IV SA/Wa 366/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania K. S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] października 2012 r. orzekającą o odmowie wymeldowania M. Z. wraz z małoletnią córką G. Z. z miejsca pobytu stałego z nieruchomości położonej przy ul. [...] w miejscowości S. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Postępowanie administracyjne wszczęto na wniosek K. S. Wójt Gminy C. decyzją z dnia [...] maja 2011 r. orzekł o odmowie wymeldowania M. Z. wraz z małoletnią córką G. Z. z miejsca pobytu stałego z przedmiotowego mieszkania. Na skutek odwołania wniesionego przez K. S. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Wójt Gminy C. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. ponownie orzekł o odmowie wymeldowania M. Z. wraz z małoletnią córką G. Z. z miejsca pobytu stałego. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K. S. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Ponownie uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego Wójt Gminy C. decyzją z dnia [...] października 2012 r. orzekł o odmowie wymeldowania M. Z. wraz z małoletnią córką G. Z. z miejsca pobytu stałego. Wydane rozstrzygnięcie uzasadnił tym, że nie został spełniony warunek konieczny do wymeldowania, określony w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139 poz. 993 z późn. zm.), bowiem wymienione nie opuściły przedmiotowego budynku i nie ciążył na nich obowiązek wymeldowania się z pobytu stałego. Rozpatrując odwołanie K. S., Wojewoda [...] wskazał, że podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy o ewidencji ludności. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 powyższej ustawy organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Organ drugiej instancji wskazał, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że o opuszczeniu miejsca stałego pobytu w rozumieniu art. 15 ust. 2 powyższej ustawy można mówić wówczas, gdy osoba, której postępowanie dotyczy, fizycznie nie przebywa w lokalu, w którym uprzednio miała zorganizowane centrum życiowe oraz gdy nieprzebywanie w tym lokalu jest wynikiem woli, zamiaru tej osoby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2001 r., sygn. akt. V SA 1496/00). Miejsce stałego pobytu danej osoby zaś to miejsce, w którym osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Miejscem stałego pobytu jest jednocześnie miejsce, w pobliżu którego lub w możliwie jak najmniejszym oddaleniu, od którego zameldowany stara się koncentrować miejsce pracy, miejsce robienia zakupów i korzystania z usług, opieki medycznej itd. O istnieniu przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego można mówić wtedy, gdy całokształt zachowań zainteresowanej osoby będzie wskazywał, że lokal, w którym była na stałe zameldowana, przestał być miejscem koncentracji jej interesów życiowych. W omawianej sprawie organ pierwszej instancji uznał, że przesłanka opuszczenia nieruchomości położonej przy ul. [...] w miejscowości S. przez M. Z. oraz jej córkę nie została spełniona, co ustalono w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy. Właścicielami nieruchomości położonej przy ul. [...] w miejscowości S. są J. S., K. S., L. S., M. M. i M. Z. K. S. wskazała, że M. Z. wraz z córką G. Z. nie mieszkają w przedmiotowej nieruchomości, bywają tam jedynie okazjonalnie. Z kolei M. Z. oświadczyła, że wraz z córką G. mieszka w przedmiotowej nieruchomości. Zajmuje część budynku, tj. 3 pokoje, kuchnię, łazienkę i przedpokój. W miejscu stałego pobytu posiadają swoje rzeczy osobiste. W budynku założyła na własne nazwisko licznik energii elektrycznej. Wojewoda [...] wskazał, że w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego organ pierwszej instancji przeprowadził oględziny nieruchomości położonej w miejscowości S. Ustalono, że kuchnia jest w pełni wyposażona, jest tam żywność, w kranie woda. G. Z. zajmuje pokój przy kuchni. M. Z. ma swój pokój. Wymienione posiadają odzież na różne pory roku, kosmetyki, środki czystości. G. Z. ma książki do 3 klasy gimnazjum. Wojewoda [...] podniósł, że komisariat Policji w C. pismem z dnia 19 stycznia 2012 r. poinformował, że M. Z. wraz z córką G. przebywają w nieruchomości sporadycznie. Uzupełniając powyższą informację pismem z dnia [...] lutego 2012 wskazał, że [...] stycznia 2012 r. była przeprowadzona przez funkcjonariuszy interwencja w przedmiotowej nieruchomości, w czasie której obecna była M. Z. Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy Wojewoda [...] uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie zaszła przesłanka niezbędna do wydania decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego, określona w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. M. Z. wraz z małoletnią córką mieszkają w miejscowości S., przy ul. [...]. Zgromadzone w sprawie dowody tj. wyjaśnienia M. Z. oraz M. M. oraz ustalenia dokonane w trakcie oględzin organ drugiej instancji uznał na pozwalające na stwierdzenie, że przedmiotowa nieruchomość jest miejscem pobytu stałego wymienionych, w którym skoncentrowane są ich sprawy rodzinne, osobiste i majątkowe. W ocenie Wojewody [...] ustalenia poczynione przez organ pierwszej instancji jednoznacznie wskazują, że nieruchomość położona w miejscowości S. jest miejscem gdzie koncentruje się życie M. Z. i jej małoletniej córki G. Z. Lokal jest umeblowany i zamieszkany. W ocenie Wojewody [...] zebrane dowody nawzajem się uzupełniają, są logiczne i nie pozostawiają wątpliwości, że M. Z. wraz z córką nie opuściły nieruchomości położonej w miejscowości S. w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Wojewoda [...] wskazał, że nie dał wiary wyjaśnieniom K. S. oraz Z. P. Podsumowując organ odwoławczy wskazał, że zachowania poprzez które przejawia się przebywanie danej osoby w konkretnym lokalu mogą mieć w poszczególnych wypadkach różną postać lub częstotliwość, co może wiązać się z sytuacją życiową danej osoby. Wieloaspektowość stanu przebywania na stałe w danym lokalu musi prowadzić do wniosku, że sam fakt przejściowej nieobecności czy też występowanie nawet regularnych okresów fizycznej nieobecności w miejscu stałego zameldowania nie upoważniają jeszcze do automatycznego stwierdzenia, że zameldowany opuścił je w rozumieniu, jaki nadaje temu terminowi art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Skargę na decyzję Wojewody [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. S. W uzasadnieniu skargi wskazała, że nie była obecna przy przesłuchaniu M. M. Matka M. Z. potwierdziła, że nie mieszka ona w przedmiotowym lokalu. Skarżąca podkreśliła, że M. Z. nie ma żadnych praw do nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga złożona w niniejszej sprawie nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych – na wniosek strony lub z urzędu organ gminy wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. A zatem dla wydania decyzji o wymeldowaniu muszą być spełnione kumulatywnie dwie przesłanki: - opuszczenie miejsca pobytu stałego oraz - nie dopełnienie obowiązku wymeldowania się. Z powyższego wynika, iż wymeldowanie dokonywane jest w przypadku, gdy dana osoba opuści dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie dopełni obowiązku wymeldowania się. Samo bowiem zameldowanie stanowi rejestrację stanu faktycznego w zakresie stałego lub czasowego pobytu określonej osoby w danym miejscu. Dla zameldowania istotne jest tylko to, czy dana osoba przebywa w określonym miejscu. W żaden natomiast sposób rejestrowanie tego stanu (zameldowanie lub wymeldowanie), nie jest zależne od przysługiwania danej osobie tytułu prawnego do lokalu (nieruchomości), w którym ta osoba przebywa, lub który opuściła. Należy więc podkreślić, iż zameldowanie w lokalu, jako czynność materialno-techniczna, nie rodzi prawa do mieszkania, a jedynie potwierdza istnienie i rodzaj pobytu pod danym adresem. Celem wymeldowania jest zatem także jedynie potwierdzenie, iż dana osoba nie przebywa już w dotychczasowym miejscu pobytu, niezależnie od tego, czy osobie tej przysługuje jakikolwiek tytuł prawny do lokalu, w którym dotychczas przebywała. Organy administracji orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo ustaliły, że przesłanki te nie zostały spełnione. Prawidłowo i bezsprzecznie z regułami postępowania, ustalony stan faktyczny sprawy wyczerpuje normę art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. (t.j. Dz. U. z 2001 Nr 87 poz. 960 ze zm.) o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W toku postępowania nie zostały naruszone art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa. Przepisy te zobowiązują organy administracji do zebrania w sposób pełny i wyczerpujący materiału dowodowego, rozpatrzenia tego materiału oraz dania temu wyraz w uzasadnieniu decyzji administracyjnej. Analiza akt sprawy oraz treści uzasadnienia decyzji administracyjnej, zdaniem Sądu, pozwala stwierdzić, że wymogi wynikające z wymienionych wyżej przepisów zostały spełnione. Sytuację prawną skarżącej należy rozważyć na tle dokonanych ustaleń faktycznych. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku K. S. Podstawą wniosku, wskazaną również podczas pierwszego przesłuchania była okoliczność, że M. Z. wraz z córką nie mieszka w przedmiotowej nieruchomości. Organ pierwszej instancji przeprowadził szczegółowe postępowanie dowodowe bowiem przed wydaniem decyzji z dnia [...] października 2012 r. decyzje Wójta Gminy C. były dwukrotnie uchylane przez Wojewodę [...]. Organ przeprowadził ostatnią kontrolę meldunkową w dniu [...] sierpnia 2012 r. Z protokołu przeprowadzonej kontroli (w obecności skarżącej K. S.) wynika, że kuchnia wyposażona jest w lodówkę, szafki kuchenne, kuchenkę, sprzęty gospodarstwa domowego oraz znajduje się tam żywność. W jednym z pokoi przeprowadzany jest remont. W szafie w pokoju są rzeczy osobiste letnie i zimowe oraz bielizna. W łazience kosmetyki, pralka i środki czystości. Wyniki przeprowadzonej kontroli meldunkowej zdaniem sądu są najważniejszym dowodem w sprawie. Wcześniejsze kontrole meldunkowe (dnia[...] lutego 2011 r. oraz dnia [...] stycznia 2012 r.) również potwierdziły, że mieszkanie jest całkowicie wyposażone w sprzęty gospodarstwa domowego, znajdują się tam rzeczy osobiste M. Z. i jej córki. Mieszkanie jest ogrzewane kominkiem lub energią elektryczną. Natomiast przesłuchiwani w toku całego postępowania administracyjnego świadkowie zeznają – w zależności od stosunków rodzinnych – na korzyść jednej lub drugiej strony, choć przyznać należy, że świadkowie nie powiązani rodzinnie wskazywali, że M. Z. mieszka w przedmiotowym lokalu (P. W., M. C., J. W. – złożyła pismo, A. O.). Niezasadny jest wskazany w skardze zarzut przesłuchania M. M. pod nieobecność skarżącej ponieważ organ nie oparł swojej decyzji wyłącznie na tym dowodzie i nie miał on istotnego wpływu na treść decyzji bowiem inne przeprowadzone w sprawie dowody potwierdziły zamieszkiwanie M. Z. wraz z córką w miejscowości S. Organ pierwszej instancji dokonał również sprawdzenia, czy M. Z. i jej córka mieszkają pod adresem ul. [...] w W. Po przeprowadzonej kontroli meldunkowej w w/w lokalu nie zastano M. Z. i jej córki, a przybywający tam kobieta i mężczyzna wskazali, że mieszkają w tym mieszkaniu dwa lata i nie znają M. Z. oraz jej córki. Zgromadzone w sprawie dowody pozwalają na stwierdzenie, że przedmiotowy lokal jest miejscem pobytu stałego M. Z. oraz jej małoletniej córki, w którym skoncentrowane są ich sprawy rodzinne, osobiste i majątkowe. W konsekwencji powyższego Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę – nie podzielił zarzutów skargi, nie dopatrzył się również tego rodzaju naruszeń prawa materialnego lub procesowego, które miałyby wpływ na treść rozstrzygnięcia i prowadziły do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji skargę należało oddalić. Mając powyższe okoliczności na względzie – na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd orzekł jak w sentencji.