II SA/Gd 240/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 16 października 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w W. R. na decyzję Wojewody z dnia 31 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z 31 grudnia 2018 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, z 16 lutego 2018 r. nr [...] o odmowie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości Skarbu Państwa, stanowiącej działkę nr [..] o pow. 0,4578 ha, położonej w M. przy ul. [..], obręb [..], zapisanej w księdze wieczystej nr [..] na wniosek A. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 22 grudnia 2017 r. A., dalej skarżąca albo Spółka, wystąpiła do Starosty, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości Skarbu Państwa, stanowiącej działkę opisaną powyżej. Zaskarżona decyzja Starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, została wydana na podstawie art. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 83 z późn. zm. zwanej dalej ustawą przekształceniową). Organ pierwszej instancji odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt K 29/13 orzekającym o niezgodności z Konstytucją przepisów art. 1 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienia do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110, zwanej dalej ustawą nowelizującą). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy przekształceniowej, w brzmieniu nadanym przez ustawę nowelizującą, osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Z kolei art. 1 ust. 3 tej ustawy (również po nowelizacji) stanowi, że z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą również wystąpić osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 1 i 1a, oraz osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 2. W tym miejscu wyjaśnić należy, że do momentu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. przed dniem 9 października 2011 r., zdanie pierwsze art. 1 ust. 1 ustawy miało następujące brzmienie: osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Wówczas krąg podmiotów uprawnionych do ubiegania się o przekształcenie prawa użytkowania w prawo własności ograniczał się do osób fizycznych będących użytkownikami wieczystymi w dniu 13 października 2005 r. i do konkretnie określonych rodzajów nieruchomości. Ponadto zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 1 ust. 3 tej ustawy z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogły również wystąpić osoby fizyczne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 1 i 1a oraz osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 2. Ustawa zmieniająca poszerzyła ten krąg o osoby prawne oraz zniosła ograniczenie co do rodzaju zabudowy i przeznaczenia nieruchomości. W niniejszej sprawie orzeczenie o niekonstytucyjności powyższej nowelizacji obejmuje osoby prawne (z wyjątkiem spółdzielni mieszkaniowych) oraz osoby fizyczne, które uzyskały użytkowanie wieczyste - co do zasady - w celu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Trybunał zauważył ponadto, że na skutek nieuzasadnionego konstytucyjnie uwłaszczenia przypadkowej grupy podmiotów następuje uszczuplenie majątku publicznego, z założenia służącego zaspokojeniu potrzeb całej wspólnoty. Trybunał Konstytucyjny uznał, że nowelizacja w tym zakresie była niezgodna z Konstytucją. Wojewoda wyjaśnił, że wyroki Trybunału Konstytucyjnego orzekające o niezgodności przepisu z Konstytucją wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, jeżeli Trybunał Konstytucyjny nie określił innego terminu utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego - art. 190 ust. 3 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). W omawianym przypadku Trybunał Konstytucyjny nie określił innej daty, zatem przepisy niezgodne z Konstytucją utraciły moc z dniem opublikowania powołanego wyroku. Fakt, że do dnia wydania decyzji przez organ pierwszej instancji ustawodawca nie dostosował brzmienia przepisów do wyroku Trybunału Konstytucyjnego pozostaje tu zatem bez znaczenia. Do dnia dzisiejszego, w konsekwencji omówionego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego, ustawodawca zmienił treść ustawy przekształceniowej i nadał jej ponownie brzmienie odpowiadające treści sprzed nowelizacji zakwestionowanej przez Trybunał, tj.: Art. 1 ust. 1 - Osoby fizyczne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod zabudowę na cele mieszkaniowe lub pod zabudowę garażami oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Przez nieruchomość rolną rozumie się nieruchomość rolną w rozumieniu Kodeksu cywilnego, z wyłączeniem nieruchomości przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na cele inne niż rolne. Art. 1 ust. 3 - Z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą również wystąpić osoby fizyczne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 1 i la, oraz osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 2. Zmiana ta weszła w życie z dniem 5 października 2018 r. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych organ II instancji ma obowiązek uwzględnić zmiany stanu faktycznego i prawnego, jakie miały miejsce po dniu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Przy czym wyjaśnić należy, że w niniejszej sprawie pozostaje to bez wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie, ponieważ na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego treść przepisu wprowadzona zakwestionowaną nowelizacją utraciła moc. W związku z powyższym Wojewoda poddał ocenie czy użytkownik wieczysty A. posiada uprawnienie do przekształcenia w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w brzmieniu aktualnym, odpowiadającym w istocie regulacji obowiązującej przed wejściem w życie ustaw z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 187, poz. 1110). Z dokumentów zgromadzonych przez organ pierwszej instancji wynika, że A. nabyła prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości po wejściu w życie ustawy przekształceniowej, tj. po dniu 13 października 2005 r. Najpierw na podstawie umowy sprzedaży z dnia 3 grudnia 2014 r. - akt notarialny Repertorium A nr [..] użytkownikiem wieczystym stała się B., z później A. w następstwie przejęcia m.in. spółki C. Natomiast w dniu wejścia w życie ustawy przekształceniowej użytkownikiem wieczystym przedmiotowego gruntu (wówczas wchodzącego w skład działki nr [..]) było D. Stosownie do art. 1 ust. 3 ustawy przekształceniowej z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą wystąpić osoby fizyczne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 1 i la oraz osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 2. A. nie jest osobą fizyczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1025 z późn. zm.). Ponadto D. również nie było osoba fizyczną. A. nie jest również następcą prawnym osób wymienionych w ust. 2, czyli osób będących właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowania wieczystego, ani spółdzielni mieszkaniowych będących właścicielami budynków mieszkalnych lub garaży, gdyż żadnym z tych podmiotów nie było D. A. nie jest zatem podmiotem uprawnionym do przekształcenia na podstawie art. 1 ust. 1 i ust. 3 ustawy przekształceniowej, jest bowiem osobą prawną, będącą następcą osoby prawnej, której nie przysługiwało prawo do przekształcenia. Tym samym uznał Wojewoda, że w niniejszej sprawie Starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, zasadnie odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości na rzecz A. Skargę na powyższą decyzje wniosła A. zarzucając naruszenie: 1) prawa materialnego tj. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 3 ustawy o przekształceniu prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji odmawiającej przekształcenia pomimo spełnienia ustawowych przesłanek niezbędnych do przekształcenia prawa; 2) przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7 i 77 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady praworządności oraz prawdy obiektywnej poprzez przyjęcie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania orzeczenia odmawiającego przekształcenia, podczas gdy w powyższej sprawie zarówno organ I jak i II instancji winien wydać decyzję o przekształceniu prawa wieczystego użytkowania w prawo własności; 3) przepisów postępowania tj. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 i 12 ustawy z 6 marca 2019r. prawo przedsiębiorców poprzez naruszenie zasad równego traktowania przedsiębiorców i pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz przepisów postępowania. W ocenie skarżącej zaistniały przesłanki do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Niezasadnym jest twierdzenie organu, jakoby wyrok TK nie pozwalał w zaistniałym stanie faktycznym na takie przekształcenie. Organ II instancji w zaskarżonej decyzji wskazał, że wpływ na odmowną decyzję w zakresie przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności miał wyrok TK w przedmiocie uznania za niekonstytucyjny art. 1 ust. 1 i ust. 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Spółka A. nabyła prawo wieczystego użytkowania od spółki D. i w związku z powyższym spełniony został wymóg wskazany w zacytowanym przepisie, w szczególności w zakresie wykazania następstwa prawnego. Podkreśliła skarżąca, że przywołany przez organ wyrok TK nie skutkował zmianą przepisów prawa. Organ II instancji przywołuje za organem I instancji, obecnie obowiązujące brzmienie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, niemniej jednak brzmienie przepisów na dzień orzekania, daje podstawy do wydania decyzji uwzględniającej wniosek skarżącego. Należy wskazać, że działania organów jawią się w oczywisty sposób jako sprzeczne z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego. Organy, przy rozpatrywaniu sprawy, podpierają się bowiem jedynie komunikatem prasowym o wydanym przez TK wyroku, nie analizując stanu prawnego oraz skutków prawnych wydanego przez TK orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018r. poz. 1302 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji organów administracji w przedmiocie odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W ocenie organów obu instancji, stan prawny jaki zaistniał po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z 10 marca 2015 r. K 29/13 uniemożliwiał dokonania tego przekształcenia z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych. Przekształcenia tego domaga się spółka prawa handlowego, a żądanie to dotyczy nieruchomości zabudowanych budynkami przemysłowo-magazynowymi a nie budynkami mieszkaniowymi. W ocenie skarżącej Spółki organ powinien dokonać żądanego przekształcenia, w oparciu o przepisy ustawy i bez uwzględniania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 10 marca 2015 r. W ocenie sądu stanowisko organów obu instancji jest prawidłowe. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 83 z późn. zm.(dalej; ustawa). Przepis art. 1 pkt 1 tej ustawy po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110) uzyskał brzmienie - osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Do momentu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. przed dniem 9 października 2011 r., art. 1 ust. 1 ustawy miał następujące brzmienie: "osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności". Tak więc w pierwotnym brzmieniu tego przepisu, krąg podmiotów uprawnionych do ubiegania się o przekształcenie prawa użytkowania w prawo własności ograniczał się do osób fizycznych a przekształceniu mogły podlegać wyłącznie nieruchomości zabudowane na cele mieszkaniowe, garażami (albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę) oraz nieruchomości rolne. Nowelizacja dokonana w dniu 9 października 2011 r. znacznie rozszerzyła podmiotowo i przedmiotowo zakres możliwości dokonywania przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności, co zresztą było zamiarem ustawodawcy, o czym świadczy uzasadnienie sejmowego projektu ustawy zmieniającej, z którego wynika, że założonym celem tej zmiany było zdynamizowanie procesów przekształceń prawa użytkowania wieczystego, udrożnienie procedury przekształceniowej, aby przyspieszyć i zwiększyć liczbę postępowań, w wyniku których użytkownicy wieczyści uzyskują prawo własności w stosunku do użytkowanych wieloletnio nieruchomości publicznych. Po dniu 8 października 2011 r. można było domagać się zatem przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności bez względu na przeznaczenie nieruchomości, a domagać się tego mogły także osoby prawne w tym przedsiębiorcy. Tym niemniej Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 10 marca 2015 r. K 29/13 orzekł, iż art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r. poz. 83) w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto: a) w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego, jest niezgodny z art. 165 ust. 1 Konstytucji, b) w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, nie jest niezgodny z art. 165 ust. 1 oraz art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji. W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazuje między innymi, iż "uprzywilejowanie podmiotów, które uzyskały możliwość przekształcenia na podstawie kwestionowanego przepisu idzie tak daleko, że - w wypadku gdy uprawnionym jest przedsiębiorca - powstaje pytanie o zgodność regulacji z obowiązującym w prawie europejskim zakazem udzielania pomocy publicznej (art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2, ze zm.). Wprawdzie w art. 5a ustawy o przekształceniu z 2005 r. ustawodawca nakazuje jej stosowanie z uwzględnieniem przepisów o pomocy publicznej, jednak sposób zaliczania wartości prawa użytkowania wieczystego na poczet ceny nieruchomości był - na wniosek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumenta (pismo z 23 kwietnia 2013 r.) - badany przez Komisję Europejską. Komisja, oceniając poddane procedurze notyfikacji przepisy u.g.n., po pierwsze - uznała, że przepisy odnoszące się do ustalania opłaty za nabycie prawa własności przez użytkownika wieczystego powinny uwzględniać zasady udzielania pomocy publicznej przedsiębiorcom i - po drugie - z punktu widzenia tychże zasad sformułowała trzy zastrzeżenia dotyczące notyfikowanej regulacji prawnej. Wszystkie trzy dotyczyły mechanizmu ustalania opłaty za przekształcenie, która - w ocenie Komisji - ma charakter preferencyjny i nie spełnia wymogów "testu prywatnego inwestora" (pismo z 28 października 2013 r. COMP.H.3/UD/hvdsD*2013/106265). 13 stycznia 2014 r. władze polskie wycofały notyfikację, jednocześnie zobowiązując się do zmiany przepisów "w celu zapewnienia ich zgodności z przepisami o pomocy publicznej". Trybunał stwierdza, że uwagi zawarte w piśmie Komisji Europejskiej kierowanym do UOKiK wskazują jednoznacznie na uprzywilejowanie beneficjentów uwłaszczenia. Ustawodawca dotąd nie usunął tego uprzywilejowania. W ocenie Trybunału, w pełni uzasadnione jest zatem stwierdzenie wnioskodawców, że kwestionowany przepis wykreował przywileje majątkowe dla określonych grup podmiotów. Nie wymaga dowodu teza, że przywileje te w każdym wypadku uwłaszczenia są realizowane kosztem mienia publicznego: państwowego, jeśli nieruchomość stanowi własność państwową, jednostek samorządu terytorialnego, jeśli to któraś z nich jest właścicielem nieruchomości objętej działaniem ocenianego przepisu. Trybunał nie kwestionuje możliwości szczególnego, wyróżniającego, traktowania przez ustawodawcę pewnych grup podmiotów. Takie traktowanie, aby pozostawało w zgodzie z zasadą sprawiedliwości społecznej, musi być jednak uzasadnione aksjologicznie. Innymi słowy, muszą za nim przemawiać wartości konstytucyjne, które sprawiają, że owo wyróżnienie w rzeczywistości nie stanowi przywileju, lecz raczej jest słuszną rekompensatą, wyrównaniem szansy, czy też zmierza do realizacji praw konstytucyjnych". Wyrok ten to tzw. orzeczenie zakresowe Trybunału Konstytucyjnego. Istotą tego typu rozstrzygnięcia jest stwierdzenie niezgodności z Konstytucją przepisu prawnego w określonym (podmiotowym, przedmiotowym lub czasowym) zakresie jego zastosowania. W konsekwencji atrybut niekonstytucyjności nie jest przypisywany całemu aktowi prawnemu albo jego jednostce redakcyjnej (przepisowi), lecz jego fragmentowi, a ściślej rzecz biorąc jakiejś normie (normom) wywiedzionej z tego przepisu. Wyroków zakresowych nie należy utożsamiać z tzw. wyrokami interpretacyjnymi - wyrok interpretacyjny ma na celu rozstrzygnięcie, czy możliwe jest określone rozumienie poddanego kontroli przepisu, przy którym dany przepis będzie zgodny z Konstytucją. Wyrok zakresowy zaś rozstrzyga o przepisie, którego rozumienie nie jest sporne, lecz zarzut niekonstytucyjności odnosi się do wyraźnego zakresu zastosowania tego przepisu (por. M. Florczak-Wątor, Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego i ich skutki prawne, Poznań 2006, s. 104). Po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia z 10 marca 2015 r. stan prawny, jaki zaistniał z dniem 9 października 2011 r. w zakresie możliwości dokonywania przekształcenia użytkowania wieczystego we własność, uległ istotnej modyfikacji. W zasadzie przywróceniu uległ stan prawny z okresu poprzedzającego nowelizację dokonaną 28 lipca 2011 r. Tak więc przekształcenia tego może skutecznie domagać się osoba fizyczna będąca użytkownikiem wieczystym nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe lub garażami oraz nieruchomości rolnych. Pomijając kwestię garaży i nieruchomości rolnych (kwestia ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy) stwierdzić należy, iż jeżeli nieruchomość stanowiąca przedmiot użytkowania wieczystego nie jest zabudowana "mieszkaniowo", użytkownik wieczysty nie może domagać się dokonania przekształcenia tego prawa ze własność. Z uzasadnienia przytoczonego wyżej wyroku wynika, że w szczególności przedsiębiorcy i osoby prawne nie mogą ubiegać się o dokonanie tego przekształcenia z uwagi także na inne aspekty – regulacje europejskie, kwestie udzielania niedozwolonej pomocy publicznej. Ponieważ nie budzi sporu fakt, że będące przedmiotem niniejszego postępowania nieruchomości, objęte użytkowaniem wieczystym są zabudowane budynkami przemysłowo-magazynowymi, a użytkownikiem wieczystym tych nieruchomości jest spółka prawa handlowego, w pełni zgodzić należy się z organami obu instancji, że w stan prawny aktualny na dzień orzekania, uniemożliwiał dokonania żądanego przekształcenia tak ze względów przedmiotowych - nie były to nieruchomości przeznczone na cele mieszkaniowe, jak i podmiotowych - z żądaniem dokonania przekształcenia wystąpił podmiot prawa handlowego i w stosunku do nieruchomości zabudowanych budynkami w których swą działalność realizują. Zarzuty skargi są pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Organy obu instancji orzekały w dacie, kiedy stan prawny na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego uległ zmianie, wykluczając możliwość dokonania żądanego przekształcenia. Jeżeli dany przepis został uznany za niekonstytucyjny w szczególności, jeżeli Trybunał Konstytucyjny nie odroczył daty utraty jego mocy obowiązującej organ administracji bezwzględnie związany jest tym orzeczeniem – stanem prawnym jaki orzeczenie to kreuje. W tym stanie rzeczy, z uwagi na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego niejako nadające nowe brzmienie przepisowi art. 1 ust 1 ustawy, organy obu instancji nie mogły legalnie (zgodnie z obowiązującym prawem) dokonać żądanego przekształcenia. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.