II SA/Kr 724/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 września 2022 r. sprawy ze skargi B. Z. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 8 kwietnia 2022 r., znak WI-I.7840.7.124.2021.EG w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. UZASADNIENIE Starosta Krakowski postanowieniem z 24 listopada 2021 r., znak: AB.IV.6740.4.5.2021.KN odmówił wznowienia na wniosek K. D. postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Krakowskiego nr AB.IV.1.574.2021 z 1 czerwca 2021 r., znak: AB.IV.6740.1.119.2021.JK o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu B. Z. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej (nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]) z dwoma lokalami mieszkalnymi każdy wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodociągowymi wraz z odcinkami zewnętrznymi do studni wodomierzowej, kanalizacji sanitarnej wraz z odcinkami zewnętrznymi do pierwszej studni za każdym budynkiem, c.o., gazowymi, kanalizacji deszczowej wraz z dziesięcioma zbiornikami podziemnymi szczelnym na wody opadowe, elektrycznymi i niskoprądowymi wraz z odcinkami zewnętrznymi, dojściami, dojazdami, drogami wewnętrznymi, zjazdem indywidualnym z drogi wewnętrznej oraz rozbiórką nieczynnej sieci gazowej - na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości Z., gmina Zabierzów. Jako podstawę prawną postanowienia organ I instancji wskazał art. 149 § 3, art. 150 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 147 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 253 ze zm.), dalej "K.p.a.". W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że ww. decyzją z 1 czerwca 2021 r. nr AB.IV.1.574.2021 Starosta Krakowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi B. Z. pozwolenia na budowę dla ww. zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja ta stała się ostateczna 6 lipca 2021 r., bowiem żadna ze stron nie złożyła odwołania. Do Starosty Krakowskiego wpłynął 28 października 2021 r. wniosek K. D. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją. Jako podstawę wystąpienia o wznowienie postępowania wnioskujący wskazał na art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. podnosząc, że jego nieruchomość składająca się z działek o nr: [...] i [...] w m. Z. sąsiaduje z terenem inwestycji. Organ I instancji stwierdził zachowanie terminu, o którym mowa w art. 148 K.p.a. Kolejno organ I instancji wskazał, że podmiot występujący z wnioskiem nie ma w niniejszej sprawie przymiotu strony, skoro zgodnie z przepisami prawa budowlanego inwestycja zachowuje odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości przewidziane w przepisach techniczno-budowlanych (w tym § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U, z 2019 r., poz. 1065), a zatem nie może być mowy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na okoliczne nieruchomości. W konsekwencji właścicielom, użytkownikom wieczystym i zarządcom tych działek nie przysługuje przymiot strony postępowania. Organ I instancji przywołał treść art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), dalej "P.b.", w brzmieniu obowiązującym od 19 września 2020 r. Odnośnie działki nr [...] sąsiadującej z działkami nr [...], [...], [...], [...] organ I instancji wskazał, że jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, zaprojektowane budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej o konstrukcji murowanej, zostały usytuowane są odpowiednio w odległości 8,05-8,12 m; 8,18-8,24 m; 8,29-8,37 m i 8,02-8,1 m od granicy z działką nr [...]. Ponadto budynek nr [...] został zlokalizowany w odległości 13,36 m od istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr [...]. Takie usytuowanie inwestycji nie powoduje wprowadzenia ograniczeń w zagospodarowaniu dz. nr [...]. Organ podkreślił, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zabudowa jednorodzinna wraz z urządzeniami związanymi z jej obsługą i zielenią przydomową; budynki jednorodzinne powinny być realizowane w układzie wolnostojącym, bliźniaczym lub szeregowym). Organ I instancji nie zgodził się również ze stanowiskiem wnioskodawcy, że "w przedmiotowej decyzji organ nie odniósł się do pasa ochronnego gazociągu (strefy kontrolowanej) oraz nie wykazał barku oddziaływania sieci w sytuacji gdy pas ochrony został zmieniony. W związku z tym należy zauważyć, iż obszar oddziaływania gazociągu (strofa kontrolowana) dotyczy również bezpośrednio sąsiadującej nieruchomości wnioskodawcy (...) Dodatkowo należy zwrócić uwagę na to, że inwestor zaplanował budowę drogi dojazdowej do 16 mieszkań bezpośrednio na gazociągu z wysokoprężnym gazem". W odpowiedzi na powyższe organ I instancji wskazał, że przedmiotowy projekt budowlany został sporządzony przez osoby uprawnione i zawiera m.in. pismo z 4 lutego 2021 r. P.sp.z o.o. wraz z załącznikiem graficznym dotyczącym uzgodnienia lokalizacji inwestycji względem gazociągu wysokiego ciśnienia zlokalizowanej na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], które zostało także dwukrotnie przywołane w uzasadnieniu decyzji. Zgodnie z ww. uzgodnieniem na terenie inwestycji zlokalizowana jest sieć wysokiego ciśnienia DN 250, dla której obowiązuje strefa kontrolowana (szerokość 6,0 m, po 3,0 m po obu stronach gazociągu), która zamyka się na działkach inwestycyjnych. W związku z powyższymi wyjaśnieniami organ I instancji wskazał, że po dokonaniu analizy dokumentacji pod kątem wznowienia postępowania, zarówno co do przyczyn jak i co do rozstrzygnięcia o istocie sprawy, stwierdził że wnioskodawca nie posiada legitymacji strony, a dokumentacja pod względem merytorycznym jest zgodna z prawem. Na powyższe postanowienie Starosty Krakowskiego z 24 listopada 2021 r., wnioskodawca wniósł zażalenie, zarzucając mu w szczególności naruszenie art. 3 ust. 20, art. 28 ust. 2 P.b. oraz art. 7, art. 9, art. 11 i art. 77 § 1 K.p.a. W uzasadnieniu zażalenia powołał się na art. 144 Kodeksu cywilnego wskazując, że przedmiotowa inwestycja dotyczy w rzeczywistości małego osiedla mieszkaniowego, którego oddziaływanie jest znacznie większe niż pojedynczych domów jednorodzinnych. Podniósł, że organ wadliwie powołał się jedynie na § 37 ust. 1 pkt 9 m.p.z.p., podczas gdy precyzujący § 37 ust. 1 pkt 10 m.p.z.p. ogranicza możliwość zabudowy bliźniaczej w sytuacji, gdy w ramach danego budynku bliźniaczego mają być wydzielone odrębne lokale mieszkalne w liczbie 2 do 4. Zdaniem wnioskodawcy organ pominął także, że zabudowa osiedla naruszy stosunki wodne w obszarze inwestycji i przylegającym, wpływając negatywnie na jego działkę (art. 234 ustawy Prawo wodne). Zarzucił też błędne zastosowanie znowelizowanej treści art. 3 pkt 20 P.b., skoro inwestor oświadczył, że żąda stosowania przepisów w brzmieniu sprzed nowelizacji. Zdaniem wnioskodawcy o przymiocie strony świadczy też narażenie nieruchomości sąsiednich do inwestycji na immisje. Wojewoda Małopolski postanowieniem z 8 kwietnia 2022 r. znak sprawy: WI-I.7840.7.124.2021.EG, na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a. i art. 82 ust. 3 P.b., uchylił postanowienie I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji opisał i wyjaśnił charakter postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną. Wskazał, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania podzielone jest na dwa etapy. Pierwszy, to etap wyjaśniający, podczas którego organ administracji publicznej bada formalną dopuszczalność wszczęcia postępowania wznowieniowego. Na tym etapie ocenie podlega, czy żądanie wznowienia postępowania pochodzi od strony lub innego podmiotu uprawnionego (z wyjątkiem przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), czy wnoszący żądanie wskazał przesłankę wznowienia określoną przepisem art. 145 § 1 K.p.a., a także czy został zachowany miesięczny termin do złożenia podania określony w art. 148 K.p.a. Dalej organ II instancji stwierdził, że wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku do Starosty Krakowskiego nadanego w placówce pocztowej 25 października 2021 r. zawarł informację, że 8 października 2021 r. dowiedział się o przedmiotowej decyzji i rozpoczęciu prac budowlanych na sąsiedniej nieruchomości, a 11 października 2021r. otrzymał od przedstawiciela inwestora ww. decyzję. Zatem podanie do Starosty Krakowskiego zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu wynikającego z art. 148 § 2 K.p.a. Następnie organ II instancji podkreślił, że z utrwalonego stanowiska sądów administracyjnych wynika, iż kwestia badania, czy podmiot domagający się wznowienia w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. posiada przymiot strony postępowania, jest realizowana po wznowieniu postępowania (po wydaniu w tym przedmiocie postanowienia) - w drugiej fazie postępowania wznowieniowego. Stwierdzenie, w tej kolejnej fazie postępowania, że z wnioskiem o wznowienie wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną, skutkuje - zgodnie z treścią art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej. Ustalenie stwierdzenia dopuszczalności wznowienia postępowania, w tym z przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., wymaga wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, a dopiero po jego wydaniu, przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu sprawdzenie, czy wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od podmiotu posiadającego interes prawny. Badanie przesłanek wznowienia postępowania (na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania narusza art. 149 § 3 K.p.a. W ocenie Wojewody Małopolskiego badanie przez organ I instancji przysługującego wnioskodawcy przymiotu strony do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Krakowskiego z 1 czerwca 2021 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, jak również stwierdzenie, że dokumentacja pod względem merytorycznym jest zgodna z prawem, na tym etapie postępowania było przedwczesne. Organ I instancji powinien był bowiem ocenić, czy wnioskodawcy faktycznie przysługuje przymiot strony w ww. postępowaniu dopiero po wznowieniu na podstawie art. 149 § 2 K.p.a. przedmiotowego postępowania. Według Wojewody Małopolskiego wnioskodawca spełnił kryteria formalne warunkujące wznowienie postępowania, tj. wskazał przesłankę, na podstawie której żądał wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), jest właścicielem nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, a ponadto złożył podanie o wznowienie postępowania w terminie wynikającym z art. 148 § 2 K.p.a. Tym samym, wbrew twierdzeniom organu I instancji, kwestia braku posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony nie jest oczywista i wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które - co wskazano wyżej - może mieć miejsce dopiero po wznowieniu postępowania, w drugiej fazie postępowania. Organ II instancji przywołał i wyjaśnił treść zastosowanych w sprawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a. Podsumowując organ II instancji wskazał, że mając na uwadze naruszenie przez organ I instancji art. 149 § 3 K.p.a. uchylił postanowienie I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w celu prawidłowego przeprowadzenia postępowania wznowieniowego. Stwierdził, że rzeczą organu I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wziąć pod uwagę powyższe ustalenia, tj. wznowić postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Krakowskiego z 1 czerwca 2021 r. i dopiero we wznowionym postępowaniu ocenić, czy potwierdziła się przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - poprzez zajęcie merytorycznego stanowiska co do oddziaływania przedmiotowej inwestycji na działkę wnioskodawcy - a następnie wydać jedną z decyzji, o których mowa w art. 151 K.p.a., po ustaleniu, czy w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 146 § 2 K.p.a. Inwestor B. Z. wniósł na powyższe postanowienie Wojewody Małopolskiego z 8 kwietnia 2022 r. znak WI-I.7840.7.124.2021.EG skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art. 144, art. 7, art. 77, art. 8 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, naruszenie zasady zaufania do organów państwa i zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia rozstrzygnięcia. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu zarzutów skarżący podniósł, że postanowienie organu I instancji było prawidłowe, bowiem w niniejszej sprawie nie było potrzebne prowadzenie postępowania wyjaśniającego celem weryfikacji przymiotu strony wnioskodawcy. Zdaniem skarżącego brak legitymacji materialnoprawnej wnioskodawcy jest rzeczą oczywistą i nie budzącą wątpliwości, nie wymaga w związku z tym prowadzenia postępowania ani dodatkowych dowodów. Przywołując treść art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 P.b. oraz orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący podniósł, że wnioskodawca w żaden sposób nie wykazał, by przedmiotowa inwestycja miała oddziaływać na jego nieruchomość w sposób sprzeczny z przepisami prawa. Zarzucił, że stwierdzenia wnioskodawcy są ogólnikowe. Z kolei istnienie sieci gazowej przebiegającej zarówno przez działki inwestora jak i wnioskodawcy nie ma znaczenia dla oceny przymiotu strony postępowania. Wnioskodawca nie poparł swoich twierdzeń żadnym przepisem prawa, z którego wynika jego interes prawny. Zdaniem skarżącego organ II instancji, uchylając postanowienie I instancji za naruszenie art. 149 § 3 K.p.a., powinien precyzyjnie wskazać na okoliczności świadczące o istnieniu wątpliwości co do przyznania wnioskodawcy przymiotu strony. Wojewoda Małopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie z 26 sierpnia 2022 r. uczestnik K. D. wniósł o oddalenie skargi, akcentując wpływ inwestycji objętej pozwoleniem na budowę na strefę kontrolowaną gazociągu oraz zagrożenie dla integralności gazociągu, mogące skutkować wybuchem gazu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej "P.p.s.a." sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Dokonana w powyższym zakresie kontrola zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że jest ono prawidłowe, a niezasadna skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem skargi było kasatoryjne postanowienie Wojewody Małopolskiego wydane na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a. o uchyleniu w całości postanowienia I instancji odmawiającego wznowienia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W sprawie bezsporne jest i nie budzi wątpliwości Sądu, że decyzja Starosty Krakowskiego z 1 czerwca 2021 r. jest ostateczna, a wnioskodawca złożył wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w terminie określonym w art. 148 § 2 K.p.a. Nie było również sporne, że teren przedmiotowej inwestycji, obejmujący budowę ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], sąsiaduje bezpośrednio z działką nr [...] wnioskodawcy K. D.. Granica pomiędzy terenem inwestycji (w szczególności działkami nr [...] i [...]) oraz sąsiadującą z nim od wschodu działką nr [...] należącą do wnioskodawcy ma ok. 100 m długości. Na wstępie rozważań należy zauważyć, że jak słusznie wskazał organ II instancji, wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, ale wyłącznie w wypadku, jeżeli wznawiane postępowanie było dotknięte kwalifikowaną wadą procesową, wymienioną wyczerpująco w art. 145 § 1 pkt 1-8, art. 145a lub art. 145b K.p.a. Strona, żądając wznowienia postępowania, powinna wskazać przyczynę wznowienia, uzasadniając to na tyle precyzyjnie, aby organ miał możliwość podjęcia postępowania na podstawie art. 149 § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b K.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 K.p.a.). Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 i § 3 K.p.a. wznowienie postępowania lub odmowa wznowienia następuje w drodze postanowienia. Postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). W myśl art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie natomiast do art. 151 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. § 2. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Zgodnie zaś z art. 149 § 1-3 K.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Zatem, jak trafnie wskazał organ II instancji, czynności organu w sprawie wznowienia postępowania przebiegają w dwóch fazach. Pierwsza faza – pozaprocesowa, kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania albo wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Czynności organu podejmowane pomiędzy złożeniem podania przez stronę a wydaniem postanowienia mają na celu rozpoznanie złożonego podania, ale mają one charakter pozaprocesowy – nie są podejmowane w ramach postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2011 r., sygn. II OSK 95/10, LEX nr 953098). Odnosząc się do przywołanych przez organ I instancji orzeczeń sądów administracyjnych Sąd zauważa, że w orzecznictwie występowały rozbieżności w omawianym zakresie. Dominuje jednak stanowisko, zgodnie z którym z powyżej powołanych przepisów K.p.a. wynika, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie kwestie formalne dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, tj. czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 145, art. 145a lub art. 145b K.p.a., czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 K.p.a. Natomiast tylko jeżeli w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). Odmowa wznowienia postępowania na mocy art. 149 § 3 K.p.a. dotyczy wyłącznie tych przypadków, gdy wspomniane przeszkody są łatwo dostrzegalne, a ich stwierdzenie nie wymaga prowadzenia analiz lub uzyskania dodatkowych wyjaśnień. Może być uzasadniona tym, że z twierdzeń strony można w oczywisty sposób wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego między wskazaną podstawą wznowienia a treścią dotychczasowej decyzji (por. wyrok NSA z 6 marca 1996 r., sygn. SA/Wr 1652/95, LEX nr 26621). Innymi słowy, w orzecznictwie aktualnie przeważa pogląd, że w wypadku przesłanki wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., weryfikacja przymiotu strony może się odbywać dopiero w trakcie wznowionego postępowania. W myśl tego poglądu we wstępnej fazie postępowania nie bada się przesłanek wznowieniowych. Tym bardziej w sytuacji, gdy strona powołuje się na przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., ustalenia w zakresie interesu prawnego wnioskodawcy i badanie jego legitymacji procesowej może być dokonywane dopiero we wznowionym postępowaniu, po jego formalnym wszczęciu postanowieniem, o którym mowa w art. 149 § 1 K.p.a. Za przyjęciem tego zapatrywania przemawia fakt, że kwestia posiadania przymiotu strony w postępowaniu przez podmiot wnoszący o wznowienie dotyka istoty sprawy w zakresie materialnoprawnych podstaw legitymacji co powoduje, iż powinna być zbadana w toku postępowania, z udziałem wszystkich stron, a nie na etapie wstępnej weryfikacji wniosku. Jak trafnie zatem wskazał organ II instancji, weryfikacja przymiotu strony w postępowaniu wznowieniowym i twierdzeń wnioskodawcy w tym zakresie, jeśli wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na tej podstawie, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a ponadto zawiera stwierdzenie, że składający podanie o wznowienie podmiot uważa, że przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, a został w tym postępowaniu pominięty, jest w istocie badaniem przesłanek wznowienia. To z kolei co do zasady powinno nastąpić w kolejnej fazie postępowania, czyli po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Dopiero na tym etapie postępowania organ administracji może weryfikować twierdzenia strony dotyczące jej interesu prawnego w zakończonym postępowaniu zwykłym (por. wyrok NSA z 29 maja 2012r. sygn. II OSK 452/11). Odnosząc się do stanowiska skarżącego należy wskazać, że wbrew jego zarzutom, organ II instancji dokładnie wyjaśnił istotne okoliczności sprawy, nie naruszył zasady zaufania do organów państwa, a uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w pełni odpowiada wymogom art. 107 w zw. z art. 126 K.p.a. W niniejszej sprawie podstawą prawidłowego uchylenia przez organ II instancji wadliwego postanowienia I instancji był brak oczywistych, łatwo dostrzegalnych bez prowadzenia analiz lub uzyskania dodatkowych wyjaśnień podstaw do odmowy wznowienia na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. Należy podkreślić, że wydanie postanowienia o odmowie wznowienia jest dopuszczalne wyłącznie w przypadkach, gdy na podstawie samego wniosku można stwierdzić, że zachodzą przesłanki, o których mowa powyżej, co nie ma miejsca w sprawie niniejszej, a co wynika z samego uzasadnienia postanowienia I instancji. Przesłanki przyznania jednostce statusu strony postępowania (legitymowania się interesem prawnym) wyznacza w sprawach o wydanie pozwolenia na budowę art. 28 ust. 2 P.b., zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 3 pkt 20 P.b. w brzmieniu obowiązującym do 19 września 2020 r., przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Ustawą nowelizującą P.b. z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471) ww. sformułowanie "w zagospodarowaniu, w tym zabudowy" zastąpiono terminem "w zabudowie". Niewątpliwie właściwy organ administracji publicznej wyznacza obszar oddziaływania obiektu każdorazowo biorąc pod uwagę indywidualne cechy obiektu oraz sposób zagospodarowania terenu w jego otoczeniu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu / w zabudowie, związane z tym obiektem. Mając powyższe na uwadze Sąd w pełni podziela stanowisko organu II instancji, że organ I instancji zastosował nieprawidłową wykładnię przepisów dotyczących procedury wznowienia postępowania, wobec czego badał merytorycznie istnienie przesłanki wznowienia przed wszczęciem postepowania wznowieniowego. Świadczy o tym treść uzasadnienia postanowienia I instancji, w którym organ wprost wskazał, że oceniał zgodność konkretnych przyjętych w inwestycji odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Niewątpliwie dokonywanie weryfikacji, czy może być mowa o oddziaływaniu obiektu budowlanego na okoliczne nieruchomości, a także czy dokumentacja projektowa pod względem merytorycznym jest zgodna z prawem, było przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania przedwczesne. Sąd nie podziela stanowiska prezentowanego przez skarżącego, jakoby brak legitymacji materialnoprawnej wnioskodawcy był w niniejszej sprawie rzeczą oczywistą i nie budzącą wątpliwości, co miałoby wynikać w sposób ewidentny z wzajemnego usytuowania przedmiotowych nieruchomości (nieruchomości inwestora i nieruchomości wnioskodawcy). Zatem wadliwa była odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. wskutek stwierdzenia braku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., co prawidłowo stwierdził organ II instancji, uchylając postanowienie I instancji. Jak trafnie stwierdził Wojewoda w zaskarżonym postanowieniu, postanowienie I instancji zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Doszło bowiem do naruszenia art. 149 § 3 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe powodowało konieczność uchylenia przez Wojewodę zaskarżonego zażaleniem postanowienia. Organ I instancji przedwcześnie, bez przeprowadzenia niezbędnego postępowania wyjaśniającego uznał, że wniosek o wznowienie został złożony przez podmiot nielegitymujący się przymiotem strony w postępowaniu. Należy końcowo zaznaczyć, że kwestia, czy w niniejszym stanie faktycznym uznanie wnioskodawcy za stronę postępowania wpłynęłoby czy nie wpłynęłoby na treść wydanej przez organ I instancji decyzji, znajduje się poza granicami niniejszej sprawy. Zagadnienie to, którego Sąd w żadnej mierze nie przesądza, może być rozstrzygnięte we wznowionym postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, pod warunkiem uprzedniego stwierdzenia przez organ I instancji rzeczywistego wystąpienia przesłanki wznowienia, to jest pominięcia w postępowaniu strony legitymującej się interesem prawnym. Postępowanie organ I instancji winien zakończyć jednym z rozstrzygnięć, które wymienia art. 151 K.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd uchyla zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie go z obrotu prawnego; w szczególności Sąd nie stwierdził, by którykolwiek z wymienionych w skardze przepisów K.p.a. został naruszony przez organ II instancji. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku, oddalając skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.