II SAB/Lu 113/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. do załatwienia wniosku M. W. z dnia 20 września 2021r. o udzielenie informacji publicznej; III. stwierdza, ze bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. na rzecz M. W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE M. W. wniosła w dniu 11 października 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku z 20 września 2021r. o udzielenie informacji publicznej. Wyjaśniła, że wniosek przesłała na adres mailowy (zgodnie z informacją zawartą na stronie urzędu); dotyczył on udzielenia informacji w zakresie wynagrodzenia na stanowisku radcy prawnego. Mail został dostarczony na serwery adresata, nie wystąpiły żadne przeszkody i błędy, a więc organ powinien odpowiedzieć jej na wniosek, czego nie uczynił. Skarżąca domaga się więc stwierdzenia bezczynności organu oraz na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. przyznania od organu na jej rzecz kwoty [...]zł, którą zobowiązuje się przekazać na cele społeczne - na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w B. ). Zasądzenie tej kwoty winno dać Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w K. asumpt do nieignorowania wiadomości od obywateli i zadośćuczyni przy tym krzywdę skarżącej, która została wywołana brakiem aktywności organu. Skarżąca nie może bowiem w pełni zrealizować kontroli społecznej przestrzegania przepisów prawa. Do obowiązków organu należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu - aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na wskazany przez adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Weterynarii w K. wniósł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a o umorzenie postępowania, wyjaśniając, że w dniu 15 października 2021 r. udzielił skarżącej odpowiedzi na wniosek. Organ podniósł, że skarżąca wnosząc o wskazanie, "Ile zarabia u was najmniej radca prawny", podpisała go jako "[...]" oraz nie określiła "tematu" maila, co wzbudziło wątpliwości organu co do tego, czy mail jest wiarygodny, prawdziwy czy nie zawiera jakiś zaszyfrowanych informacji lub wirusów. Organ administracji słusznie powziął wątpliwości co do autentyczności maila oraz intencji jego autora. Dlatego udzielił odpowiedzi na wniosek dopiero po wpłynięciu skargi na bezczynność. Organ przyznał, że żądana informacja jest informacją publiczną, a on jest zobowiązany do jej udostępnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszonym na posiedzeniu niejawnym podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako "p.p.s.a." Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w sytuacji, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie i mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Celem skargi na bezczynność organu jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności takiej skargi Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność czy przewlekłość organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy. W niniejszej sprawie skarżąca domagała się udostępnienia informacji w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, ze zm.), dalej jako "u.d.i.p.". Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy, przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek. Bezspornie Powiatowy Lekarz Weterynarii jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, zaś objęte wnioskiem skarżącej informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Stosownie bowiem do art. 1 ust. 1 i u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W świetle powyższego, Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. powinien był załatwić przedmiotowy wniosek w trybie i terminie przewidzianym w u.d.i.p. Stosownie do przepisów tej ustawy - udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) (...) w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób w formie określonych we wniosku. W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że Powiatowy Lekarz Weterynarii uwzględnił wniosek skarżącej i udostępnił jej w całości żądane informacje, jednak nastąpiło to z opóźnieniem i już po skierowaniu (i w wyniku skierowania) do Sądu skargi na bezczynność. W tej sytuacji, wobec ustania bezczynności na dzień rozpatrywania skargi, należało umorzyć postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku - stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a Podjęcie przez organ stosownego działania w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi na bezczynność nie zwalniało jednak Sądu z obowiązku rozpoznania skargi w zakresie stwierdzenia bezczynności oraz tego, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W ocenie Sądu, Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. dopuścił się bezczynności, jednak uznał, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa ze względu na nieznaczne opóźnienie. Z tego samego powodu Sąd nie uwzględnił żądania skarżącej zasądzenia na jej rzecz sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Dodatkowo Sąd podziela pogląd organu, że osoba, która zwraca się do organu władzy publicznej (a takim jest Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. powinna działać w sposób zwyczajowo przyjęty, a więc z zachowaniem oficjalnej formy, by nie powstały tego rodzaju wątpliwości, jakie miał organ w niniejszej sprawie tj. że wniosek nie jest autentyczny. W tym miejscu należy jednak podkreślić, że w świetle przepisów u.d.i.p. wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie musi zawierać podpisu, nie musi wskazywać, od kogo pochodzi. Jeśli wniosek dotyczy informacji publicznej, podmiot zobowiązany do jej udzielenia, powinien załatwić wniosek zgodnie z zasadami określonymi w u.d.i.p. Wniosek powinien być jednak sformułowany w taki sposób, by wynikało z niego bezspornie, że ktoś rzeczywiście chce uzyskać informację publiczną. W ocenie Sądu, podpisanie wniosku przez skarżącą jako "[...]" mogło wzbudzić wątpliwości, czy faktycznie wnioskodawca chce uzyskać wskazaną informację. W związku ze stwierdzeniem bezczynności, zasadny okazał się natomiast wniosek skarżącej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. – zasądzone koszty obejmują wpis od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej, będącego radcą prawnym i opłatę od pełnomocnictwa. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.