II GSK 3134/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. NSA Stanisław Śliwa Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "B." Sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1233/16 w sprawie ze skargi "B." Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w części oddalającej sprzeciw (pkt 2 decyzji) w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1233/16, oddalił skargę "B." Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr Sp. [...] (pkt 2 decyzji) w przedmiocie oddalenia sprzeciwu w postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy. Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące okoliczności faktyczne i prawne. I W dniu [...] września 2011 r. do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd Patentowy RP, UPRP lub organ) wpłynął sprzeciw "B." Sp. z o.o. z siedzibą w P. (wnosząca sprzeciw) wobec decyzji z dnia [...] września 2010 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno - graficzny BAUTECH nr R-231341 na rzecz B. Sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej: uprawniona). Sporne prawo ochronne zostało udzielone z pierwszeństwem od dnia 2 listopada 2007 r. dla usług w klasie 37 i 39. Są to: usługi budowy budynków w stanie surowym z instalacjami (klasa 37) i transport lądowy, przeładunek towarów, magazynowanie towarów, przechowywanie towarów oraz dostarczanie towarów (klasa 39). Jako podstawę prawną wnosząca sprzeciw wskazała art. 131 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 132 ust. 1 i 2 oraz art. 132 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm. – dalej: p.w.p.), stwierdzając, że przedmiotowy znak towarowy jest podobny do korzystających już z ochrony znaków towarowych nr R-93829 i R-111751, które są identyczne w zapisie i brzmieniu, a także intensywnie używane przez wnoszącą sprzeciw, co stwarza ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. Zdaniem wnoszącej sprzeciw, pozostawienie w obrocie prawnym decyzji o objęciu ochroną znaku towarowego nr R.231341, tożsamego w zapisie i brzmieniu ze znakiem nr R.93829 i łudząco podobnego do znaku R.111751, spowoduje zarówno narażenie odbiorców towarów i usług związanych z budownictwem na pomyłki, jak również będzie dla uprawnionej źródłem nienależnych korzyści, z powodu możliwości korzystania z renomy i znajomości w kręgu odbiorców usług budowlanych, sygnowanych znakiem towarowym i nazwą firmy "B." Sp. z o.o. z siedzibą w P. W piśmie z dnia 5 marca 2013 r. uprawniona uznała sprzeciw za bezzasadny. Na rozprawie w dniu 18 marca 2015 r. wnosząca sprzeciw ograniczyła podstawę prawną sprzeciwu do art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., a jako przeciwstawienie wskazała znak towarowy "BAUTECH" o numerze R.93829 zgłoszony z pierwszeństwem od dnia 27 lipca 1993 r. Wskazała, że sporny znak towarowy "jest całkowicie identyczny" do zarejestrowanego na jej rzecz ww. znaku towarowego z wcześniejszym pierwszeństwem, a "element słowny ma największe znaczenie dla przeciętnego konsumenta". Zdaniem wnoszącej sprzeciw usługi, dla oznaczania których sporny znak towarowy został zgłoszony są co najmniej podobne do towarów, w zakresie których jest chroniony przeciwstawiony znak towarowy o numerze R.93829. Wobec powyższego wnosząca sprzeciw uznała, że istnieje ryzyko konfuzji, określone w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Natomiast uprawniona do spornego znaku t. twierdziła, że towary i usługi "są różne", dla których zostały zarejestrowany przeciwstawione znaki t. i nie zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów i usług, a zarejestrowane znaki towarowe przez spółkę z P. nie są znakami renomowanymi ani powszechnie znanymi. Zdaniem uprawnionej spółka B. z P. ma pozytywne osiągnięcia i związane z tym dyplomy, ale jej zarejestrowane znaki towarowe nie można nazwać renomowanymi, ani powszechnie znanymi, są to znaki rozpoznawalne w regionie jedynie w branży materiałów budowlanych. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Urząd Patentowy RP – działając m.in. na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. – unieważnił prawo ochronne na sporny znak towarowy BAUTECH nr R-231341 w zakresie usług z klasy 37, tj. usług budowy budynków w stanie surowym z instalacjami (pkt 1) i oddalił sprzeciw w pozostałym zakresie (pkt 2) oraz wzajemnie zniósł koszty postępowania w sprawie (pkt 3). Zdaniem Urzędu Patentowego RP między oznaczeniami występuje stosunek podobieństwa w przypadku usługi budowy budynków w stanie surowym z instalacjami (klasa 37), natomiast nie ma podobieństwa w odniesieniu do transportu lądowego, przeładunku towarów, magazynowania towarów, przechowywania towarów oraz dostarczania towarów (klasa 39). W takiej sytuacji zachodzą więc podstawy do unieważnienia spornego prawa ochronnego, tj. w zakresie usług budowy budynków w stanie surowym z instalacjami z klasy 37. Tylko w tym przypadku spełnione są bowiem dwie pierwsze przesłanki z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Jeśli zaś chodzi o ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, organ uznał, że samo słowo "bautech" ma silny charakter odróżniający, a zatem kluczowe znaczenie w sprawie ma ocena podobieństwa usług. Stwierdzenie podobieństwa w zakresie usług budowy budynków w stanie surowym z instalacjami skutkuje tym, że istnieją podstawy do unieważnienia spornego prawa w zakresie usług z klasy 37. W wykazie towarów i usług spornego znaku towarowego występują: usługi budowy budynków w stanie surowym z instalacjami (klasa 37) i transport lądowy, przeładunek towarów, magazynowanie towarów, przechowywanie towarów oraz dostarczanie towarów (klasa 39). Z kolei znak towarowy przeciwstawiony R. 93829 jest przeznaczony do sygnowania następujących towarów i usług: utwardzaczy do betonu, środków konserwujących cement (klasa 1), materiałów budowlanych metalowych do budowy nawierzchni dróg i nawierzchni przemysłowych, w tym pręty i włókna stalowe do zbrojenia betonu (klasa 6), maszyny i urządzenia o napędzie mechanicznym, hydraulicznym, pneumatycznym, elektrycznym do budowania i pokrywania nawierzchni dróg i nawierzchni przemysłowych (klasa 7), materiały budowlane niemetalowe do budowania i pokrywania nawierzchni dróg i nawierzchni przemysłowych, w tym: beton (klasa 19), usługi budowlane w zakresie budowy nawierzchni pieszo-jezdnych i nawierzchni przemysłowych (klasa 37), naprawa i konserwacja maszyn i urządzeń budowlanych, nadzór budowlany w/w zakresie (klasa 41), a także organizowanie kursów i szkoleń dla firm budowlanych w zakresie budowy i konserwacji nawierzchni dróg i nawierzchni przemysłowych, projekty techniczne, konstrukcje w zakresie budowy nawierzchni dróg i nawierzchni przemysłowych (klasa 42). Urząd Patentowy stwierdził, że - odnośnie do transportu lądowego, przeładunku towarów, magazynowania towarów, przechowywania towarów oraz dostarczania towarów z klasy 39 – nie zachodzi podobieństwo do usług lub towarów ujętych w wykazie przeciwstawionego znaku towarowego. W wykazie towarów i usług znaku przeciwstawionego występują usługi budowlane w zakresie budowy nawierzchni pieszo-jezdnych i nawierzchni przemysłowych (klasa 37), naprawa i konserwacja maszyn i urządzeń budowlanych, nadzór budowlany w/w zakresie(klasa 41), a także organizowanie kursów i szkoleń dla firm budowlanych w zakresie budowy i konserwacji nawierzchni dróg i nawierzchni przemysłowych, projekty techniczne, konstrukcje w zakresie budowy nawierzchni dróg i nawierzchni przemysłowych. Nie są to zatem usługi z zakresu branży budowlanej, skierowane do takiego samego kręgu klienteli. Ponadto czynniki, które charakteryzują wzajemny stosunek tych usług, są odmienne. Inny jest charakter przedmiotowych usług, ich przeznaczenie oraz sposób użytkowania. Nie konkurują one ze sobą i nie uzupełniają się wzajemnie. Odmienny jest także krąg odbiorców, sposób ich sprzedaży i promocji. W przypadku usług ujętych w wykazie znaku towarowego spornego chodzi bowiem o transportowanie, przeładunek i przechowywanie towarów, co nie ma bezpośredniego związku z usługami budowlanymi. Mając na uwadze niniejszą sprawę na rynku funkcjonują dwie kategorie przedsiębiorstw usługowych, mianowicie budowlane i transportowe. Także analiza porównawcza usług zwartych w wykazie towarów i usług znaku towarowego przeciwstawionego oraz usług z klasy 39 spornego znaku towarowego - nie daje podstaw do stwierdzenia podobieństwa. Natomiast porównując oznaczenia – UP stwierdził ich podobieństwo w płaszczyźnie fonetycznej, znaczeniowej i wizualnej. Jeśli chodzi o treść słowną, to oba oznaczenia są identyczne - w obu przypadkach jest to słowo "BAUTECH". Grafika przedstawienia spornego znaku t. sprowadza się do zapisu napisu "BAUTECH" kolorem granatowym i dodania dwóch linii w kolorze czerwonym nad i pod przedmiotowym napisem. Odnosząc się do ostatniej przesłanki z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., czyli ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, organ podkreślił, że we wszystkich sprawach, w których powstaje problem podobieństwa porównywanych znaków towarowych, jest on wypadkową dwóch - ściśle ze sobą powiązanych - elementów: po pierwsze – podobieństwa oznaczeń, a po drugie podobieństwa (jednorodzajowości) towarów/usług, dla których znaki są zgłaszane, zarejestrowane lub używane. Te przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie. UP stwierdził, że kluczowe w sprawie zyskuje tym samym ocena podobieństwa usług. Stwierdzenie podobieństwa w zakresie usług budowy budynków w stanie surowym z instalacjami skutkuje tym, że istnieją podstawy do unieważnienia spornego prawa w tym zakresie. Brak podobieństwa w odniesieniu do pozostałych usług ujętych w wykazie towarów i usług spornego znaku towarowego z klasy 39 do towarów i usług z wykazu towarów i usług przeciwstawionego znaku towarowego powoduje, że nie występuje ryzyko wprowadzenia w błąd określone w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. i nie było zatem podstaw do unieważnienia spornego prawa ochronnego w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2016 r. oddalił skargę wnoszącej sprzeciw. Zdaniem Sądu I instancji, Urząd Patentowy - rozpoznając sprzeciw złożony przez skarżącą "B." Sp. z o.o. z siedzibą w P. - w pełni zasadnie uznał, że udzielone prawo ochronne na sporny znak towarowy słowno - graficzny BAUTECH nr R-231341 nie narusza art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w zakresie, w jakim sprzeciw został oddalony, bowiem w sytuacji porównywanych oznaczeń, nie ma podobieństwa usług w odniesieniu do transportu lądowego, przeładunku towarów, magazynowania towarów, przechowywania towarów oraz dostarczania towarów (klasa 39). To zaś oznacza, że nie zachodzą podstawy do unieważnienia spornego prawa ochronnego w tym zakresie. Natomiast organ w pełni zasadnie przyjął, że udzielone prawo ochronne na ww. znak towarowy podlega unieważnieniu w części dotyczącej usług z klasy 37, gdyż w tym zakresie między porównywanymi oznaczeniami występuje stosunek podobieństwa w odniesieniu do usług budowy budynków w stanie surowym z instalacjami (klasa 37), gdyż w wykazie znaku przeciwstawionego znajdują się usługi budowlane w zakresie budowy nawierzchni pieszo-jezdnych i nawierzchni przemysłowych. Sąd I instancji stwierdził, że pomiędzy przeciwstawionymi znakami towarowymi zachodzi podobieństwo, które uniemożliwia korzystanie przezeń z ochrony prawnej w zakresie usługi z klasy 37, tj. w odniesieniu do usługi budowy budynków w stanie surowym z instalacjami, gdyż w wykazie znaku przeciwstawionego znajdują się usługi budowlane w zakresie budowy nawierzchni pieszo-jezdnych i nawierzchni przemysłowych. Nie może budzić wątpliwości, że usługi budowlane obejmują otwarty katalog usług w ramach szeroko pojętego "budownictwa". Zakres semantyczny tego pojęcia obejmuje nie tylko wytwarzanie materiałów budowlanych i konstrukcji służących wznoszeniu budowli czy sytuowaniu infrastruktury z nią związanej, ale przede wszystkim obejmuje cały zakres usług współtworzących proces budowlany, od chwili fundamentowania budowli do momentu oddania obiektu do użytkowania. W przypadku obu porównywanych kategorii usług, w każdej sytuacji rzecz dotyczy usług z zakresu budowy i ten element determinuje istniejące między nimi podobieństwo czy też identyczność, natomiast różnica sprowadza się jedynie do zakresu usług, które - niezależnie od sposobu prowadzenia inwestycji - pozostają w zakresie semantycznym pojęć "budowy" i "budownictwa". Z tego względu używanie brzmieniowo i wizualnie tożsamych oznaczeń bez wątpienia stwarza ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. Odmiennie natomiast przedstawia się sytuacja w odniesieniu do transportu lądowego, przeładunku towarów, magazynowania towarów, przechowywania towarów oraz dostarczania towarów (klasa 39). W tym zakresie stosunek podobieństwa nie zachodzi, bowiem - co należy podkreślić - elementem wspólnym dla obu oznaczeń jest budownictwo, a nie transport, jak i związany z transportem przeładunek, dostarczanie towarów oraz ich magazynowanie i przechowywanie, które stanowią zupełnie odmienną kategorię usług. Jakkolwiek usługi te mogą być związane z szeroko rozumianą branżą budowlaną, niemniej jednak nie ma tu bezpośredniej relacji z budownictwem, w którym przeciwstawione oznaczenie funkcjonuje jako znak towarowy. Luźny związek powyższych usług z branżą budowlaną nie może jeszcze świadczyć o istocie ich podobieństwa, a tym bardziej, że w tym zakresie oznaczenia funkcjonują i będą funkcjonowały de facto w różnych - co do zasady - obszarach oferowanych usług. Toteż w przypadku tej kategorii usług, nie zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. W takim stanie rzeczy, decyzję w części oddalającej sprzeciw w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowno - graficzny BAUTECH nr R-231341 WSA uznał za prawidłową. Sąd I instancji nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. II W skardze kasacyjnej "B." Sp. z o.o. z siedzibą w P. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż usługi takie jak transport kolejowy, przeładunek towarów, magazynowanie towarów, przechowywanie towarów, dostarczanie towarów nie są konfuzyjnie podobne do towarów i usług dla jakich został zarejestrowany znak towarowy wnoszącej sprzeciw Bautech R - 93829 w sytuacji, gdy usługi te są komplementarne do towarów i usług dla jakich został zarejestrowany znak towarowy wnoszącej sprzeciw Bautech R - 93829. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego. Oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa materialnego, co w sprawie ma miejsce, wywiera ten skutek, że na etapie rozpoznawania tego środka zaskarżenia w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym miarodajne są, jako skutecznie nie podważone, bo nie objęte podstawą kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., te ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji, które stanowiły podstawę subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego. Brak w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego skutkuje zatem przyjęciem za ustalony stanu faktycznego będącego podstawą wydania zaskarżonego wyroku. Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok Sądu I instancji, który oddalił skargę kasacyjną wnoszącej sprzeciw i podzielił stanowisko Urzędu Patentowego, który unieważnił prawo ochronne na sporny znak towarowy BAUTECH nr R-231341 w zakresie usług z klasy 37, tj. usług budowy budynków w stanie surowym z instalacjami, natomiast w pozostałym zakresie sprzeciw oddalił. Sąd I instancji zgodził się z organem, że istnieje konfuzyjne podobieństwo obu oznaczeń w zakresie usług z klasy 37, gdyż między porównywanymi oznaczeniami występuje stosunek podobieństwa w odniesieniu do usługi budowy budynków w stanie surowym z instalacjami (klasa 37), gdyż w wykazie przeciwstawionego znaku towarowego R.93829 znajdują się usługi budowlane w zakresie budowy nawierzchni pieszo-jezdnych i nawierzchni przemysłowych, a w związku z tym organ w pełni zasadnie unieważnił prawo ochronne na sporny znak towarowy w tym zakresie. Natomiast brak podobieństwa usług oznaczonych spornym znakiem towarowym w odniesieniu do transportu lądowego, przeładunku towarów, magazynowania towarów, przechowywania towarów oraz dostarczania towarów z klasy 39 z towarami i usługami z klas, na które został zarejestrowany przeciwstawiony znak towarowy R.93829 - uprawniał organ do oddalenia sprzeciwu w tym zakresie, gdyż w tej części nie zachodzą podstawy do unieważnienia spornego prawa ochronnego. Autor skargi kasacyjnej sformułował jeden zarzut naruszenia prawa materialnego z podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. zarzut naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. przez błędną jego wykładnię, polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że usługi takie jak transport kolejowy, przeładunek towarów, magazynowanie towarów, przechowywanie towarów, dostarczanie towarów z klasy 39 nie są konfuzyjnie podobne do towarów i usług dla jakich został zarejestrowany znak towarowy wnoszącej sprzeciw Bautech R - 93829 w sytuacji, gdy usługi te są komplementarne do towarów i usług dla jakich został zarejestrowany znak towarowy wnoszącej sprzeciw Bautech R – 93829. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu podkreślenia wymaga, że zarzutem naruszenia prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., który dotyczy podstawy unieważnienia w postaci kolizji praw na przeciwstawione znaki towarowe - nie można skutecznie podważać ustaleń faktycznych dokonanych przez Urząd Patentowy i ich oceny. Bowiem stwierdzenie, czy usługi oznaczane spornym znakiem towarowym z klasy 39 są lub nie są konfuzyjnie podobne do usług, dla których został zarejestrowany przeciwstawiony znak towarowy wnoszącej sprzeciw Bautech R. 93829 – należą do sfery ustaleń faktycznych i ich oceny. Naruszenie prawa materialnego nie może polegać na wadliwym, kwestionowanym przez stronę ustaleniu faktu (por. wyroki NSA: z dnia 21 stycznia 2015 r., II GSK 2037/13; z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt I GSK 729/12). Taka polemika skarżącej kasacyjnie w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza kwestionowanie poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego ustalonych faktów oraz ich oceny, czego skutecznie w świetle obowiązujących przepisów prawa regulujących postępowanie kasacyjne uczynić nie można. Wypada w tym miejscu zauważyć, że prawidłowość ustaleń faktycznych oraz ocenę tych ustaleń można zwalczać jedynie za pomocą zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazując przy tym, że określone uchybienia proceduralne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Nie można natomiast tego skutecznie czynić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), w tym przez kwestionowanie błędnej wykładni tego prawa (por. wyrok NSA z 13 maja 2014 r., sygn. akt I GSK 482/12; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 166/11, LEX nr 1082668, wyrok NSA z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 662/07, LEX nr 418209 oraz wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 920/07, LEX nr 468874). W sytuacji, w której skargi kasacyjnej nie oparto na drugiej podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny będąc związanym granicami skargi kasacyjnej, związany jest też oceną stanu faktycznego, która legła u podstaw zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 291/04, LEX nr 246104). Z uwagi na powyższe zarzut ten nie mógł odnieść spodziewanego przez kasatora skutku. Już tylko na marginesie należy dodać, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego art. 132 ust 2 pkt 2 p.w.p. został zarówno przez Sąd I instancji, jak i przez UP prawidłowo zinterpretowany i właściwie zastosowany w niepodważonym stanie faktycznym. Urząd Patentowy zastosował prawidłową metodologię oceny ryzyka wprowadzenia w błąd. Jak słusznie stwierdził organ, co zasadnie zaakceptował Sąd I instancji, prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd zakłada jednoczesne istnienie identyczności lub podobieństwa pomiędzy znakiem zgłaszanym a znakiem wcześniejszym oraz identyczność lub podobieństwo pomiędzy towarami i usługami, dla których dokonuje się zgłoszenia, a tymi, dla których został zarejestrowany wcześniejszy znak towarowy. Przesłanki te powinny być spełnione kumulatywnie. Tak więc w przypadku braku jednej z przesłanek niezbędnych do zastosowania art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., nie może występować prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Zatem z uwagi na stwierdzony brak identyczności lub podobieństwa usług z klasy 39, dla których został zarejestrowany sporny znak t. z usługami, dla jakich został zarejestrowany przeciwstawiony znak towarowy wnoszącej sprzeciw Bautech R.93829 – nie zachodzi w tym zakresie ryzyko konfuzji. Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.