II SA/Ol 916/07

SENTENCJA Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Krzysztof Nesteruk po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego E.S. o przyznanie wynagrodzenia oraz zwrot wydatku w sprawie ze skargi G.J. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić przyznania wnioskodawczyni wynagrodzenia za zastępstwo prawne oraz zwrotu wydatku. UZASADNIENIE W wyniku ustanowienia radcy prawnego w ramach przyznanego skarżącej prawa pomocy, do pełnienia tejże funkcji Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła J.S. (k. 47 akt). Został on upoważniony przez skarżącą do jej reprezentowania "przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie Wydział II Ogólny w sprawie sygn. akt II SA/Ol 916/07" (k. 82 akt). W dniu 17 grudnia 2007 r. radca prawny J.S. udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego radcy prawnemu E.S. "do reprezentowania G.J. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie Wydział II Ogólny w sprawie sygn. akt II SA/Ol 916/07" (k. 85 akt). Wyrokiem z dnia 21 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz zasądził na rzecz J.S. koszty nieopłaconej pomocy prawnej (k. 114 akt). Na złożoną przez uczestnika postępowania skargę kasacyjną od tego wyroku radca prawny E.S. wniosła odpowiedź (k. 164-165). Skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2009 r. (k. 170 akt). W dniu 26 sierpnia 2009 r. radca prawny E.S. wniosła o: "1. przyznanie (jej) wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w sprawie sygn. akt II SA/Ol 916/07 za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie sygn. akt II OSK 781/08 - według norm przepisanych. 2. zwrot wydatków tytułem kosztów podróży do siedziby Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w kwocie 60 zł." (k. 183 akt). Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Z regulacji tej jednoznacznie wynika, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przyznawane są wyznaczonemu radcy prawnemu, na jego wniosek. Co prawda może on na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (j.t. Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.) udzielić dalszego pełnomocnictwa (substytucji) innemu radcy prawnemu (m.in.), jednak jest ono - jak wskazał Sąd Najwyższy - udzieleniem pełnomocnictwa substytutowi przez samą stronę, a nie przez jej pełnomocnika, który udzielił substytucji. Na skutek udzielonej substytucji substytut staje się pełnomocnikiem strony, a nie pełnomocnika strony, który udzielił substytucji (postanowienie z 7 listopada 2006 r., sygn. akt I CZ 78/06, LEX nr 276382). Wobec powyższego, zdaniem orzekającego referendarza, wniosek, jaki został złożony przez pełnomocnika substytucyjnego, jest nieuprawniony. Stąd też, w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji. W tej sytuacji już tylko na marginesie można odnotować pogląd, iż pełnomocnictwo do reprezentacji przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie jest tożsame z pełnomocnictwem do występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2005 r., sygn. akt II OZ 786/05, teza publ. w pracy zbiorowej pod red. B. Dautera, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzecznictwo. Wydanie II, Oficyna a Wolters Kluwer business, Warszawa 2009, s. 168).