II SA/Łd 830/21

SENTENCJA Dnia 22 lutego 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lutego 2022 roku sprawy ze skargi S. L. i G. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz skarżących S. L. i G. L. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł. UZASADNIENIE II SA/łd 830/21 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. G. i M. G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 15 działka, działka nr ewid. 412/1 obręb [...]. W ustawowo przewidzianym terminie odwołanie od powyższej decyzji złożyli G. L. i S. L., którzy wskazują: "(...) stwierdzamy, że nie uwzględniono wszystkich warunków zapewniających bezpieczeństwo użytkowników oraz zachowanie przydatności do użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego przy ulicy A 17 będącego naszą własnością." Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r. póz. 741 ze zm.), ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Ponadto, jak stanowi art. 6 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego dysponuje tytułem prawnym, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W badanej sprawie nie stwierdzono takich naruszeń. W myśl art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in.: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (...); 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (tj. m. in. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r. póz. 1065 ze zm.); 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (...). Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor załączył ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z [...] r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz niezbędnej infrastruktury technicznej, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 15, na działce o nr ewid. 412/2 w obrębie [...]. W punkcie II ww. decyzji ustalono następujące zasady zabudowy: 1. linia zabudowy obowiązująca /dla przeważającej powierzchni elewacji frontowej/ jako kontynuacja linii zabudowy budynku zlokalizowanego na działce sąsiedniej, tj. działce o nr ewid. 1411 w obr. [...], zgodnie z załącznikiem graficznym; 2. wskaźnik powierzchni projektowanej zabudowy w stosunku do powierzchni działki o nr ewid. 412/1, obręb [...]: od 0,22 do 0,25; 3. szerokość elewacji frontowej (od strony ul. A): od 11,0 m do 16,0 m; 4. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej: od 4,0 m do 6,6 m. Dla części garażowej dopuszcza się wysokość ww. parametru od 3,0 m.; 5. geometria dachu (układ połaci dachowych, kąt nachylenia połaci dachowych, wysokość kalenicy, kierunek kalenicy): dach wielospadowy (w tym dwuspadowy) o kącie nachylenia głównych połaci dachowych od 1° do 20°, o kierunku kalenicy głównej / ściany elewacji frontowej - równoległy do frontu działki (od ul. A) oraz wysokości kalenicy głównej od 5,6 do 8,5. Dla części garażowej dopuszcza się wysokość ww. parametru do 5,0 m. Zamiarem inwestorów jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce położonej przy ul. A 15 w Ł., na działce nr ewid. 412/1 obręb [...]. Jak wynika z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, projektowany budynek został usytuowany zgodne z wyznaczoną przez ww. decyzję o warunkach zabudowy, obowiązującą linią zabudowy. Jak wynika z projektu budowlanego, wskaźnik projektowanej zabudowy wynosi 0,23; szerokość elewacji frontowej - 15,54 m; górna krawędź elewacji frontowej - 6,11 m, dla części garażowej - 3,11 m. Projektowany jest dach wielospadowy, o kącie nachylenia głównych połaci dachowych 19° i wysokości kalenicy głównej 8,38. Kalenica główna budynku garażowej projektowana jest na wysokości 5,01 m. Ponadto, z ww. decyzji o warunkach zabudowy, obsługa komunikacyjna inwestycji ma się odbywać poprzez projektowany zjazd z ul. A. Jak wynika z projektu budowlanego, obsługa komunikacyjna działki nr ewid. 412/1 ma się odbywać poprzez zjazd indywidualny z ul. A. Wobec powyższego organ stwierdził, że projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny jest zgodny z decyzją Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z [...] r., ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Przechodząc do kwestii zgodności planowanego zamierzenia z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 póz. 1065 ze zm.), Wojewoda stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów techniczno - budowlanych określonych w ww. rozporządzeniu. Zgodnie z § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia, dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika z projektu budowlanego, projektowany budynek usytuowany jest w granicy z działką nr ewid. 141/1. Projektowany budynek całą swoją ścianą przylega do istniejącego na działce nr ewid. 141/1 budynku. W granicy z działką nr ewid. 141/1 usytuowana jest ściana części garażowej projektowanego budynku o wysokości 5,01 m. Jak wyżej wykazano, planowane zamierzenie jest zgodne decyzją Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z [...] r., ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Natomiast w odległości 4 m od granicy z działką nr ewid. 141/1, ponad dach części garażowej, projektowana jest ściana części mieszkalnej budynku (6,11 m). W ścianie tej nie projektuje się okien. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy. Wobec faktu, że projektowany budynek całą swoją ścianą przylega do istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 411/1 oraz wobec jego usytuowania w linii zabudowy budynku sąsiedniego, w badanej sprawie nie może być mowy o naruszeniu § 13 i 60, tj. regulacji dotyczących przesłaniania i zacieniania m. in. pokoi mieszkalnych. Zgodnie z projektem budowlanym, planowany budynek, w granicy z działką nr ewid. 411/1, wyposażony jest w ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, wobec czego przepisy § 271 - 273 rozporządzenia zostały spełnione. W związku w z ww. określonymi przepisami § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, organ wskazał, że przedmiotowa budowa budynku mieszkalnego, jednorodzinnego nie narusza przepisów ww. rozporządzenia dotyczących nasłonecznienia i zacieniania, odległości miejsc do gromadzenia odpadów stałych oraz odległości od budynków dotyczących bezpieczeństwa pożarowego. Przepisy § 19, 36 i 40 nie mają zastosowania w sprawie. Wymogi wniosku o pozwolenie na budowę, wymagane dokumenty i tryb postępowania w sprawie pozwolenia na budowę określają przepisy art. 32 - 35 ustawy Prawo budowlane. W myśl przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ww. ustawy, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do wniosku o pozwolenie na budowę załączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, w którym wskazano, że działki objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę są własnością inwestorów. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane. Projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy. Ponadto należy nadmienić, że projektanci i sprawdzający do projektu budowlanego dołączyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o których mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Reasumując Wojewoda [...] wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż decyzja wydawana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego, bowiem zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. l oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (patrz wyrok WSA w Gliwicach z 9 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/G1 823/07, WSA w Warszawie z 25 listopada 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 540/08, NSA z 21 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1428/07). Organ odwoławczy stwierdził, iż przeprowadzone przez Prezydenta Miasta Ł. postępowanie administracyjne, zakończone zaskarżoną decyzją czyni zadość zasadom rządzącym postępowaniem administracyjnym, wyrażonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wobec wyżej wskazanych okoliczności zaskarżoną decyzję organu I instancji nr [...] z [...] r. utrzymał w mocy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach, organ odwoławczy stwierdził, że skarżący wskazują: "(...) stwierdzamy, że nie uwzględniono wszystkich warunków zapewniających bezpieczeństwo użytkowników oraz zachowanie przydatności do użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego przy ulicy A 17 będącego naszą własnością. Brak uwzględnienia tych warunków spowoduje negatywne oddziaływanie wynikające z okoliczności usytuowania nowoprojektowanego budynku w jego bezpośrednim sąsiedztwie.(...) Nadmieniamy również, że przedstawiona ekspertyza techniczna naszej nieruchomości budzi nasze zdziwienia i zaniepokojenie. Podstawa opracowania (p. la) mówi o wykonanej wizji lokalnej i oględzinach stanu technicznego budynku gospodarczego. Na naszej działce nie ma żadnego budynku gospodarczego przy granicy z działką usytuowaną przy ul. A 15 a ponadto nie stanowiłoby to podstaw do wykonania ekspertyzy budynku mieszkalnego ". Zgodnie z § 204 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. Stosownie zaś do § 206 ust. 1 ww. rozporządzenia, w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że ekspertyza tego rodzaju powinna zostać sporządzona w sytuacji, gdy wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa jego użytkowników lub obniżenie jego przydatności do użytkowania. Nie ma jednak bezwzględnego obowiązku sporządzenia ekspertyzy technicznej w przypadku każdorazowego wznoszenia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie innego obiektu budowlanego, (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 2057/17, z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1323/15). Ustanowienie wymagania w postaci sporządzenia ekspertyzy technicznej dotyczy wprost zagadnień natury techniczno-budowlanej i odnosi się do obowiązków projektanta na etapie sporządzania projektu budowlanego, a zatem jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Potrzebę wykonania takiej ekspertyzy ocenia na potrzeby konkretnego projektu jego autor - projektant. Sporządzenie ekspertyzy technicznej nie stanowi bezwzględnego obowiązku w przypadku każdorazowego wznoszenia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Jak wskazano powyżej przepis § 206 ww. rozporządzenia został zamieszczony w dziale V, który odnosi się do bezpieczeństwa konstrukcji w fazie projektowania i wykonywania budynków, a wobec tego wykonanie ekspertyzy w tym zakresie może być konieczne także po wydaniu pozwolenia na budowę przed rozpoczęciem budowy, jak i w toku budowy w celu zapobieżenia zagrożeniom dla bezpieczeństwa budynków istniejących o ile takie zagrożenie wówczas się ujawni (patrz: wyrok WSA w Warszawie z 7 grudnia 2018 r., sygn. akt 1137/18). W aktualnym stanie faktycznym, organy administracji architektoniczne - budowlanej w ramach wydawania pozwoleń na budowę nie ma kompetencji do badania zgodności projektu architektoniczne - budowlanego z przepisami techniczno - budowlanymi oraz z zasadami wiedzy technicznej. Powyższe dotyczy także ww. ekspertyzy technicznej, o potrzebie sporządzenia której każdorazowo decyduje projektant. W znajdującej się w projekcie budowlanym "ekspertyzie technicznej" (str. 44 - 45), uprawniony projektant wskazał, że "można dokonać budowy budynku mieszkalnego, jednorodzinnego usytuowanego w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ewid. 411/1, obręb [...] przy ul. A17 w miejscowości Ł. wg opracowanej dokumentacji projektowej i po uzyskaniu na pozwolenia (...)". W ostatnim zdaniu ekspertyzy, projektant wskazuję, że "W razie konieczności należy wykonać dodatkowe ekspertyzy przed lub w trakcie wykonywania robót budowlanych ". Faktem jest, że w punkcie 1 lit. a przedmiotowej "ekspertyzy technicznej" wskazano że podstawą opracowania stanowi m. in. wizja lokalna i oględziny stanu technicznego budynku gospodarczego, niemniej jednak, z treści tej ekspertyzy jednoznacznie wynika, że dotyczy ona istniejącego na działce skarżących budynku mieszkalnego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu, organ wojewódzki wskazał, że kwestie związane z zmianą stosunków wodnych na gruncie należą do kompetencji organu wykonawczego gminy. Ponadto Wojewoda [...] podkreślił, że organ wydający pozwolenie na budowę jest władny do badania kwestii "dobrego sąsiedztwa" o tyle, o ile dane rozwiązania projektowe okazałyby się sprzeczne z konkretnymi przepisami prawa. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich, o których traktuje art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz z normami obowiązującymi w budownictwie (patrz: wyrok NSA w Warszawie z ł3 kwietnia 20011 r., sygn. akt II OSK 643/10, LEX 1081818). W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S. L. i G. L., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, podnieśli zarzuty naruszenia: 1. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, tj. niezbadanie przez organ, czy w przedmiotowej sprawie uzasadnione jest zastosowanie wyjątku określonego w § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r., czy na nieruchomości inwestorów nie było możliwości takiego usytuowania garażu, który nie wymagałby korzystania z wyjątkowego rozwiązania, o którym mowa w § 12 ust. 3 rozporządzenia, a także, czy i w jaki sposób inwestycja wpłynie na nieruchomość skarżących; poprzez uznanie za wiarygodną i rzetelną ekspertyzę techniczną, pomimo tego, że z uwagi na jej liczne błędy oraz brak analizy wpływu inwestycji na budynek skarżących nie może ona być podstawą ustaleń faktycznych; 2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy zasadnym było jej uchylenie; 3. § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zastosowanie wyjątkowego rozwiązania wymienionego we wskazanym przepisie, umożliwiającego sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej; 4. § 204 ust. 5 oraz § 206 ust. 1 rozporządzenia poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że ekspertyza techniczna przedłożona przez inwestorów jest prawidłowa i może być podstawą do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, podczas gdy z uwagi na jej liczne błędy oraz brak analizy wpływu inwestycji na budynek skarżących, nie może ona być uznana za wiarygodną i rzetelną; 5. art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo nie spełnienia przesłanek ustawowych w zakresie zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi oraz pomimo wad przedłożonej ekspertyzy technicznej; 6. art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że planowana inwestycja nie godzi w uzasadnione interesy skarżących, podczas gdy wobec wad prawnych decyzji organów w pełni uzasadnione są obawy skarżących dotyczące przede wszystkim zawilgocenia będącego ich własnością budynku. W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że biorąc pod uwagę przyjęte w projekcie budowlanym założenie, iż projektowany budynek całą swoją ścianą przylegać ma do istniejącego na działce nr ewid. 411/1 budynku będącego własnością Skarżących, w sprawie zachodziła konieczność zastosowania § 204 ust. 5 oraz § 206 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z § 204 ust. 5 rozporządzenia, wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. Stosownie zaś do § 206 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. W przedmiotowej sprawie ekspertyza techniczna budynku skarżących została przedłożona przez wnioskodawców, lecz jest ona oczywiście wadliwa. Okoliczności te były podnoszone przez skarżących już w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Jako podstawę opracowania ekspertyzy technicznej podano "wizja lokalna i oględziny stanu technicznego istniejącego budynku gospodarczego" (k. 44). Oględziny takie nigdy nie miały miejsca. Skarżący nigdy nie zostali o nich powiadomieni. Jeżeli "oględziny" te miałyby polegać na obejrzeniu nieruchomości z zewnątrz, to oczywiście nie jest to wystarczające. Co więcej, nie wiadomo o jaki "budynek gospodarczy" chodzi. Na nieruchomości skarżących nie ma żadnego budynku gospodarczego przy granicy z działką inwestorów nr 412/1. Jest to budynek mieszkalny. W "opisie stanu istniejącego" błędnie wskazano także, że budynek skarżących jest niepodpiwniczony. Nie wiadomo, na jakiej podstawie oceniono stan techniczny budynku mieszkalnego w tym fundamentów. Analizując treść ekspertyzy nie można oprzeć się wrażeniu, że nie została ona poprzedzona jakimikolwiek oględzinami. Dokument ten stanowi w istocie ekspertyzę dotyczącą innej nieruchomości, nieudolnie dostosowaną do nieruchomości skarżących. Świadczy o tym m. in. mylenie budynku gospodarczego z budynkiem mieszkalnym. Nadto w ekspertyzie pominięto, że na poziomie gruntu przy ścianie budynku skarżących w granicy działki 411/1 i 412/1 znajduje się rura drenażową (gruba karbowana rura ułożona równolegle do ściany) oraz trzy odpowietrzenia przestrzeni pod legarami podłogi. Obrazują to załączone fotografie. Ekspertyza nie wyjaśnia, w jaki sposób w tej sytuacji ściana garażu projektowanego budynku ma przylegać do ściany budynku mieszkalnego skarżących. Nie zaproponowano żadnych rozwiązań technicznych dotyczących skutków zakrycia wskazanej rury drenażowej oraz odpowietrzeń. Ekspertyza techniczna nie zawiera jakiejkolwiek analizy dotyczącej izolacji przeciwwilgociowej budynku. Budynek skarżących jest budynkiem starym, wybudowanym w latach czterdziestych. Aktualny faktyczny stan izolacji fundamentów całego budynku jest Skarżącym nieznany. Jako osoby będące w bezpośrednim oddziaływaniu nowoprojektowanego budynku skarżący oczekują, że przy jego projektowaniu zostaną zachowane wymogi prawa budowlanego nakazujące odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Prawo budowlane zabrania kierowania wód opadowych na teren sąsiedniej nieruchomości. Skarżący nie zgadzają się na ryzyko wystąpienia problemów wynikających z wadliwie odprowadzanych wód opadowych które mogą spowodować zawilgocenie w ich budynku. Poziom działki położonej przy ul. A 15 znajduje się powyżej poziomu działki skarżących i jest pod mocnym, spadkiem co powoduje naturalny odpływ wody w kierunku drogi. Usytuowanie nowoprojektowanego budynku w bezpośrednim sąsiedztwie utrudni opływanie wody wokół niego i spowoduje napływ wody na budynek skarżących. Prawidłowo wykonana izolacja w starych budynkach z murowanymi ścianami nie sprowadza się do wykonania izolacji pionowej (pokrycia materiałem izolującym odkrytego muru), a wymaga zastosowania poziomej przepony hydrofobowej. Koszt wykonania takiej izolacji może wynosić kilkadziesiąt tysięcy złotych. W przypadku ulokowania budynku w bezpośrednim sąsiedztwie skarżący oczekują wykonania takiej izolacji przez inwestorów. Powołując takie zarzuty i argumenty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. W piśmie z dnia 3 lutego 2022 r. uczestnicy postępowania wskazali, że działania państwa L. mają charakter odwetowy w związku z ich uwagami dotyczącymi naruszenia granicy naszej działki przez państwa L. i mają przede wszystkim na celu nękanie ich. Podnieśli również m.in., że usytuowanie ich domu na działce zostało podyktowane nie tylko jej powierzchnią, ale przede wszystkim warunkami zabudowy, jakie zostały ustalone przez Prezydenta Miasta Ł. dla naszej działki oraz jej kształtem. Działka inwestorów po stronie północnej, w granicy z działką przy ul. A13, silnie się zwęża, uniemożliwiając racjonalne jej zagospodarowanie z tej strony. Dodatkowo, usytuowanie domu państwa L. w granicy działki od strony południowej powoduje silne zacienienie na działce, przez co usytuowanie innej części domu niż garażowej od strony południowej byłoby wyjątkowo niekorzystne. Z tych powodów takie usytuowanie domu na działce, jak to zostało zaprojektowane w przedmiotowym pozwoleniu na budowę, było konieczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842), zwanej ustawą covidową, znowelizowanym na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), z dniem 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, wyraził pogląd, iż ‘prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego". Zważywszy na treść powyższej regulacji zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z 24 stycznia 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej, ziściły się bowiem warunki określone w tym przepisie. Rozpoznanie tej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 17 grudnia 2021 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że uczestnicy postępowania nie złożyli oświadczeń o możliwościach technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie tego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 24 stycznia 2022 r. Wymagany przy tym przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z 23 listopada 2021r.), z czego nie skorzystały.. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a. kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, sąd uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, co powoduje, że musi ona zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji jest ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji). Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organy architektoniczno - budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzają: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W myśl art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy). Z dyspozycji art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wynika, że decyzja w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest decyzją związaną, albowiem organ administracji architektoniczno - budowlanej nie może odmówić wydania pozytywnej dla inwestora decyzji w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy, przy jednoczesnym braku przesłanki odmowy udzielenia pozwolenia na budowę wskazanej w art. 35 ust. 5 ustawy. Podkreślenia wymaga, że organy budowlane weryfikują wniosek inwestora o pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego, jednak co istotne merytoryczna ocena rozwiązań projektowych nie mieści się w zakresie kompetencji organów architektoniczno - budowlanych. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej zostały ograniczone w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę do ściśle określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, z których wyłączone jest badanie zgodności projektu budowlanego pod kątem przyjętych rozwiązań projektowych i możliwości technicznych jego wykonania. Kontrola projektu budowlanego może dotyczyć tylko obszaru wyznaczonego treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, tj. zgodności z ustaleniami miejscowego planu albo z decyzji o warunkach zabudowy, a także z wymaganiami ochrony środowiska oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 stycznia 2018 r., II SA/Kr 1431/17, LEX nr 2436416; wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r., II OSK 1820/17, LEX nr 2468015). W związku z tym organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone przez projektanta oświadczenie w trybie art. 20 ust. 4 ustawy, który stanowi, że projektant, a także sprawdzający, o którym mowa w ust. 2, do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci oraz ewentualnie osoba sprawdzająca projekt. Na nich spoczywa także odpowiedzialność cywilna za wady dokumentacji projektowej, jak również przed właściwą izbą zawodową. Oznacza to, że organy administracji architektoniczno-budowlanej związane były treścią oświadczenia projektanta, stosownie do art. 20 ust. 4 ustawy, o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Niemniej jednak nie można tracić z pola widzenia treści art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Interesy te muszą znajdować swoje umocowanie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być jednak rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Jeżeli inwestycja nie wykazuje żadnej sprzeczności z przepisami prawa, to spowodowane realizacją inwestycji faktyczne dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (wyrok NSA z 24 września 2015 r., II OSK 182/14). Wynika z tego, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Natomiast nie może podlegać dyskusji, że ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, będą decydowali o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, czy rodzaju obiektu budowlanego (zob. wyrok NSA z 16 listopada 2005 r. sygn. akt II OSK 672/05, LEX nr 203713). Ochrona interesów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Wynika to wprost z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane (zob. wyrok NSA z 8 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 402/10, LEX nr 1080270). Analizując jednak niniejszą sprawę z punktu widzenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane należy stwierdzić, że nie zostały w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśnione kwestie tego, czy usytuowanie planowanego budynku, w kontekście zgłaszanych przez skarżących twierdzeń dotyczących istniejących odpowietrzeń czy istnienia rury drenażowej, nie naruszy interesów skarżących, znajdujących ochronę w przepisach z zakresu prawa budowlanego. Przyjąć bowiem należy, że niemożność korzystania z legalnie funkcjonujących rozwiązań w zakresie zapobiegania zawilgoceniu przez właściciela nieruchomości sąsiedniej nie tyle stanowi przeszkodę do zaakceptowania usytuowania budynku zgodnie z par. 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co wymaga przyjęcia w projekcie budowlanym rozwiązań, które zagwarantują zabezpieczenie interesów właściciela nieruchomości sąsiedniej. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, takiej analizy w zaskarżonej decyzji sytuacji zabrakło. Abstrahując od powyższego, nie budzi zastrzeżeń Sądu sposób usytuowania planowanego budynku w kontekście przepisu § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika z zarzutów skargi, jej autor wskazuje, że odstępstwo, o którym mowa w w/w przepisie nie może znaleźć zastosowania, a to z uwagi na fakt, że nowy budynek nie będzie przylegał do już istniejącego "całą ścianą". W ocenie tut. Sądu na uwagę zasługuje fakt, że projektowany budynek składa się z części garażowej i mieszkalnej i został zaprojektowany w ten sposób, ze jedynie część garażowa przylegać ma do budynku znajdującego się na działce skarżących, zaś pozostała część zlokalizowana ma być na działce z zachowaniem podstawowych odległości przewidzianych w par. 12 ust. 1 rozporządzenia. Nie zachodzi zatem sytuacja, że budynek inwestora w całej swej długości usytuowany jest w granicy, a jedynie na części długości przylega do budynku sąsiedniego. Z tego też powodu nietrafne jest powoływanie się na wyrok NSA z dnia 26 maja 2020 r., II OSK 2095/19, który dotyczy odmiennego stanu faktycznego. Jeśli zaś chodzi o podnoszone w skardze kwestie dotyczące wadliwości ekspertyzy, to nie ulega wątpliwości, że zgodnie z § 204 ust. 5 rozporządzenia wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania, zaś według § 206 ust. 1 tego rozporządzenia w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku. Zdaniem Sądu obowiązek poprzedzenia budowy ekspertyzą techniczną należy traktować jako obowiązek poddania analizie stanu techniczno-budowlanego istniejącego obiektu z punktu widzenia dopuszczalności wzniesienia w jego bezpośrednim sąsiedztwie innego budynku. Wymaganie w postaci sporządzenia ekspertyzy technicznej dotyczy wprost zagadnień natury techniczno-budowlanej i odnosi się do obowiązków projektanta na etapie sporządzania projektu budowlanego (tak też NSA w wyroku z 25 maja 2016 r., II OSK 2356/14, Lex nr 208349). Niemniej jednak ekspertyza techniczna nie jest wymagana w każdym przypadku, lecz tylko wtedy, gdy wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenie jego przydatności do użytkowania. Jeżeli osoba sporządzająca projekt budowlany, posiadająca wszak stosowne uprawnienia, nie stwierdzi tego rodzaju zagrożeń, ekspertyza jest zbędna. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy z uwagi na zgłaszane przez skarżących będących właścicielami sąsiadującej z planowaną inwestycją nieruchomości kwestie organ, po stwierdzeniu, że wskazywane instalacje odpowietrzające są legalne, winien rozważyć, posługując się treścią ekspertyzy bądź stwierdzając potrzebę jej uzupełnienia, czy projekt budowlany w sposób właściwy zabezpiecza poszanowanie praw właścicieli działki sąsiedniej. W ocenie Sądu takiej analizy w zaskarżonej decyzji również zabrakło. Natomiast zdaniem składu orzekającego omyłki, na jakie powołuje się strona skarżąca nie dyskwalifikują sporządzonej ekspertyzy. Nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w w/w zakresie stanowi naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jako że podnoszone kwestie te mogą zostać rozważone przez organ II instancji, zasadnym stało się uchylenie jedynie zaskarżonej decyzji. Rozpoznając ponownie sprawę organ ustali w sposób niebudzący wątpliwości, czy realizacja planowanej inwestycji nie ograniczy lub uniemożliwi korzystanie z legalnie funkcjonujących na sąsiedniej działce skarżących rozwiązań w zakresie odpowietrzania czy przeciwdziałania zawilgotnieniu. Dopiero poparte materiałem dowodowym ustalenia mogą bowiem stanowić podstawę do wydania decyzji, względem czego adekwatne powinno pozostawać uzasadnienie wydawanej w tym przedmiocie decyzji. Mając powyższe na uwadze, z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis sądowy w wysokości 500 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 480 zł wraz z opłatą od pełnomocnictwa (17 zł), orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). m. d.