I OSK 1912/06

SENTENCJA I OSK 1912/06 POSTANOWIENIE Dnia 19 grudnia 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Miasto Puławy na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 września 2006 r., sygn. akt II SA/Lu 643/06 o odrzuceniu skargi Gminy Miasto Puławy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Lubelskiego z dnia 2 czerwca 2006 r., nr PN.II.0911/105/06 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta Puławy z 27 kwietnia 2006 r. w sprawie udzielenia bonifikaty od ceny ustalonej do sprzedaży nieruchomości stanowiących własność Gminy Miasta Puławy zlokalizowanych na terenie miasta Puławy postanawia oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Zdaniem Sądu I instancji skarga Gminy Miasto Puławy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Lubelskiego z dnia 2 czerwca 2006 r., nr PN.II.0911/105/06 była niedopuszczalna, ponieważ nie zostały spełnione warunki do skutecznego jej wniesienia wskazane w art. 98 ust. 3 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), a to z tego powodu, że termin do podjęcia uchwały Rady Miasta Puławy upoważniającej Prezydenta do wniesienia przedmiotowej skargi upłynął 7 lipca 2006 r., co obligowało Sąd do jej odrzucenia na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2003 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargą kasacyjną Gminy Miasto Puławy z dnia 16 października 2006 r. zaskarżono powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania - art. 58 § 1 pkt (? – dopisek NSA) p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, w szczególności art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym i wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podniesiono, że z uwagi na brak jednoznacznych ograniczeń ustawowych w czasie, gmina ma prawo przedstawić sądowi administracyjnemu uchwałę organu, który podjął uchwałę będącą przedmiotem rozstrzygnięcia nadzorczego o jego zaskarżeniu do sądu administracyjnego, aż do dnia wydania orzeczenia rozstrzygającego o zasadności skargi. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie SN. Tak więc nie było podstaw do odrzucenia skargi Gminy Miasto Puławy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Lubelskiego z dnia 2 czerwca 2006 r. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Lubelski wniósł o odrzucenie skargi, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku – o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie są trafne. Stosownie do art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym podstawą do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie nadzorcze jest podjęta w tym względzie uchwała organu gminy, którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Przepis ten nie określa terminu, w którym ta uchwała musi być podjęta, dlatego też w orzecznictwie NSA przyjmuje się, że może być ona podjęta także już po wniesieniu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego – por. np. postanowienie NSA z 30 listopada 2005 r., II OSK 290/05, niepubl. Nie zmienia to jednak faktu, że wniesienie skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze bez załączenia uchwały, o której mowa w art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym jest jej brakiem formalnym w rozumieniu art. 49 p.p.s.a. Stwierdzenie takowego braku obliguje sąd administracyjny do wezwania strony do jego uzupełnienia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, co w rozpoznawanej sprawie uczyniono wezwaniem z dnia 1 sierpnia 2006 r. (k. 11 akt Sądu I instancji). Mimo wezwania i stosownego pouczenia o skutkach niezastosowania się do niego, skarżąca Gmina braku nie uzupełniła, wniosła natomiast o przedłużenie terminu zakreślonego do złożenia uchwały (k. 14 akt Sądu I instancji). Wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ siedmiodniowy termin na uzupełnienie lub poprawienie braków pisma jest terminem ustawowym i nie może być przez sąd przedłużony ani skrócony. W tym stanie rzeczy skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za nie mającą usprawiedliwionych podstaw, ponieważ zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.