kosztów". Pismo to nie zostało podpisane elektronicznie. Dodatkowo w dniu 4 września 2019 r. skarżący za pośrednictwem poczty elektronicznej przysłali pismo, do którego załączyli potwierdzenie wpłaty kwoty 150 zł przez Wody Polskie w dniu 14 sierpnia 2019 r. dotyczące zwrotu wpisu sądowego do sprawy o sygn. akt II SA/Kr 390/17. Skarżący zaznaczyli przy tym, że wpłata ta nie zawierała odsetek karnych za zwłokę, o które wnioskowali. Jednocześnie skarżący podnieśli, że: "Mając na uwadze fakt, że nie stać na ponoszenie ewentualnych kosztów sądowych, pozostawiamy pod ocenę Sądu czy skargę procedować dalej. Jeśli sprawa sygn. akt II SA/Kr 626/19, miałaby się wiązać z kosztami dla nas to proszę o wycofanie skargi. Jednak uważamy, iż Organ który zaniedbał i nie zwrócił wpisu sądowego w wyznaczonym terminie powinien zapłacić odsetki karne za zwłokę oraz koszty naszej korespondencji do Sądu, które wyniosły już około 20 zł". Pismo to nie zostało podpisane elektronicznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z treści tego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że jego zakresem nie są objęte skargi na niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę wydanego na skutek sądowej kontroli decyzji administracyjnej wydanej przez organ administracji w instancyjnym toku postępowania administracyjnego, a jedynie skargi na niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Tym samym za niedopuszczalną, a więc podlegającą odrzuceniu, należy uznać skargę na niewykonanie wyroku wydanego w wyniku rozpatrzenia skargi na decyzję. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5a tego przepisu wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jednocześnie wymaga w tym miejscu podkreślenia, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. nie obejmuje swym zakresem również skarg na niewykonanie wyroku w części dotyczącej zasądzenia od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego. W tym zakresie przyjmuje się bowiem, że w takim przypadku nie występuje konieczność podjęcia przez organ działań z zakresu administracji publicznej (np. wszczęcia postępowania administracyjnego, czy podjęcia czynności zmierzających do wydania aktu, itp.) zastrzeżonych prawem do jego właściwości, lecz powstaje pomiędzy organem administracji publicznej a osobą, na której rzecz orzeczono zwrot kosztów sądowych, cywilnoprawny stosunek zobowiązaniowy, w którym organ ten jest dłużnikiem, a strona wierzycielem. Wykonywanie orzeczenia sądu administracyjnego w części dotyczącej zasądzonych na rzecz strony kosztów (w tym kosztów sądowych) odbywa się natomiast w drodze egzekucji sądowej zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego, po stwierdzeniu przez sąd administracyjny jego prawomocności w myśl art. 169 p.p.s.a. Stosownie bowiem do treści art. 777 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1460 z późn. zm. – dalej jako k.p.c.), tytułem egzekucyjnym jest m.in. prawomocne orzeczenie sądu. Zgodnie natomiast z treścią art. 781 § 2 k.p.c., tytułom egzekucyjnym pochodzącym od sądu administracyjnego oraz innym tytułom klauzulę wykonalności nadaje sąd rejonowy właściwości ogólnej dłużnika. Jeżeli tej właściwości nie można ustalić, klauzulę nadaje sąd rejonowy, w którego okręgu ma być wszczęta egzekucja, a gdy wierzyciel zamierza wszcząć egzekucję za granicą – sąd rejonowy, w którego okręgu tytuł został sporządzony. Tym samym po zaopatrzeniu prawomocnego wyroku sądu administracyjnego w klauzulę wykonalności stanowić on będzie tytuł wykonawczy dający podstawę do wszczęcia egzekucji (art. 776 k.p.c.). Dlatego też przyjmuje się, że art. 154 § 1 p.p.s.a nie ma zastosowania w przypadku skargi na niewykonanie wyroku w części dotyczącej zasądzenia od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego i w tym zakresie skarga taka podlega odrzuceniu – stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – gdyż w tym zakresie sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 239/18, dostępne w CBOSA, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 1244/17, LEX nr 2482810 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 291/18, LEX nr 2560786 wraz z powołanymi w treści tych postanowień orzeczeniami sądów administracyjnych). Przenosząc zatem powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności odnosząc się do żądania skarżących w części obejmującej niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 390/17 w zakresie zwrotu zasądzonych kosztów postępowania w wysokości 150 zł, wskazać należy, iż skarga w tej części jest niedopuszczalna i z powodów, o których mowa powyżej, podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż w tym zakresie sprawa ta nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odnosząc się dodatkowo do żądania skarżących w przedmiocie odsetek od zasądzonych na rzecz skarżących kosztów postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 390/17 wyjaśnić należy, iż zasądzając koszty postępowania na rzecz skarżących Sąd w ww. wyroku nie orzekł w przedmiocie odsetek z tytułu opóźnienia w zapłacie kosztów postępowania. Wymaga bowiem podkreślenia, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują zasądzania odsetek z tytułu zwłoki w spełnieniu zasądzonej należności pieniężnej (kosztów postępowania). Jednocześnie zaś z uwagi na fakt, iż wykonywanie orzeczeń sądów administracyjnych w części dotyczącej zasądzonych na rzecz strony kosztów postępowania – jak wskazano powyżej – odbywa się w drodze egzekucji sądowej, zgodnie z przepisami k.p.c., a nie na podstawie p.p.s.a., skarżący nie mogą domagać się przed sądem administracyjnym zasądzenia odsetek z tytułu opóźnienia w zwrocie kosztów postępowania, gdyż także i w tym przedmiocie sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Podobnie też niedopuszczalna jest – aczkolwiek z innego powodu – skarga w pozostałym zakresie, tj. w odniesieniu do żądania skarżących w części obejmującej niewykonanie przez Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 390/17 w zakresie wskazań dotyczących dalszego postępowania zawartych w tym prawomocnym wyroku. Wskazać bowiem należy, że wyrok wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 390/17 obejmował sądową kontrolę decyzji administracyjnej wydanej przez organ administracji w instancyjnym toku postępowania administracyjnego. Tym samym nie ulegało wątpliwości Sądu, iż przedmiotem wniesionej w tej sprawie skargi nie jest niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, wskutek czego także i w tym zakresie skarga ta musiała zostać uznana za niedopuszczalną, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do pisma skarżących z dnia 17 lipca 2019 r. (data wpływu do Sądu – 22 lipca 2019 r.) zawierającego oświadczenie o cofnięciu skargi "w zakresie braku wznowienia postępowania administracyjnego mającego na celu realizowanie zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2017 r. (sygn. akt: SA/Kr 390/17)", wskazać należy, że nie mogło ono odnieść w tej sprawie zamierzonego skutku. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przyjmuje się, że cofnięcie skargi (tj. badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Natomiast w sytuacji, w której Sąd badając z urzędu dopuszczalność skargi ustali, iż zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 p.p.s.a., tj. jak zaistniała w przedmiotowej sprawie niedopuszczalność wniesienia skargi w ww. zakresie objętym następnie oświadczeniem o cofnięciu skargi z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5 (pkt 6), zobligowany jest do odrzucenia skargi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07, LEX nr 335007). Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 oraz § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.