I SA/Wr 972/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Semiczek, Asesor WSA Iwona Solatycka po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2022 r. w Wydziale I - na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: Z. B. na niewykonanie przez Wojewodę Dolnośląskiego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 3 lutego 2021 r. o sygn. akt I SAB/Wr 249/20: I. wymierza Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w wysokości: 100,00 zł (sto złotych); II. stwierdza przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wykonania ww. wyroku, niemającą miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. dalej idącą skargę oddala; IV. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz Strony skarżącej kwotę 597,00 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi Z.B. (dalej: Strona, Skarżąca) jest niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 3 lutego 2021 r. o sygn. akt I SAB/Wr 249/20 w sprawie bezczynności Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Organ, Wojewoda) w przedmiocie wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W powołanym wyroku zobowiązano Organ do wydania aktu w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt II). Sąd ww. prawomocny wyrok - wraz z aktami sprawy doręczył Organowi 23 czerwca 2021 r. Pismem datowanym na 28 czerwca 2021 r. Organ zwrócił się do jednostek Policji, Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z prośbą o przekazanie informacji, czy wjazd i pobyt Strony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraża obronności lub bezpieczeństwu państwa lub ochronie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pismem wewnętrznym Organu z 30 czerwca 2021 r. zlecono przekazanie na rzecz Strony zasądzonych wyrokiem o sygn. akt I SAB/Wr 249/20 kwot: sumy pieniężnej i kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W dniu 05.08.2021 r. Organ otrzymał wezwanie Strony do wykonania ww. wyroku WSA we Wrocławiu z 3 lutego 2021 r. Wojewoda 13 sierpnia 2021 r. utworzył pismo do Strony, w którym wskazał jako termin załatwienia sprawy 13 września 2021 r. i wzywał Stronę o dostarczenie dokumentów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na niewykonanie wyroku o sygn. akt I SAB/Wr 249/20 (otrzymanej przez Organ 16 sierpnia 2021 r.) zawarto wnioski o: 1) wymierzenie Organowi grzywny w wysokości 5.167,47 zł w związku z niewykonaniem wyżej wskazanego wyroku; 2) przyznanie od Organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty wyżej wskazanej grzywny; 3) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi przytoczono przebieg postępowania od wydania wyroku i wskazano, że do dnia wniesienia skargi na niewykonanie wyroku Wojewoda orzeczenia tego nie wykonał. W odpowiedzi na skargę, Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewoda zwrócił uwagę, że podjęte zostały czynności mające na celu wykonanie wyroku, a w szczególności w postaci uregulowania zasądzonych na rzecz Strony sumy pieniężnej i kosztów procesowych. Wystąpiono również z wnioskiem o udzielenie niezbędnych informacji do jednostek Policji, Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Wojewoda powoła się również na duże obciążenie pracą Organu i brak złej woli pracowników organu w prowadzeniu spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U., poz. 1842 ze zm.) w składzie trzyosobowym. Przechodząc do meritum sprawy Sąd wskazuje, że zgodnie z treścią art. 154 § 1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, o którym mowa w art. 154 § 2 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ w dalszym ciągu, mimo upływu terminu wyznaczonego w wyroku zobowiązującym do załatwienia sprawy, nie wydaje rozstrzygnięcia. Wymierzenie grzywny następuje zatem, gdy mimo wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, organ administracji pozostaje w dalszym ciągu w bezczynności lub przewlekle prowadzi postępowanie z przyczyn zależnych od tego organu. Zdaniem Sądu nie może być wątpliwości, że w przypadku wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania termin wykonania takiego orzeczenia poprzez wydanie aktu/dokonanie czynności jest jednoznacznie oznaczany przez sąd stosownie do treści art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Tak wyznaczony przez sąd termin jest terminem dodatkowym wobec terminu, w jakim sprawa powinna być załatwiona, i nie może ulec przedłużeniu w trybie art. 37 § 2 k.p.a. (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 sierpnia 2020 r., o sygn. akt III SA/Wr 571/19). Równocześnie w przypadku uwzględnienia skargi na niewykonanie wyroku sąd ma obowiązek stosownie do art. 154 § 2 p.p.s.a. zbadać, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak wskazano przykładowo w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 czerwca 2020 r. (sygn. akt I OSK 2269/19 – LEX nr 3056273) – "O rażącym naruszeniu prawa można więc mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Ocena, czy doszło do rażącego naruszenia prawa, musi być zatem zawsze dokonana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, jako rozpatrywanej indywidualnie." W sprawie nie jest sporne wydanie 3 lutego 2021 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyroku o sygn. akt. I SAB/Wr 249/20, którym Sąd stwierdził, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu, a bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wymienionym wyrokiem zobowiązał również Organ do wydania aktu w sprawie, w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, a także przyznał od Wojewody na rzecz Skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1.200 zł i zasądził od Wojewody na rzecz Skarżącej koszty postępowania. Z akt administracyjnych wynika również, że prawomocny wyrok wraz z aktami sprawy Sąd doręczył Organowi 23 czerwca 2021 r. (data na etykiecie), a więc 30 dniowy okres do wydania aktu w postępowaniu upływał z końcem 23 lipca 2021 r. Skoro zaś Wojewoda, w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu sprawy nie załatwił, to wynikający ze skargi wniosek o wymierzenie Wojewodzie grzywny jest niewątpliwie uzasadniony. Zdaniem Sądu stan po doręczeniu prawomocnego wyroku, aż do daty złożenia skargi nie da się określić inaczej jak przewlekłość Organu (pkt II). Dla merytorycznego załatwienia wniosku Skarżącej Wojewoda wprawdzie tworzył pisma jednakże działaniom Organu trudno przyznać walor szybkości, czy też koncentracji. Mając na uwadze okres owej przewlekłości liczony na moment wniesienia skargi na niewykonanie wyroku Sąd orzekł o grzywnie w wysokości 100 zł, która to kwota mieści się w wymiarze określonym w art. 154 § 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt I wyroku. Sąd uznał również, że przewlekłość postępowania Organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku. Za takim stanowiskiem Sądu przemawia w szczególności okoliczność, iż Organ po otrzymaniu prawomocnego wyroku z 3 lutego 2021 r. wraz z aktami administracyjnymi sprawy już 28 czerwca 2021 r. podjął pierwszą czynność w sprawie (gdy prawomocny wyrok otrzymał w dniu 23.06.2021 r.) Przepis art. 154 § 7 p.p.s.a. - w przypadku wyroku uwzględniającego skargę na niewykonanie wyroku - przydaje sądowi kompetencję przyznania od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Brzmienie przepisu wskazuje na fakultatywność działania sądu uzależnioną od każdorazowej oceny danego przypadku. Jak podkreśla się w orzecznictwie komentowana norma prawna ma za zadanie kompensować doznaną przez stronę postępowania niedogodność z powodu bezczynności i przewlekłości organu. Na obecnym etapie postępowania zdaniem Sądu w sprawie nie zaistniały okoliczności po stronie Skarżącej, które wymagałyby zasądzenia na Jej rzecz sumy pieniężnej. Natomiast sama okoliczność, że organ nie wykonał wyroku nie przesądza o przyznaniu sumy pieniężnej. Wystarczająco represyjną, jak też dyscyplinującą funkcję z tytułu niewykonania wyroku pełni wymierzona Organowi grzywna w wysokości 100 złotych. Z tego względu w tej części Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w pkt IV sentencji.