I OZ 1754/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt: II SO/Op 39/16 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi T.R. na uchwałę Rady Miejskiej w Nysie z dnia [..] lipca 2016 r., nr [..] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza Nysy postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt: II SO/Op 39/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił T.R. przyznania prawa pomocy w sprawie z jego skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Nysie z dnia [..] lipca 2016 r., nr [..], z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi (art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a.). W uzasadnieniu Sąd wskazał, że oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu powyższego przepisu zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość żądania skarżącego. Przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 p.p.s.a., który w pkt 1 stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd wskazał także na przepis art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. określający zakres właściwości sądów administracyjnych i wyjaśnił, że uchwała Rady Miejskiej w Nysie z dnia [..] lipca 2016 r. jest aktem niepodlegającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a tym samym skarga nie może być przedmiotem rozpoznania Sądu, co oznacza jej oczywistą bezzasadność w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. Podstawą prawną skarżonej uchwały był przepis art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, z późn zm.). Przepis ten mieści się w dziale VIII k.p.a., którego rozdział 2, obejmujący przepisy art. 227-240, normuje postępowanie skargowe. Tryb skargowy uregulowany w dziale VIII K.p.a. jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, w którym nie ma stron postępowania i nie rozstrzyga się żadnej sprawy administracyjnej, a które kończy się zawiadomieniem wnioskodawcy (zainteresowanego) o sposobie załatwienia tzw. skargi powszechnej. Na zawiadomienie to nie służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu określonych w art. 3 § 2 P.p.s.a. i w konsekwencji nie podlegają kontroli sądów administracyjnych. Postanowienie to stało się przedmiotem zażalenia T.R., który domaga się ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu ocenił, iż sprawa ze skargi T.R. nie znajduje się we właściwości sądów administracyjnych. Art. 3 § 2 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog, uprawniający sądy administracyjne do rozpoznania skarg na wskazane w nim akty i czynności, w § 3 tego przepisu określono kompetencję do orzekania w innych sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że skarga w niniejszej sprawie nie należy do właściwości sądu administracyjnego, albowiem nie dotyczy żadnego z aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ani § 3 p.p.s.a. W tej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje i Sąd zasadnie odmówił skarżącemu przyznania tego prawa na podstawie art. 247 p.p.s.a. Należy bowiem podkreślić, że przedmiotem skargi z art. 227 k.p.a. są zarzuty co do prawidłowości działania danego organu lub podmiotu wykonującego funkcje publiczne. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego, niezależnie od formy rozpatrzenia skargi, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skarga wniesiona w trybie działu VIII k.p.a. uruchamia jednoinstancyjne postępowanie uproszczone, które kończy się czynnością materialno-techniczną poprzez zawiadomienie o sposobie rozpoznania skargi przez organ do tego właściwy. Gdy organem tym jest organ kolegialny, czynność taka przybrać może formę uchwały takiego organu. Uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego podjęta na podstawie art. 227 k.p.a. jest taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak czynności innych organów wymienionych w art. 229 k.p.a, którym uchwała nie jest przypisana jako prawna forma działania. Uznanie zatem, że w sytuacji, gdy załatwienie skargi, o jakiej mowa w art. 227 k.p.a. nastąpiło w formie uchwały, otwiera drogę do zaskarżenia takiej uchwały do sądu administracyjnego, powodowałoby nieuzasadnioną nierówność podmiotów, bowiem podmiotom, których skargi powszechne nie były rozpoznawana w formie uchwały, skarga do sądu nie przysługiwałaby (por. postanowienie NSA z dnia 12 sierpnia 2012 r., sygn. akt: I OSK 1870/14). Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 orzekł, jak w sentencji postanowienia.