VII SA/Wa 1301/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2010 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala UZASADNIENIE VII SA/Wa 1301/10 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 oraz art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po przeprowadzeniu wszczętego na wniosek E. S. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2009 r., znak: [...], odmawiającej nałożenia na B. i J. S. obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych polegających na utwardzeniu części terenu działki o nr ewid. [...] położonej w [...] do stanu zgodnego z prawem, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2010 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2009 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że weryfikowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r, oraz utrzymana nią w mocy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2009 r., nie są obarczone żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. W trakcie postępowania w sprawie robót budowlanych, polegających na utwardzeniu części terenu działki organ powiatowy ustalił, że roboty te wykonano na długości 54,20 m i szerokości od 4,00 m do 10,85 m. Utwardzenie wykonano z kostki brukowej betonowej o grubości 6 cm na warstwie odsączającej z kamienia, grysu i klińca. Zewnętrzne krawędzie utwardzenia zabezpieczono krawężnikami. Przedmiotowe utwardzenie terenu wykazuje spadek ok. 2 % w kierunku drogi krajowej. Od strony rabatki betonowej ogrodzenia działki sąsiedniej nr 207, pomiędzy krawężnikiem a rabatką wykonano pionową izolację z folii kubełkowej. Odległość krawężnika od rabatki wynosi od 3 do 5 cm. Krawężnik jest podniesiony na wysokość ok. 4-5 cm ponad poziom kostki brukowej. Poziom kostki na działkach nr 208 i 207 od strony drogi krajowej jest na jednym poziomie, natomiast poziom kostki na działce nr 208, na przeciwnym końcu utwardzenia terenu jest wyższy o 25 cm w stosunku do poziomu kostki na działce 207. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził ponadto, że inwestor nie posiada wymaganego zgłoszenia wykonania robót budowlanych, dotyczących utwardzenia terenu. W związku z powyższymi ustaleniami, organ powiatowy, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, odmówił nałożenia na B. i J. S. obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem budowlanym. W postępowaniu odwoławczym, powyższa decyzja organu powiatowego została utrzymana w mocy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że wykonane roboty budowlane polegające na utwardzeniu terenu nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, w związku z czym w sprawie nie ma zastosowania tryb określony w art. 49b ustawy Prawo budowlane. Wskazał, że organy nadzoru budowlanego stwierdziły, że wykonane roboty budowlane nie naruszają warunków technicznych wobec czego brak jest podstaw do nałożenia na B. i J. S. obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Ustawienie krawężnika powyżej poziomu kostki, wykonanie izolacji pionowej z folii oraz wykonane spadki uniemożliwiają spływ wód opadowych na teren sąsiedniej działki. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w z w. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu wniosku E. S., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy własną decyzję z [...] kwietnia 2010 r. Ponownie rozpatrując sprawę, podtrzymał swoją wcześniejszą argumentację zawarta w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższe decyzje nie są obarczone wadami wymienionymi w art. 156 § 1 Kpa, uzasadniającymi stwierdzenie ich nieważności. Organ stwierdził, iż wykonane roboty budowlane polegające na utwardzeniu terenu nie stanowią obiektu budowlanego rozumieniu przepisów Prawa budowlanego dlatego w sprawie nie ma zastosowania art. 49 b Prawa budowlanego. W trakcie oględzin nie stwierdzono nieprawidłowości w zakresie dotyczącym wykonania utwardzenia części terenu wobec czego brak było podstaw do nałożenia obowiązku z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła E. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie, art. 77 § 1 Kpa poprzez nierozpatrzenie zebranego materiału dowodowego i niewszechstronne zbadanie sprawy, art. 7 i 8 Kpa poprzez przedmiotowe i instrumentalne traktowanie uczestników postępowania poprzez nie udzielenie skarżącej należnej jej ochrony prawnej, art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane poprzez mylne uznanie, iż wyłożony kostką podjazd nie jest urządzeniem budowlanym. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ w ogóle nie zajął się kwestią braku koniecznego zgłoszenia robót budowlanych i wynikających z tego faktu konsekwencji prawnych. Niezrozumiałym dla skarżącej był też pogląd jakoby wykładany kostką podjazd nie było urządzeniem budowlanym i nie podlegał w ogóle dyspozycjom przepisów ustawy Prawo budowlane w zakresie wymaganych zezwoleń i nadzoru. Ponadto skarżąca wskazała, że wykonane roboty budowlane oddziaływują na jej nieruchomość. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga podlega oddaleniu. Należy zauważyć, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wymienione są enumeratywnie w art. 156 § 1 Kpa. Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek z art. 156 § 1 Kpa zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 w/w ustawy. Jedną z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa). Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnie prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r., sygn. akt III SA 1705/93 opublikowany w piśmie Wspólnota 1994/42/16). W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli w trybie stwierdzenia nieważności, była decyzja Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2009 r., znak: [...], wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, odmawiająca nałożenia na B. i J. S. obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych polegających na utwardzeniu części terenu działki o nr ewid. [...] położonej w [...] do stanu zgodnego z prawem. Skarżąca, zarzuciła badanym decyzjom rażące naruszenie prawa, a więc uchybienie, które na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności obarczonej nią decyzji. Zarzuty skarżącej dotyczyły rażącego naruszenia art. 49 b Prawa budowlanego przez organy orzekające w sprawie doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W niniejszej sprawie bezsprzecznym jest, że inwestorzy wykonali roboty budowlane bez wymaganego przepisami art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego zgłoszenia zamiaru wykonania takich robót. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] ustalił, że roboty budowlane dotyczące utwardzenia części terenu działki budowlanej o nr ew. [...] położonej w [...], pomimo, że zostały zrealizowane w warunkach samowoli budowlanej, to jednak nie naruszały warunków technicznych. Z ustaleń organu wynika, że zewnętrzne krawędzie utwardzenia zabezpieczono krawężnikami. Przedmiotowe utwardzenie terenu wykazuje spadek ok. 2 % w kierunku drogi krajowej. Od strony rabatki betonowej ogrodzenia działki sąsiedniej nr 207, pomiędzy krawężnikiem a rabatką wykonano pionową izolację z folii kubełkowej. Odległość krawężnika od rabatki wynosi od 3 do 5 cm. Krawężnik jest podniesiony na wysokość ok. 4-5 cm ponad poziom kostki brukowej. Poziom kostki na działkach nr 208 i 207 od strony drogi krajowej jest na jednym poziomie, natomiast poziom kostki na działce nr 208, na przeciwnym końcu utwardzenia terenu jest wyższy o 25 cm w stosunku do poziomu kostki na działce 207. Organ prawidłowo przyjął, że w niniejszej sprawie postępowanie legalizacyjne należy prowadzić w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Ponieważ samowolnie wykonane roboty budowlane nie naruszały wymogów warunków technicznych, jak również nie naruszały miejscowego planu zagospodarowania terenu w związku z czym brak było podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych robót w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. W tej sytuacji prawidłową jest decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2009 r, wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 7 Prawa budowlanego odmawiająca nałożenia na inwestorów takiego obowiązku. W ocenie Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, że kontrolowana w trybie nadzoru budowlanego decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że organ prowadzący postępowanie w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, nie może analizować sprawy w taki sposób, jakby jej rozpoznanie miało nastąpić w trybie zwykłym, albowiem celem tego postępowania nie jest merytoryczne rozpoznanie sprawy lecz zweryfikowanie jej pod kątem wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 Kpa. Mając wszystko powyższe na uwadze na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną należało oddalić.