I OSK 1404/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia del. WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1308/16 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1308/16 oddalił skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: W dniu 10 kwietnia 2015 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne na wnioski Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia 20 marca 2015 r. wobec J. S. Wnioski dotyczyły skierowania ww. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami mechanicznymi w ramach posiadanych uprawnień oraz na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu w związku z dopuszczeniem się wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego. Starosta Sławieński decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], skierował J. S. na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii A,B,B+E,C,C+E,T prawa jazdy. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wcześniejsze decyzje Starosty Sławieńskiego o skierowaniu J. S. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego, jak również na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych kategorii były dwukrotnie uchylane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie w związku z niewłaściwą oceną jak również nieuzyskaniem stosownych dowodów na okoliczność przebywania J. S. na terenie Polski. Ponownie rozpatrując sprawę Starosta Sławieński uzupełnił materiał dowodowy i uznał, że J. S. przebywa na ternie RP, gdzie skoncentrowane są wszelkie przejawy jego egzystencji (rodzinne, zawodowe, społeczne) i jest bardzo mocno z terenem tym związany. Potwierdzono dowodami częstotliwość czynności wykonywanych osobiście w przeciągu szeregu kolejnych lat oraz stopień aktywnego zaangażowania w działalność społeczną, połączone z udokumentowaną lokalizacją centrów życiowych jednoznacznie uprawnia do wniosku, że pobyt ww. na terytorium RP w każdym roku kalendarzowym ma zasadniczo ciągły charakter, nic nie wskazuje, żeby opuszczał on teren w trakcie roku na dłuższe okresy i z całą pewnością pobyt ten jest dłuższy niż 185 dni. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. S. Decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że J. S. od dnia 7 lutego 2005 r. posiada Kartę Pobytu Obywatela UE wydaną przez Wojewodę Zachodniopomorskiego, ważną do dnia 9 marca 2020 r. Oznacza to, że mogą wobec niego być stosowane przepisy krajowe dotyczące postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. W ramach postępowania uzupełniającego organ I instancji w dniu 7 lipca 2015 r. wystąpił do Zachodniopomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Szczecinie o potwierdzenie posiadania przez odwołującego się zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE i posiadania karty pobytu i otrzymał odpowiedź pozytywną w tym zakresie. Starosta Sławieński przeprowadził szczegółowe postępowanie wyjaśniające na okoliczność więzi osobistych, zawodowych i społecznych odwołującego się związanych z pobytem na terenie RP. W ocenie Kolegium, ustalenia w tym zakresie dowodzą ścisłego związku z miejscem jego zamieszkania w miejscowości O, gdzie jest zameldowany na pobyt stały. Odwołujący się jest Prezesem [...] i aktywnie pełni tę funkcję, co wynika z pisma z dnia 6 kwietnia 2016 r. Świadczy o tym podpisywanie przez niego list obecności, organizowanie pikników integracyjnych, uczestniczenie w budowie wiaty rekreacyjnej, remoncie [...] i branie udziału w zagospodarowaniu terenu przyległego do jeziora. J. S. jest też członkiem [...] i uczestniczy w pracy tej grupy. Jednocześnie osobiście uczestniczy on we wszystkich działaniach, które mieszczą się w pojęciu "uczestniczenie i przebywanie na określonym terenie". Postępowanie dowodowe wykazało ponadto, że odwołujący się większość czasu spędza w miejscowości K. w Gminie [...], gdzie posiada gospodarstwo rolne. Zdaniem organu II instancji przeprowadzone postępowanie wykazało, że J. S. który nie posiada obywatelstwa polskiego, jest związany rodzinnie i zawodowo, a także społecznie z miejscem swojego stałego zamieszkania na terytorium RP. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że organ kierujący na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie są organami uprawnionymi do kwestionowania ilości punktów wpisanych do ewidencji. Liczba punktów wpisanych do ewidencji może być kwestionowana w odrębnym postępowaniu. Zarzutu dotyczącego nie naruszenia przepisów ruchu drogowego odwołujący się nie podnosił. W dniu 31 lipca 2015 r. do Starosty Sławieńskiego został przesłany blankiet prawa jazdy odwołującego się zatrzymany przez Komendę Powiatową Policji w Zgierzu (nr blankietu [...] na nazwisko J. S. wydane przez m. G.). Starosta Sławieński decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. orzekł o zatrzymaniu prawa jazdy, od której J. S. nie odwołał się. Postępowanie wyjaśniające prowadzone drogą elektroniczną z Urzędem Federalnym ds. Ruchu Drogowego w Niemczech wykazało natomiast, że odwołujący się w dniu 24 września 2015 r. złożył wniosek o wydanie wtórnika blankietu prawa jazdy z uwagi na jego utratę i otrzymał nowy blankiet w dniu 24 września 2015 r. Okoliczność ta, zdaniem organu, nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem decyzji organu I instancji ale świadczy o postawie strony co do korzystania z posiadanych uprawnień. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł J. S., zarzucając naruszenie: 1) § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego; 2) § 7 ust. 3 pkt 4 ww. rozporządzenia; 3) art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym; 4) art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami; 5) art. 11 ust. 2 zw. z art. 12 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy; 6) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając skargę podzielił stanowisko organów, że starosta wydając decyzję o skierowaniu osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami na sprawdzenie kwalifikacji, związany jest wnioskiem komendanta wojewódzkiego Policji w tym sensie, że nie posiada kompetencji do zmiany liczby punktów przypisanych temu kierowcy i wskazanych we wniosku komendanta. Ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania liczby punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. W ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że skarżący w okresie od 13 marca 2014 r. do 3 lutego 2015 r. przekroczył 24 punkty otrzymane na podstawie art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Uzasadniało to złożenie wniosku przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie o poddanie go kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący kwestionował prawidłowość informacji zawartych w we wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji z dnia 20 marca 2015 r. skierowanym przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie do Starosty Sławieńskiego. W kontekście powyższego Sąd stwierdził, że zarzut odnośnie braku podstaw prawnych do przypisania skarżącemu przekroczenia limitu 24 punktów nie mógł być w tym postępowaniu skutecznie podnoszony. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego Sąd stwierdził, że J. S. od 7 lutego 2005 r. posiada zezwolenie na pobyt obywatela państw UE, a w dniu 23 marca 2010 r. została wydana przez Wojewodę Zachodniopomorskiego nowa Karta Pobytu Obywatela UE [...], ważna do dnia 9 marca 2020 r. Oznacza to, że wobec skarżącego, jako osoby posiadającej kartę pobytu, mogły być dokonywane wpisy do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Sąd podzielił pogląd organów orzekających w sprawie, że posiadanie przez skarżącego obywatelstwa innego państwa (Niemcy) nie ma wpływu na możliwość zastosowania wobec niego art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami. Bez wpływu na kontrolowane rozstrzygnięcie pozostaje okoliczność, że skarżący w dniu 24 września 2015 r. uzyskał nowy blankiet prawa jazdy o nr druku [...] ważny do 23 września 2030 r., oraz, że wystawiono prawo jazdy międzynarodowe ważne do dnia 23 września 2018 r. Z art. 99 ustawy o kierujących pojazdami ani z innych przepisów tej ustawy nie wynika, aby zakresem przedmiotowym swego zastosowania miała ona obejmować wyłącznie uprawnienia do kierowania pojazdami uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty z dnia [...] czerwca 2016 r. zostały wydane z uwzględnieniem wskazań zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] lutego 2016 r. Analizując materiał dowodowy oraz uzasadnienia decyzji obu instancji Sąd doszedł do przekonania, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały należycie i wyczerpująco ustalone, zebrany materiał dowodowy był wystarczający dla wydania decyzji i został wszechstronnie i zgodnie z regułą z art. 80 k.p.a. oceniony, z poszanowaniem dla zasad logiki oraz doświadczenia życiowego. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej w I instancji jest przekonująca i jasna, zarówno co do faktów, jak i co do prawa. Potwierdza, że logiczne, w świetle dokonanych ustaleń było uznanie, iż wobec skarżącego ma zastosowanie art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, gdyż skarżący przebywa co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym na terenie Polski, z uwagi na więzi osobiste i zawodowe. Zebrany materiał dowodowy potwierdza w sposób nie budzący wątpliwości, że centrum życiowe skarżącego znajduje się na terenie Polski, tu koncentruje się jego życie rodzinne, zawodowe i aktywność społeczna. Na terenie Polski skarżący gromadzi majątek, tu bowiem rejestruje pojazdy i tu posiada nieruchomości. Rodzina skarżącego stale mieszka w Polsce i on sam jest także zameldowany na pobyt stały w O. Poza tym skarżący bierze czynny udział w życiu lokalnej społeczności, należy do różnych społecznych organizacji, a nawet jest prezesem [...], co ewidentnie świadczy o więzi z tym miejscem. Z doświadczenia życiowego wynika, że wszelka działalność z rodzaju jaką zajmuje się skarżący, przy aktywnym życiu zawodowym i przy posiadaniu rodziny, wymaga poświęcenia znacznego czasu. W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, trudno uznać za logiczne twierdzenia skarżącego, że wymienione w zaskarżonej decyzji czynności i działania skarżącego, w tym załatwiane sprawy urzędowe, udział w imprezach lokalnych, udział w życiu rodziny, prowadzenie wielkoobszarowego gospodarstwa rolnego, są dokonywane w ramach tylko okazjonalnego pobytu na terenie RP, w liczbie dni mniejszej niż 185 w roku kalendarzowym. Zeznania świadka I. O. dzielnicowego na terenie gminy [...] od 1 czerwca 2016 r. nie przeczą, zdaniem Sądu, dokonanym ustaleniom i wyprowadzonym na ich podstawie wnioskom organu I instancji, zwłaszcza, że w wyniku wywiadu środowiskowego ustalono, iż gospodarstwo rolne skarżącego znajduje się w miejscowości K. w Gminie [...], a nie w O. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 11 ust. 2 zw. z art. 12 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. Sąd wyjaśnił, że ustawa o kierujących pojazdami dokonała w zakresie nią objętym implementacji dyrektywy nr 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz. Urz. UE L Nr 403, poz. 18) oraz częściowo dyrektywy 2003/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób, zmieniającej rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz dyrektywę Rady 91/439/EWG i uchylającej dyrektywę Rady 76/914/EWG (Dz. Urz. UE L 226 z 10 września 2003 r., str. 4, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 7, t. 7, str. 441, z późn. zm.). Zgodnie z art. 12 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady do celów tej dyrektywy "miejsce zamieszkania" oznacza miejsce, w którym osoba fizyczna mieszka zwykle, to znaczy przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym, ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe, lub - w przypadku osoby niezwiązanej z tym miejscem zawodowo - ze względu na więzi osobiste, które wskazują na istnienie ścisłych powiązań między tą osobą a miejscem, w którym mieszka. Jednak w przypadku osoby związanej zawodowo z miejscem innym niż miejsce, z którym łączą ją więzi osobiste i z tego względu mieszkającej kolejno w różnych miejscach w co najmniej dwu państwach członkowskich, za miejsce zamieszkania uważa się miejsce, z którym łączą ją więzi osobiste, pod warunkiem że regularnie do niego powraca. Ten ostatni warunek nie musi być spełniony, jeśli osoba ta mieszka w państwie członkowskim w celu wypełnienia zadania o określonym czasie trwania. Studia uniwersyteckie lub nauka w szkole nie oznaczają zmiany miejsca zamieszkania. Mając na uwadze treść art. 12 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, na którą powołuje się skarżący, oraz stan faktyczny sprawy, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do uznania, że miejscem zamieszkania skarżącego w okresie, gdy naruszał przepisy ruchu drogowego, nie była Polska. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. S., zarzucając: 1) naruszenie art. 1 i 3 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, podczas gdy obowiązkiem sądu było stwierdzenie, iż przepis ten nie ma zastosowania w sytuacji gdy J. S. nie posiada obywatelstwa polskiego; 2) naruszenie art. 1 i 3 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez jego zastosowanie, podczas gdy obowiązkiem sądu było stwierdzenie, iż brak było podstaw do przypisania stronie postępowania przekroczenia limitu 24 punktów karnych oraz strona posiada prawo jazdy wydane przez urząd niemiecki; 3) naruszenie art. 1 i 3 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego zastosowanie, podczas gdy obowiązkiem sądu było stwierdzenie, iż brak było podstaw do przypisania stronie postępowania przekroczenia limitu 24 punktów karnych oraz strona posiada prawo jazdy wydane przez urząd niemiecki; 4) naruszenie art. 1 i 3 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. art. 11 ust. 2 w zw. z art. 12 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy poprzez jego zastosowanie, podczas gdy obowiązkiem sądu było stwierdzenie, iż wykluczone jest stosowanie prawa krajowego wobec obywateli innych Państw, którzy nie zamieszkują na terytorium RP (przez okres co najmniej 185 dni w ciągu każdego roku kalendarzowego); W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie; 2) zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przypisanych. Ponadto w piśmie z dnia 28 kwietnia 2017 r. J. S. oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a., bowiem skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w terminie 14 dni od otrzymania skargi kasacyjnej nie wniosła o przeprowadzenie rozprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na sposób ich sformułowania, mianowicie skarżący podaje, że składa skargę kasacyjną na podstawie art. 173 § 1 oraz art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., jednak formułując zarzuty w pkt 1 do 4 wskazuje na naruszenie art. 3 § 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 151 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. (czyli naruszenie prawa materialnego) i § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r., art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy prawo o ruchu drogowym, art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, i art. 11 ust. 2 w zw. z art. 12 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. Czyli sformułowane zarzuty dotyczą wyłącznie naruszenia prawa materialnego, zaś zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postepowania nie zostały sformułowane. Taka konstrukcja zarzutów wywołuje określone konsekwencje prawne, mianowicie wskazuje, że ustalenia faktyczne stanu sprawy są niekwestionowane, a na pewno nie została podjęta próba ich podważenia. Jeżeli brak jest zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, NSA jest obowiązany przyjąć, że wnoszący skargę kasacyjną nie podważa ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Drogą zarzutów naruszenia prawa materialnego nie można bowiem kwestionować ustaleń i ocen dotyczących stanu faktycznego sprawy. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że są one niezasadne. Nie ma racji skarżący kasacyjnie wskazując w pkt 1 skargi na naruszenie § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488) i podnosząc, że Sąd I instancji powinien stwierdzić, że przepis ten nie ma zastosowania, albowiem skarżący J. S. nie posiada obywatelstwa polskiego. O niezasadności tego zarzutu świadczy sama treść powołanego przepisu rozporządzenia. Zgodnie z § 2 ust. 1. Do ewidencji wpisuje się kierowcę, który kierując pojazdem silnikowym lub motorowerem, dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego, zwanego dalej "naruszeniem". Ust. 2. Wpisowi do ewidencji nie podlega kierowca niebędący obywatelem polskim i nieposiadający karty pobytu, chyba że dopuścił się naruszenia, za które może być orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Z powołanego i przytoczonego § 2 ust. 2 jednoznacznie wynika, że do ewidencji nie wpisuje się kierowców niebędących obywatelami polskimi jeżeli nie posiadają karty pobytu. Natomiast kierowcy niebędący obywatelami polskimi, ale posiadający karty pobytu wpisywani są do ewidencji. I taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, skarżący nie posiada obywatelstwa polskiego, ale od 7 lutego 2005 r. posiadał zezwolenie na pobyt obywatela państwa UE, a od dnia 23 marca 2010 r. posiada kartę Pobytu Obywatela UE wydaną przez Wojewodę Zachodniopomorskiego, ważną do dnia 9 marca 2020 r., tym samym zarzut dotyczący naruszenia § 2 ust. 2 powołanego rozporządzenia jest bezprzedmiotowy. Z kolei w pkt 2 i 3 skargi wskazano na naruszenie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, oraz art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez ich zastosowanie w sytuacji gdy brak było podstaw do przypisanie skarżącemu przekroczenia limitu 24 punktów karnych, a nadto skarżący posiada prawo jazdy wydane w Niemczech. Zgodnie z powołanym wyżej art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega: osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Czyli sprawdzeniu kwalifikacji podlega także kierujący, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, jeżeli na jego "koncie" liczba punktów otrzymanych za naruszanie przepisów ruchu drogowego przekroczyła 24. W tym przypadku ustawodawca z góry założył, że wielokrotne naruszenia przepisów świadczą o utracie kwalifikacji i w związku z tym taka osoba powinna być poddana ich kontrolnemu sprawdzeniu. Podkreślić należy, że w przypadku gdy wpłynie wniosek komendanta wojewódzkiego Policji w związku z przekroczeniem 24 punktów, starosta jest zobowiązany wydać decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, natomiast starosta nie posiada kompetencji do badania, ustalania, czy weryfikowania zasadności przyznania punktów karnych. Odnosząc się zaś do art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na: 1) kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji; to należy zauważyć, że podstawą wystąpienia z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji może być również wielokrotne naruszenie przez kierującego przepisów ruchu drogowego, nawet jeżeli w określonym czasie nie przekroczył on dopuszczalnego limitu punktów karnych. Systematycznie powtarzające się wykroczenia, zwłaszcza mające istotny wpływ na bezpieczeństwo ruchu, mogą rodzić uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji takiego kierującego. Dodatkowo należy zauważyć, że art. 99 w ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o kierujących pojazdami przewiduje możliwość skierowania kierowcy na kurs reedukacyjny w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Jednak przepis ten tzn. art. 99 ust. 1 pkt 4 jeszcze nie wszedł w życie, a wejdzie w życie z dniem 4 czerwca 2018 r., co wynika z art. 139 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami. Tym samym w stanie prawnym obowiązującym zarówno w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, jak i orzekania przez Sąd I instancji, a także NSA, wystąpienie z wnioskiem komendanta wojewódzkiego Policji do starosty w związku z przekroczeniem 24 punktów oznacza, że starosta zobowiązany jest wydać decyzję o skierowaniu kierowcy na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje. Powyższe sprawia, że zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane w pkt 2 i 3 nie mogą być uwzględnione. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut sformułowany w pkt 4, a dotyczący naruszenia art. 11 ust. 2 i art. 12 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. Zgodnie z art.11 ust. 2 przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów prawnych dotyczących policji, państwa członkowskie miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie mogą stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami i ewentualnie dokonać w tym celu wymiany prawa jazdy. Natomiast art. 12 określa miejsce zamieszkania, zgodnie z akapitem pierwszym tego przepisu dla, do celów niniejszej dyrektywy "miejsce zamieszkania" oznacza miejsce, w którym osoba fizyczna mieszka zwykle, to znaczy przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym, ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe, lub – w przypadku osoby niezwiązanej z tym miejscem zawodowo-ze względu na więzi osobiste, które wskazują na istnienie ścisłych powiązań pomiędzy tą osobą a miejscem, w którym mieszka. Wskazany art. 11 ust. 2 dyrektywy stanowi podstawę prawną do stosowania polskich przepisów krajowych w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania, lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami wydanego przez inne państwo członkowskie, jeżeli posiadacz prawa jazdy ma miejsce zamieszkania w Polsce, a miejsce zamieszkania zostało określone w art. 12. W przedmiotowej sprawie organy w sposób bardzo szczegółowy i wnikliwy zebrały i rozpatrzyły bardzo obszerny materiał dowodowy i kierując się treścią art. 12 dyrektywy ustaliły, że miejscem zamieszkania skarżącego jest Polska, co pozwalało na podstawie art. 11 ust. 2 na stosowanie krajowego porządku prawnego. Skarżący kasacyjnie, jak zwracano uwagę wyżej, nie sformułował żadnych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, a więc również zarzutów dotyczących postępowania dowodowego, tym samym ustalony stan faktyczny w sprawie nie został podważony. Powyższe oznacza, że w niekwestionowanych okolicznościach faktycznych prawidłowo zastosowano art. 11 ust. 2 i art. 12 dyrektywy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna została oddalona.